Everything lost [✓]

Κεφάλαιο 40

Φώτης
.............

"Κοίτα αυτό το κορίτσι δεν περπατάει παράξενα;" μου είπε και σήκωσε το χέρι του να μου την δείξει.

Αμέσως το πρόσωπό μου προσπερνώντας όλους τους ανθρώπους στράφηκε προς τα εκείνη.

Ήταν Αμαλία, δυστυχώς για μένα αυτή την ώρα μας είδε και εκείνη, είδε ότι ο αδερφός μου είχε στρέψει το δάκτυλο του προς τα εκείνη.

"Ιιι αυτό το κορίτσι μας πλησιάζει" όντως ο αδερφός μου είχε δίκιο η Αμαλία έρχεται προς το μέρος μας.

Αμέσως η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει δυνατά, ένιωθα έναν κρύο ιδρώτα να τρέχει στο μέτωπο μου.

Τικ-τακ, τικ-τακ, τικ-τακ, τικ-τακ....

Με προσπέρασε δίχως να μου ρίξει έστω ένα απαξιωτικό βλέμμα απλώς με αγνόησε παντελώς και ο άνεμος έφερε τα μαλλιά της στο πρόσωπό μου με αποτέλεσμα να καταφέρω να διακρίνω ένα όμορφο απαλό άρωμα.

"Εμ τι κοιτάς έτσι;"με ρώτησε ο Φοίβος καθώς η Αμαλία ήδη είχε φύγει.

"Τ-τι; Τίποτα!"του απάντησα και γύρισα προς το μέρος του.

"Μήπως σου αρέσει αυτό το κορίτσι;"με ρώτησε γελώντας.

"Πας καλά τι ερωτήσεις μου κάνεις; Φυσικά και όχι!!!"του φώναξα νευρικά.

"Εντάξει ντε μια ερώτηση σου έκανα και γω, πάντως σε αντίθεση με το παράξενο περπάτημα της ήταν αρκετά όμορφη!!"μου είπε με ένα πονηρό χαμόγελο.

"Τι; Όμορφη; Τυφλός είσαι!"του φώναξα ψεύδοντας.

"Εντάξει μην φωνάζεις και μας ακούει ο κόσμος"μου είπε και κατάφερα να δω μερικά βλέμματα στραμμένα πάνω μας.

"Αλλά για να κάνεις έτσι λογικά σου άρεσε"μου είπε κλείνοντας μου το μάτι.

"Όχι!!"του είπα προσπαθώντας να χαμηλώσω τον τόνο της φωνή μου. 

Αμαλία
...............

"Πάρε βαθιές ανάσες, ηρέμισε.... εκπνοή εισπνοή, εκπνοή εισπνοή"μου είπε ο Αποστόλης καθώς προσπαθούσε να με ηρεμίσει.

"Δεν το πιστεύω ότι τον είδα και μάλιστα ο φίλος του δίπλα"τώρα που το σκέφτομαι ήταν λίγο μικρός για φίλος του"με έδειχνε με το δάκτυλο του και δεν φτάνει αυτό ούτε καν που με χαιρέτισε"του είπα αρκετά θυμωμένη.

"Ναι αλλά ούτε εσύ του είπες κάτι απλώς τον προσπέρασες"μου είπε ο Αποστόλης με ένα εκνευριστηκό χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του.