Everything lost [✓]

Κεφάλαιο 75

Αμαλία
................

Φωτιά, καπνοί, μοναξιά.... μετά τίποτα.

Άνοιξα τα μάτια μου, η όραση μου ήταν ακόμα θολή όμως μπόρεσα και αναγνώρισα τον Φώτη. Με φιλούσε... Μπορούσα να ξανανιώσω τα απαλά χείλη του πάνω στα δικά μου. Όταν απομακρύνθηκε, με κοίταξε.

"Αμαλία!"φώναξε αλλά πάλι σκοτάδι.

Αμαλία, Αμαλία... Αμαλία

Άνοιξα τα μάτια μου, σηκώθηκα απότομα πάνω, αυτή την φορά βρισκόμουν σε ένα κρύο άσπρο δωμάτιο ενός νοσοκομείου. Ο λαιμός μου ήταν ξερός, το κεφάλι μου πονούσε...

"Αααα ξύπνησες"άκουσα μια αντρική φωνή και γύρισα προς το μέρος του.

"Κ-Κώστα;"ρώτησα παραξενεμένη.

"Χμμ με θυμάσαι..."μου απάντησε.

"Πού είμαι; Βασικά...τ-τι κάνω εδώ;"τον ρώτησα και κοίταξα καλύτερα το χώρο γύρω μου.

"Δεν θυμάσαι;"με ρώτησε.

Αμέσως στην μνήμη μου ήρθε το κρεμαστό που μου έδωσε ο Φώτης, ήμουν έξω από το σπίτι του...μετά ο Λάμπρος, ύστερα το ένα έφερε το άλλο και μετά τίποτα. Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι είναι τον Φώτη να με φιλάει και να φωνάζει το όνομα μου.

"Θυμάμαι...αλλά πώς βρέθηκα εδώ;"τον ρώτησα και εκείνος γέλασε.

Φώτης
..............

Εδώ και δύο μέρες η Αμαλία δεν έχει ξυπνήσει... κάθε μέρα ανησυχώ και περισσότερο.

Άνοιξα την βρύση κι έβρεξα το πρόσωπο μου.

Αυτές τις δύο μέρες δεν έχω φύγει καθόλου από το νοσοκομείο. Πριν λίγο έφυγε η Ρένα με τον Νίκο για να τον πάει σχολείο...φυσικά με χίλια ζόρια.

Το βράδυ που την έφερα εδώ...η γιατροί είπαν ότι οι αναθυμιάσεις από την φωτιά την πείραξαν πολύ, αν την έβγαζα πέντε λεπτά αργότερα έξω απ' τη φωτιά πιθανόν να μην ήταν τυχερή...

Τώρα αναπνέει κανονικά απλώς δεν έχει ξυπνήσει... Πόσο πολύ θα ήθελα να τα ανοίξει να δω το όμορφο χρώμα τους.

Βγήκα έξω από το μπάνιο σκουπίζοντας το πρόσωπο μου, περπατούσα στο διάδρομο, προσπερνούσα γιατρούς, νοσοκόμους, ασθενής, ανθρώπους που έκλαιγαν, χτυπημένους. Μέχρι που έφτασα στο δωμάτιο που κοιμόταν η Αμαλία. Άνοιξα την πόρτα σιγά σιγά περνώντας μια μεγάλη ανάσα.

Μπήκα μέσα είδα την Αμαλία να κοιμάται...

Χμμ... πολύ παράξενο ο Κώστας δεν είναι εδώ...ο ηλίθιος! Του είπα να μην την αφήσει στιγμή μόνη της.