Geselecteerd [OP18+] & AU: Gekozen [OP18+]

39

Om kwart over zeven heb ik het hele huis opgeruimd, gedoucht, gegeten en de afwas gedaan. Best knap als ik bedenk dat ik tot vijf uur geslapen heb. Ik voel de zenuwen al opkomen en loop te ijsberen door mijn appartement. Het is Lucian maar, waarom moet ik zo zenuwachtig zijn? Ik zet alvast twee glazen klaar voor als hij iets wil drinken. Mijn hart begint hard te kloppen als de bel gaat en ik open de voordeur met een knop op de intercom. Fuck, dat is Lucian! Waarom de zenuwen?! Als ik denk dat hij bijna hier is open ik de voordeur. Hij komt net de laatste trap op gelopen en lacht als hij me ziet. Mijn zenuwen kalmeren en ik sluit de deur als hij binnen is. Hij draagt een simpele blouse en spijkerbroek. Wat ben ik blij dat hij geen pak of andere nette kleren aanheeft. Dat heb ik ook niet en ik had daar ook echt geen energie voor. Ik heb mijn huispak aan en dat is het.

'Wil je iets drinken?' Vraag ik verlegen.

'Lekker, doe maar iets wat je in huis hebt.'

Ik kijk in de koelkast en zie alleen vruchtensap, verder heb ik niets. 'Vruchtensap goed?'

'Ja, prima.' Zegt hij. Ik schenk sap in de twee glazen en ga naar de woonkamer. Lucian bedankt me als ik hem een glas geef en ik ga ook op de bank zitten. Wel buiten zijn bereik, zodat hij me niet zomaar kan kussen, aanraken of weet ik het. Ik wil een serieus gesprek en de rest hoeft echt niet.

'Waar wilde je over praten?'

'Eerst maar over Pascal.' Hij kijkt me onderzoekend aan. Bij het horen van die naam word ik al boos. Tuurlijk, ik had het kunnen weten.

'Goed, dan zijn we daar ook het eerst vanaf.'

'Je weet van haar miskraam, toch?'

'Ja, was dat echt?' Ik zie de man knikken.

'Daarna kreeg ze een infectie, waardoor ze erg ziek werd en antibiotica moest hebben. Daarom is ze nog steeds bij mij.'

'Ze zag er niet bepaald slecht uit vanmiddag.'

'Het gaat ook al beter met haar en aan het eind van de week gaat ze naar huis.'

'Einde-' Ik hou mijn mond omdat ik ook weken lang bij Lucian mocht blijven slapen toen ik de hersenschudding had. 'Fijn dat het goed gaat.' Zeg ik dan maar om toch nog iets redelijk aardigs te zeggen. 'Ik hoop niet dat je verwacht dat we ooit in dezelfde ruimte kunnen zijn zonder elkaar aan te vliegen. Want na alles wat ze me aangedaan heeft, gaat dat echt niet meer gebeuren.'

'Nee, dat verwacht ik niet. Ik moet er alleen om denken dat jullie elkaar niet te vaak tegenkomen.'

'Helemaal niet zou nog beter zijn.'

'En hoe is het met jou? Je hebt zo te zien niet veel gegeten de afgelopen tijd, of wel?' Lucian bekijkt me.

'Niet veel, nee. Ik ben hele dagen door misselijk en alles wat ik probeerde werkte niet. En dan moest ik nog een lastige keuze maken en ik heb dat nu nog niet gedaan, en ga ik de komende tijd denk ik ook niet doen. Ik heb nog steeds veel tijd om te beslissen.'

'Wil je het kindje echt nog steeds weg laten halen?' Vraagt de man teleurgesteld.

'Ja, maar het ligt ook aan vanavond.'

'Waarom wilde je nu wel praten?' Lucian is daar benieuwd naar.

'Mijn gynaecoloog zei dat we beter toch konden praten omdat het misschien de twijfel wegneemt. En ik hoop eigenlijk dat dat gebeurt, zodat ik de keuze eindelijk kan maken en me niet weer op het laatste moment bedenk.' Ik zie dat het bijna acht uur is en om die tijd belt Denise me dagelijks om te vragen hoe het met me is en of ik op dat moment ergens over twijfel of gewoon wil praten. 'Ik moet even iemand whatsappen voordat ze mij belt.'

Hey, het gaat goed met me. Ben eindelijk met de vader van mijn kind aan het praten. —

— Goed van je! Laat me weten als er iets is of als ik je ergens mee kan helpen. Succes met het gesprek!

Ik leg mijn mobiel weg en kijk de man voor me aan. Wat is hij toch knap! Hoe kan ik zo'n man laten lopen, terwijl elke vrouw spontaan voor hem valt en hij voor mij blijft kiezen? Maar hij zal zelf ook niet stil zitten nu hij geen seks kan hebben met mij.

'Waarom wil je het kindje laten weghalen?' Vraagt Lucian na een stilte.

'Omdat ik te jong ben, nog naar school ga, geen werk heb, niet meer aan MMA wedstrijden kan meedoen en ik heb niemand die me kan helpen. Ik wil graag de zekerheid dat ik niet tijdelijk ben. En het was gewoon te snel.'

'Schatje, je hoeft het natuurlijk niet alleen te doen.'

'Maar jij zal ook niet altijd thuis zijn als er iets is. En ik heb geen ouders die me kunnen helpen.' Waarom begin ik nu weer over mijn ouders? Dat is al zo'n gevoelig onderwerp.

'Heb je geen contact met ze?' Lucian weet niet dat mijn ouders er niet meer zijn.

'Ze zijn overleden toen ik nog heel jong was.' Vertel ik.

'Hoe oud was je en hoe zijn ze overleden?'

'Ik was acht. Mijn ouders en grootouders kwamen om in een auto ongeluk en ik was die ochtend op school. Ik weet nog dat het erg sneeuwde die dag en het was glad op de weg door ijzel.' Ik bijt hard op mijn lip om de opkomende tranen tegen te houden. 'Genoeg hierover.' Ik sta op en ga naar de keuken. 'Wil je ook nog wat drinken?' De man knikt en ik neem het pak drinken mee naar de bank, schenk beide glazen vol en ga weer zitten. We praten nog de hele avond en ik laat hem alles weten wat me dwars zit en waar ik me zorgen om maak. Hij doet hetzelfde en ik voel me ongelofelijk opgelucht als alles uitgepraat is. Ik ben blij dat ik het gesprek toch gedaan heb.