Everything lost [✓]

Κεφάλαιο 70

Μαρία
...............

Γύρισα σπίτι, κουρασμένη σωματικά και ψυχικά άφησα κάτω στο πάτωμα την σχολική μου τσάντα και τα κλειδιά πάνω στο τραπεζάκι. 

Πήγα στο σπίτι της Αμαλίας, είναι άρρωστη... τελικά όλοι οι άντρες ίδιοι είναι.

Μα πως πίστεψα εγώ η ηλίθια πως ο Μάρκος άλλαξε, ότι πραγματικά θα μπορούσε να με ερωτευτεί... Εμένα που πριν μήνες με έλεγε φρικιό.

Και όμως τον πίστεψα, πίστεψα στο χαμόγελο του, στις πράξεις, στα λόγια του. Αλλά αυτά είναι που με πρόδωσαν...

Πήγα στην κουζίνα και ήπια ένα ποτήρι νερό που τόσο χρειαζόμουν.
Το άφησα μέσα στο νεροχύτη, άνοιξα το νερό και άρχιζε να στάζει μέσα στο μισογεμάτο ποτήρι. Άκουγα συνέχεια αυτόν τον χαρακτηριστικό ήχο.

Τότε μαζί με το νερό άρχισαν δάκρυα να κυλάνε μέσα στον νεροχύτη.

Ωωω Μαρία γιατί να είσαι τόσο ηλίθια...;

{...}

Μάζευα τα ρούχα μου, τα πράγματα μου, τα δίπλωνα και τα έβαζα στην βαλίτσα μου...

Το πήρα απόφαση θα φύγω!

Θα πάω στην γιαγιά μου στην Ξάνθη, να τον ξεχάσω, να με ξεχάσει...με τον καιρό ο πόνος θα φύγει έτσι θέλω να πιστεύω δηλαδή.

Έκλεισα την βαλίτσα ήμουν έτοιμη να φύγω, ειδοποίησα όλους τους γνωστούς μου μόνο την κυρία Κέλλυ και την Αμαλία για την ακρίβεια.

Η Αμαλία στην αρχή είχε αντίρρηση, ότι θα τα παρατήσω όλα και θα το σκάσω, ότι θα την αφήσω μόνη της... Αλλά στο τέλος μου είπε...

"Τώρα που το σκέφτομαι να πας...να πας στην γιαγιά σου, να ξεχάσεις τον Μάρκο, τις ψεύτικες ελπίδες που σου έδωσε... μα πάνω απ' όλα μην ξεχάσεις τον εαυτό σου γιατί αυτός είναι που σε στηρίζει περισσότερο από τον καθένα"

Αυτά μου είπε και την χαιρέτησα με μια ζεστή αγκαλιά γιατί εκτός από τον εαυτό μου με στηρίζει κι εκείνη.

Θα μου λείψουν πολύ...η Αμαλία, η κυρία Κέλλυ, ο Νικολάκης, η Μήτση, ο Μάρκος...

Ξέρω με πρόδωσε, όλα ήταν ένα ψέμα αλλά εγώ ακόμα τον αγαπώ, ακούω το όνομα του και η καρδιά μου χτυπάει δυνατά, όμως ΠΡΕΠΕΙ να τον ξεχάσω, με κορόιδεψε...

{...}

"Το εισιτήριο σας κυρία μου"μου είπε ένας κύριος δίνοντας μου το στα χέρια.