Everything lost [✓]

Κεφάλαιο 53

Φώτης
..................

Ο Μάρκος μου έστειλε μήνυμα είπε ότι θέλει να μου μιλήσει για κάτι καλό, και γω θέλω επίσης να του μιλήσω.

Θέλω να ακυρώσουμε το στοίχημα, που είχαμε βάλει πριν τέσσερις μήνες και δεν με νοιάζει ας πάρει αυτός το αμάξι. 

Δώσαμε ραντεβού σε ένα κοντινό καφέ, όπου να 'ναι θα έρθει. 

"Ήρθα"άκουσα την λαχανιασμένη φωνή του και κάθισε στην απέναντι καρέκλα.

"Θέλω και γω να σου μιλήσω όπως σου είπα και πρίν, αλλά πες πρώτα εσύ"του είπα.

"Εντάξει, κάτσε πρώτα να παραγγείλουμε καφέ για να τα πούμε με την ησυχία μας". μου απάντησε βγάζοντας το σακάκι του.

"Σωστά καφέ στις 22:00 το βράδυ μόνο εμείς το κάνουμε" ειρωνεύτηκα και γελάσαμε.

{...}

"Λοιπόν και τώρα, ήρθε η ώρα να σου μιλήσω"είπε και έσβησε στο στακτοδοχείο το δεύτερο τσιγάρο του. 

"Σε ακούω"του απάντησα. 

"Όπως ξέρεις είχαμε βάλει ένα στοίχημα πριν καιρό"είπε παίρνοντας μια σοβαρή έκφραση στο πρόσωπο του, εγώ ξεροκατάπια. "Και 'γω για αυτό θέλω να σου μιλήσω"πετάχτηκα. 

"Τι για το στοίχημα;"με ρώτησε μπερδεμένος. 

"Ναι θέλω να το ακυρώσουμε, και λογικά θα θες και συ"του εξήγησα και έσβησα και το δικό μου τσιγάρο. 

"Σωστά, θέλω και γω να το ακυρώσουμε, δεν θέλω άλλο να παίζω μαζί της, θέλω πλεον να είμαι αληθινός απέναντι στην Μαρία"μου είπε ο Μάρκος και τα μάγουλα του κοκκίνισαν. "Θέλω να γίνει δικιά μου, όχι επειδή έβαλα στοίχημα αλλά επειδή με τον καιρό κατάλαβα την αξία της..."

"Και γω αυτό ακριβώς, πλέον τα αισθήματα μου είναι αληθινά και όχι ψεύτικα, δεν με νοιάζει πλέον το παλιοσαράβαλο παρά μόνο η Αμαλία"του εξομολογήθηκα και ένιωσα ένα βάρος να φεύγει από πάνω μου, πλέον ήμουν καθαρός, πλέον είμαστε καθαροί...

Λάμπρος 😱😏
.........................

Μια ζήλεια και ένας θυμός ένιωθα μέσα μου, τα χέρια μου είχαν σχηματίσει γροθιές με αποτέλεσμα να εμφανιστούν οι φλέβες μου.

Μου ερχόταν συνέχεια η σκηνήβστο σπίτι της Αμαλίας.

Ότι δεν κάνεις εσύ..... έτσι μου απάντησε και εγώ όσο το σκεφτόμουν εκνευριζόμουν περισσότερο. 

Όμως για μια στιγμή κοίταξα το κινητό μου, το οποίο βρισκόταν πάνω στο κομοδίνο μου και τότε ένα κύμα ευτυχίας σκέπασε τον θυμό μου. 

{...}

Η Αμαλία σήμερα δεν ήρθε στο σχολείο, λογικά θα είναι ακόμα άρρωστη.

Αν έρχονταν θα ανησυχούσα ακόμα περισσότερο μήπως την γιάτρεψε ο Σκώτης (είναι παρατσούκλι που έβγαλε για τον Φώτη από το σκοτάδι και το όνομα του 😂😂)...

"Λάμπρο, διάβασε την συνέχεια" ακούστηκε η ψιλή φωνή του Ψηλέα.

"Εε;"είπα μπερδεμένος ενώ η υπόλοιπη τάξη γελούσε με σημαιοφόρο τον Σκώτη φυσικά...

"Πάλι χάζευες παιδί μου;"είπε με αυστηρό τόνο.

"Εε κύριε τι να κάνουμε τελευταία ώρα είναι, είμαστε κουρασμένοι"του απάντησα και άκουσα μερικά σιγανά γέλια από πίσω. 

Ευτυχώς πριν προλάβει να απαντήσει, χτύπισε το κουδούνι και βγήκα βολίδα έξω από την τάξη μαζί με τους συμμαθητές μου. 

Ο Φώτης με κοίταξε γελώντας και απλώς με προσπέρασε.

"Στάσου"του φώναξα και γύρισε κοιτώντας με ένα ξαφνιασμένο βλέμμα. 

"Τι θες;" μου είπε και ήρθε δίπλα μου βάζοντας όλο τα βάρος του στο τοίχο του διαδρόμου. 

"Θέλω να μιλήσουμε"του είπα. 

"Κοίτα αν πρόκειται να θέλεις να μάθεις για το χθεσινό, θέλω να ξέρεις ότι η Αμαλία είναι δική μου...απ' ότι κατάλαβες και χθές"μου απάντησε με ένα υπεροπτικό υφάκι. 

"Άκου να δεις!"του φώναξα, σηκώνοντας το χέρι μου να του δώσω μπουνιά αλλά τελευταία στιγμή με σταμάτησε.

"Επίσης να ξέρεις ότι δεν θα με νικήσεις ποτέ σε τίποτα, ούτε στην δύναμη, ούτε στα μαθήματα, ούτε στον έρωτα"με ενημέρωσε, ύστερα έφυγε καθώς άκουσε τον Μάρκο να τον φωνάζει. 

"Ναι αλλά θα σε νικήσω στον πόλεμο και το τελευταίο να το ξανασκεφτείς λίγο"ψιθύρισα στον εαυτού μου με σφιγμένες γροθιές, καθώς τον έβλεπα να φεύγει.

............................................................

Γεια σας αγάπες!!!😍😍

Ανέβασε πολύ σύντομα έτσι; 😂
Το κεφάλαιο είναι μικρό αλλά εκεί ήθελα να το κόψω στην σκηνή που θα φαντάζεστε τον Λάμπρο να κοιτάει τον Φώτη να φεύγει με ένα δαιμονικό χαμόγελο....

Άραγε τι έχει στο νου του; 🙂😅

Σημερινό κεφάλαιο...😋

Τρεις ερωτοχτυπημένοι😍: ο σατανικός Λ😈 , ο χαρούμενος Μ😁 και ο σίγουρος Φ😊.

Χμμμμ😏😏

Τα λέμε στο επόμενο!! Φιλάκια💋😘

|courteousspirit|