Everything lost [✓]

Κεφάλαιο 89

Φώτης
.............

Πάνω επικρατούσε σιωπή, είχε ησυχία... Ανέβαινα τις γρήγορα... Αυτή η ησυχία με έκανε να ανησυχήσω περισσότερο... Τι της έκανε;!;

Ξαφνικά άκουσα μια δόνηση στην τσέπη μου που με έκανε να τρομάξω.

Φοίβος;

"Τι θες ρε;"του είπα καθώς με διέκοψε στο πιο κρίσιμο σημείο της «αποστολής». Τότε άρχισα να ανεβαίνω τις σκάλες πιο αργά.

"Που είσαι; Η Αλίκη έχει πάθει υστερία..."μου φώναξε μέσα από το τηλέφωνο.

"Τι αλήθεια;"είπα γελώντας... Ομολόγω ότι ξέχασα να τους ειδοποίησω... Πήρα κατευθείαν τηλέφωνο την οικογένεια της Αμαλίας.

"Όχι παραμύθια... Αλλά για να γελάς έτσι σημαίνει ότι καλοπερνάς"μου είπε νευριασμένος. "Μιλάς με τον Φώτη;"ακούστηκε από πίσω η φωνή της Αλίκης.

"Ναι"της απάντησε ο Φοίβος απολύτως φυσιολογικά. "Για δωσ'τον μου εδώ... Που μας το παίζει μεγάλος αλλά κάνει σαν μωρό"είπε έξαλλη η Αλίκη και ο Φοίβος γελούσε.

"Που είσαι παιδί μου; Γιατί δεν μας ειδοποιήσες; Όλοι μας έχουμε τρελαθεί εδώ πέρα" να τες και οι πρώτες ερωτήσεις.

"Το βλέπω"της απάντησα.

"Λοιπόν επειδή τώρα δεν μπορώ να μιλήσω... Είμαι Θεσσαλονίκη μαζί με την Αμαλία και τα παιδιά... Bye"τους είπα και τους έκλεισα το τηλέφωνο.

"Που-;"είπαν ομόφωνα και οι δύο αλλά τους το έκλεισα δίχως να μου που τίποτα άλλο.

Και τώρα Αμαλία σου έρχομαι. Ανέβηκα τα υπόλοιπα σκαλοπάτια τρία τρία. Όταν ανέβηκα πάνω είχε μια ανοιχτή πόρτα. Μπήκα μέσα... Ήταν ένα δωμάτιο... Μύριζε κλεισούρα και σκόνη και τα έπιπλα ήταν τουλάχιστον 30 χρόνων.

Ξαφνικά είδα την Αμαλία πεσμένη στο πάτωμα κάτω από το παράθυρο, η αντηλιά του ήλιου έπεφτε πάνω της.

"ΑΜΑΛΙΑ"φώναξε και έτρεξε στο μέρος της. Τα χέρια της ήταν ματωμένα λογικά από σκηνή... Την σήκωσα προς το μέρος... Ευτυχώς ανέπνεε. Είχε σημάδια στο λαιμό και τα χείλη της ήταν ματωμένα. Τα ρούχα της ήταν λερωμένα και γδαρμένα.

Δεν μπορούσα να την βλέπω σε τέτοια κατάσταση... Βλέποντας πόσο είχε κακοποιηθεί το σώμα της άρχισε να βράζει το αίμα, έσφιξα τα χέρια μου με αποτέλεσμα να φανούν οι φλέβες μου. Σηκώθηκα όρθιος αφήνοντας την Αμαλία απαλά κάτω.