Geselecteerd [OP18+] & AU: Gekozen [OP18+]

75

'O, wat ziet dit er goed uit! Heb jij dit allemaal gekookt, Nessie?' Lisa kan haar ogen niet geloven als ik de gerechten op de eettafel zet. Ook Kobe en zijn vriendin Zoey kijken hun ogen uit.

'Ja, ik dacht even wat lekkers te maken.'

'Voor dat zogenaamde even, heeft ze wel de hele dag in de keuken gestaan.' Lucian pakt de pan in mijn handen van me over en zet die op tafel. 'Jij gaat zitten en laat ons dit doen.' Met Eva en haar vriend Derrick, zet hij alle pannen, schotels en borden op tafel.

'Zit er nog steeds geen schot in?' Olivia en Michel nemen plaats aan de eettafel.

'Nee, dit kleine monstertje vindt het allemaal nog prima.' Ik leg mijn hand op de plek waar ons kindje veel schopt.

'Dat is wel goed met de sneeuw die voorspeld is voor de komende dagen.' Mijn beste vriendin kijkt naar buiten en neemt een slok van haar frisdrank.

'Ik hoop dat het weg is als ik moet bevallen.'

'Lies, waar heb je de autosleutels gelaten?' Haar vriend vraagt haar aandacht en ze gaat naar hem toe. Ik ga kijken hoe het in de keuken is, vertrouw er niet op dat alles goed zal gaan.

Eva drukt zich los van Lucian, die ze omhelsde, als ik de ruimte betreed. 'Vanessa, je komt als geroepen.' Ze schraapt haar keel, komt nerveus over. Ik ga naar ze toe en neem plaats op een barstoel. 'Lucian heeft je nog niet over onze geschiedenis verteld, zei hij.'

'Nee, klopt.' Ik weet alleen dat ze een tijdje seks met hem gehad heeft.

'Alweer bijna zeven jaar geleden leerde ik Lucian kennen in de sportschool. We kregen iets later een relatie en na een half jaar raakte ik onbedoeld zwanger. Omdat ik nog maar net 21 was, en Lucian druk was met zijn werk, was de keuze om het niet te houden snel gemaakt. Het duurde niet lang voordat we er beide over eens waren dat een relatie niet ons ding was.' Even is ze stil en kijkt naar de woonkamer, waar haar vriend Derrick, op de bank zit te praten met Lisa en haar vriend Byron. 'Ik wilde Lucian graag als eerste vertellen dat ik nu gepland zwanger ben, van Derrick bedoel ik dan.'

'Ah, wat leuk voor jullie. Hoe lang al?' Ik voel me opgelaten door het nieuws. Wat leuk voor ze.

'Tien weken.'

'Oh, spannend!'

'Yo, het eten is koud aan het worden!' Roept Olivia vanuit de eetkamer.

'Laten we Olivia maar een plezier doen en de rest van het eten brengen.' Eva pakt de schotels van het aanrecht en brengt ze naar de eetkamer. Lucian en ik volgen haar met de laatste pannen. Iedereen komt aan tafel zitten en voordat Lucian naast me plaatsneemt schenkt hij alle glazen bij.

'Eet smakelijk.' Zodra ik dat gezegd heb begint iedereen aan te vallen. Gelukkig is er meer dan genoeg eten voor iedereen.

'Zeg, Eefje, zijn dat kerstkilo's?' Lisa hikt van de wijn die ze al de hele avond nuttigt met Olivia en Zoey.

'Eh, nou..' Eva kijkt ongemakkelijk de andere kant op.

'Oh Eva, ben je zwanger? Wat leuk! By, ik wil ook een kindje.' Ze legt haar hoofd op zijn schouder.

'In je dromen. Stop eerst maar met de pil.'

'Prima, bij dezen dan. Ik ben vanaf nu met de pil gestopt.' Ze pakt de fles wijn van tafel en draait de dop los. 'Weet je, ik stop ook meteen met drinken.' Vol trots zet ze de fles weg.

'Zo zo, jij bent avontuurlijk.' Eva lacht.

'Ohw-' Ik verschiet op mijn stoel als ik een felle kramp in mijn buik voel. Alle ogen zijn op mij gericht. 'Er zijn dingen aan het gebeuren.'

'Alles goed, Nessie?' Lisa maakt al aanstalten om op te staan.

'Ja, het is oké. Ik denk dat het niet lang meer gaat duren.' Weer voel ik mijn buik verkrampen en blaas mijn adem uit. 'Ik moet even liggen.' Lucian en Derrick staan op om me te helpen. Met hun ondersteuning ga ik op de bank liggen.

'Probeer nog even te slapen, schatje, voor het geval de bevalling wel gaat beginnen vanavond.' Mijn heerlijke verloofde laat zijn hand over mijn buik gaan.

'Dat is een goed idee.' Ik draai mijn gezicht naar de rugleuning en sluit mijn ogen. Lucian legt een warm kleed over me heen en drukt een kus op mijn slaap, voordat hij terug naar de anderen gaat. Snel hoor ik ze al niet meer praten en vervagen alle andere geluiden.

'Hey liefje, hoe voel je je nu?' Lucian zit naast me met beide katten op schoot.

'Beter dan voor ik ging slapen.' Het valt me op dat ik niemand anders hoor praten. 'Waar is iedereen?'

'Het ging hard sneeuwen en het leek iedereen beter om naar huis te gaan voordat het erger werd en rijden gevaarlijk zou zijn.'

'O ja, dan is het goed dat ze naar huis zijn.' Ik druk mezelf omhoog van de bank en loop naar het raam, schuif het gesloten gordijn aan de kant. 'Wow!' Mijn mond valt open bij het zien van de dikke laag sneeuw die de wereld bedekt. Het spreekwoordelijke kind in mij wil niets liever dan naar buiten rennen en in de sneeuw ploffen, maar het kindje dat in me groeit en ik over een paar dagen in mijn armen kan houden, zal niet blij zijn als ik buik eerst in de sneeuw val. Lucian komt achter me staan en glijdt met zijn handen van mijn onderrug naar mijn buik, waar hij ze laat liggen. Zijn lippen vinden een plek in mijn hals en ze verplaatsen na elke kus een stukje omhoog, richting mijn oor.

'Ik had al verwacht dat je de sneeuw leuk zou vinden.'

'Ja, ik wil zo graag in de sneeuw springen. Misschien kan het over een paar weken, als er dan nog sneeuw ligt of weer komt.' Ik sluit het gordijn en draai me om, zodat ik de man kan aankijken.

'Je kan er misschien niet in liggen, maar sneeuwballen gooien kan wel.' Hij pakt mijn handen en begeleidt me naar de hal, waar hij me helpt met het aandoen van mijn jas en schoenen. Ik sla een sjaal om mijn nek en trek handschoenen aan. Lucian trekt ook zijn jas aan en neemt me daarna mee naar de bijkeuken. Op de tafel, naast de afgedekte barbecue, ligt een berg kant-en-klare sneeuwballen. De man loopt naar de tuinstoelen, de witte deken krakend onder zijn schoenen, waar een stapel voor hem ligt.

Ik sta nog niet bij de berg sneeuwballen of Lucian raakt me op mijn bovenbeen vanaf zijn stash. 'Dit is niet eerlijk! Ik kan niet zo snel bewegen!'

'Dat is niet mijn probleem, Kitten.' Lacht hij.

'Maar wel jouw schuld!' Speels gooi ik een sneeuwbal terug naar hem, maar ik mis natuurlijk. 'Lucian!' Gil ik als ik door hem op mijn hoofd geraakt wordt.