Geselecteerd [OP18+] & AU: Gekozen [OP18+]

-05

'Gaat het nog, liefje?' Lucian ziet dat ik erg veel pijn heb. Dat kan ook niet anders, want ik zit hier te kreunen en puffen van de pijn nu de verdovingen uitgewerkt zijn. Alles in mijn onderbuik doet pijn, voelt alsof het los in mijn buik hangt. 'Ik til je op.' De man opent de deur van de bijrijderskant en draagt me zonder enige moeite naar mijn huis. Het lukt me de deur te openen en te sluiten als we binnen zijn. Lucian zet me neer op de bank, helpt me mijn schoenen uit te trekken en pakt een kleedje van de mand naast de bank. 'Ik zal iets warms voor je maken. Waar heb je pijnstillers liggen?'

'Middelste kast boven, bovenste plank.'

'Oké.' Hij verdwijnt naar de keuken en komt twee minuten later terug met een warme choco voor mij en een kop thee voor zichzelf. 'Ben je zo warm genoeg? De pittenzak zit nog in de magnetron, die haal ik zo op.'

'Ja, dank je.' Ik neem de twee paracetamol in die hij me geeft en ga tegen hem aanliggen als hij naast me komt zitten. Ik zet de tv aan en zap naar een kookprogramma. De magnetron piept.

'Tuurlijk net als ik zit.' Hij staat weer op en komt terug met de hete pittenzak in zijn hand, die hij op mijn buik legt als ik het kleedje van me afgegooid heb. Lucian legt het kleedje weer goed en checkt of het me aan alle kanten bedekt. Nogmaals ploft hij naast me neer en legt zijn arm om mijn schouders. Hij trekt me weer tegen zich aan en laat zijn arm liggen. 'Als je over een kwartier nog te veel pijn hebt zal ik meer pijnstillers voor je halen.'

'De pijn is voor nu nog redelijk te doen met de pittenzak.' Ik leg mijn voeten op de salontafel. Mijn gedachten dwalen af naar de behandeling gister. Het zou de eerste dag van mijn moederschap zijn, als die verpleegster niet kut was geweest en het juiste zaad gebruikt had. Dan had ik happy zwanger kunnen zijn, als de behandeling meteen succes had. Misschien wordt het zaad van Lucian niet eens gevonden in het monster dat afgenomen is vandaag, dan kan ik gewoon verder gaan hoe het tot nu toe geweest is en Lucian kan het ook loslaten en met zijn eigen leven verder. Het zou jammer zijn als het uitloopt op nooit meer contact met hem hebben als hij niets meer met me nodig heeft. Als het wel zijn kind is moet ik me er maar op voorbereiden dat ik de zwangerschap moet afbreken. Natuurlijk wil ik dat liever niet, maar ik wil het hem ook niet aandoen om zijn kind te krijgen terwijl hij geen kinderen wil.

'Vanessa?' De man haalt me uit mijn gedachten. 'Eindelijk weer hier met je gedachten?'

'Ja, ik was even ver weg.'

'Dat was je zeker. Waar dacht je aan?' Hij laat me in zijn ogen kijken en ik verdrink.

'Ik.. dacht aan alle scenario's die mogelijk zijn, in deze hele situatie. En de.. oplossingen.. die mogelijk zijn als het van jou is.'

'Vertel.'

'Ik wil de zwangerschap best afbreken, maar.. ik heb wel wat tijd nodig om me daar mentaal op voor te bereiden.' Angstig voor zijn reactie kijk ik weg van hem. Wat nou als hij wil dat ik het meteen na de positieve test doe? Of meteen wanneer we weten dat het sperma van mijn gekozen donor niet gebruikt is, maar alleen dat van Lucian?

'Natuurlijk liefje, het is niet niks om een kindje weg te laten halen, al helemaal niet als het een gewenste zwangerschap is. En je keek hier al heel lang naar uit, om dan door een stomme trut gebruikt te worden om wraak te nemen op haar ex.'

'Ja, die pech moet ik weer hebben. Wat heb je gedaan dat ze op zo'n manier wraak wil nemen?'

'Ze ging akkoord met een tijdelijke relatie, maar veranderde later van gedachten.'

'O wauw, dat is het enige waarom ze dit doet?'

'Ja, is het niet fijn? Het is dat ze een fout maakte met het bewijsmateriaal weggooien, anders waren we er misschien nooit achter gekomen. Tot ik eens mijn afgifte wilde gebruiken.'

'Wat gaat er nu met haar gebeuren?'

'Ze verliest mogelijk al haar zorg-licenties en zal nooit meer in de zorg aan het werk komen.' Lucian klinkt opgelucht bij dat idee. 'Alles moet nog in gang gezet worden.' Hij zucht. 'Maar je mag zeker de tijd nemen om je voor te bereiden op het afbreken van je zwangerschap. Zolang je het maar wel doet voordat het te laat is.'

'Ja, dat komt wel goed. Ik moet er niet te veel aan gehecht raken ook en dat gebeurt meer hoe langer je wacht.'

'Als het van mij is tenminste. Er is nog steeds een kans dat dat niet zo is.' De leuke man lacht en drukt een kus op mijn voorhoofd.

'Ik denk dat ik beter kan proberen te slapen. De pijn is niet meer te bestrijden met pijnstilling.' Al een tijdje lig ik met mijn benen opgetrokken op de bank, met mijn hoofd op Lucians schoot. Ik duw me omhoog en kreun van de pijn.

'Dat is slim. Ik zal je naar boven dragen.' Hij tilt me op en neemt me mee naar mijn slaapkamer, nadat ik gezegd heb welke kamer het is. Met kleren en al kruip ik in mijn bed en trek de deken tot aan mijn kin. 'Lig je goed zo? En warm genoeg?'

'Ja, ik red me wel vanaf nu. Je hebt vast belangrijkere dingen te doen dan je tijd verspillen aan zorgen voor mij.'

'Liefje, je doet alsof het de normaalste zaak van de wereld is om al deze dingen te doen en ondergaan voor iemand die je niet kent. Je mag ook wel wat terugkrijgen en hoeft zeker niet alles alleen te doorstaan.' Zijn woorden laten me blozen en hij maakt het nog erger door mijn wang te strelen. 'Je moet het wel laten weten als je het niet meer trekt. Dan regel ik dat ik bij je kan zijn tot het wel weer gaat.' Hij legt een kaartje op mijn nachtkastje en drukt vluchtig een kus op mijn slaap. 'Welterusten.' Ik hoor hoe hij mijn huis verlaat en iets later zijn auto start.