Geselecteerd [OP18+] & AU: Gekozen [OP18+]

77.3

De man gaat achter me weg en helpt mij uit het water. Hij slaat een grote handdoek om me heen en ondersteunt me naar ons bed. Een nieuwe wee komt alweer op gang. 'Dit is niet hoe ik de bevalling voor me zag.'

'Het is goed, Kitten. Je hoeft het niet alleen te doen.' Lucian komt bij me zitten en veegt opnieuw mijn tranen weg. Hij helpt me met mezelf afdrogen en legt me onder de deken als ik droog ben. Op mijn telefoon zoek ik op hoe je zonder professionele hulp moet bevallen. De wee die al bezig was met opkomen laait ineens op en ik voel druk tegen de onderkant van mijn baarmoeder. Het voelt alsof ik mee moet drukken met mijn buikspieren. Zijn dit ook al de persweeën?!

'Luci- an..' Ik grijp de deken vast en voel mijn knokkels wit worden. 'Ik moet weten hoeveel ontsluiting ik ongeveer heb, ik heb persdrang.' Op dat moment zwakt de wee af en is de drang ook weg, samen met de tranen.

'Oké, oké, ik kan dat. Denk ik. Hoe doe ik dat?' Hij volgt de stappen die ik oplees van de site waar ik op kijk. Met een handschoen aan komt hij tussen mijn benen zitten en brengt, na het aanbrengen van een beetje steriel glijmiddel, twee vingers in me. 'Wat moet ik voe-' Met grote ogen kijkt hij naar me op.

'Wat is er?' Vraag ik, angstig dat er iets mis is.

'Kan ik het hoofdje van ons kindje voelen?'

'Ja, als er genoeg ontsluiting is wel.' Op de afbeeldingen op de site is ook te zien dat vanaf zeven centimeter ontsluiting het hoofdje er al een stukje door kan komen. De heerlijke man haalt zijn vingers weg en trekt de handschoen uit. 'Ik kan niet geloven dat het zo snel gaat. Mijn vliezen zijn anderhalf uur geleden pas gebroken.' Er begint weer een wee op te wellen aan de bovenkant van mijn buik. Een vlaag misselijkheid overspoelt me en ik duw mezelf uit bed. Net op tijd hang ik boven de wc. De kracht van de wee laat mijn maaginhoud omhoog komen.

'Goed zo, schatje.' Lucian komt bij me zitten en drukt met zijn handen op mijn rug, in de hoop dat ik de wee beter kan doorstaan.

'Ik weet niet of ik dit kan volhouden.' Uitgeput laat ik mezelf tegen de man aanzakken. De wee is nog net zo erg.

'Dat kan je zeker wel. Je doet het heel goed.' Hij drukt zijn lippen in mijn hals en blijft ondertussen mijn onderrug en bovenbenen masseren. 'Denk maar aan ons prachtige kindje die je straks vast kan houden.'

'Wil je me weer naar bed helpen?' Vraag ik als mijn maag eindelijk gekalmeerd is.

'Hou me vast.' Lucian neemt me stevig in zijn armen, nadat ik mijn armen om zijn nek sla, en helpt me te staan. Hij ondersteunt me naar ons bed.

'Ik moet even rusten.' Laat ik weten als de wee versterkt.

'Nog een klein stukje, liefje.' De man spoort me aan de laatste stappen te nemen. 'Goed gedaan, schatje.' Hij legt me op bed en gaat naar de badkamer. Hij komt terug met een nat washandje en ik laat een opgeluchte zucht los als hij het doekje op mijn voorhoofd legt. Zijn andere, koude, hand legt hij op mijn sleutelbeen. Ik blaas mijn adem uit als de kracht van de wee intenser wordt en maak me klaar om het op te vangen. De steeds erger wordende kramp verspreidt zich door mijn buik, rug en benen. Ik span mijn buikspieren aan en pers mee. Een brandend gevoel ontstaat tussen mijn benen en wordt erger hoe langer ik pers. Ik probeer het zo goed mogelijk te negeren en zet meer kracht achter mijn spieren. Het zal me niets verbazen als Lucian twee gebroken handen aan de bevalling overhoudt, zo hard knijp ik in zijn handen en armen. Hij verplaatst het washandje naar mijn nek. Mijn lichaam ontspant na het verzwakken van de wee en mijn borstkas gaat heftig op en neer, ik ben echt uitgeput van de inspanning. 'Ik zal het doekje weer koud maken.'

'Ik moet plassen.' Dat had ik ook kunnen doen na het overgeven, maar toen voelde ik niet dat ik moest. Lucian strekt zijn armen naar me uit en ik neem ze aan, wordt door hem omhoog geholpen. Na een paar stappen voel ik druk op mijn onderbuik, alsof het kindje valt. 'Oh fuck!' Ik hou mijn handen bij mijn vagina, net op tijd om het kindje op te vangen. 'O mijn god!'

'O mijn god!' Lucian kan ook niet geloven dat dit net gebeurd is.

'Hey kleintje.' Ik druk het pasgeboren baby'tje tegen mijn borstkas.

'Ik ben blij dat we het geslacht niet konden zien met de echo's.' Lucian drukt liefdevol een kus op mijn voorhoofd, legt zijn hand op mijn onderrug neer.

'Hoez-' De weddenschap! Ik haal ons kindje een paar centimeter van me af en zie waarom hij over het geslacht begon. Het is een jongetje! We hebben een zoontje! 'Ik wist het! Het voelde sinds het begin van de zwangerschap al anders.' Ik kijk op de klok en zie dat het net tien over twaalf is. Het is tweede kerstdag! We hebben een kerstkindje! Ik ben intens gelukkig op deze roze wolk, ben de heftige bevalling alweer vergeten. 'Zijn we het nog steeds eens over de naam?'

'Ik vind het nog steeds de leukste naam, ja.'

'Welkom op de wereld, Amaury.' Het kleintje zet zijn keel open en huilt. Wat een prachtig geluid is dat. Mijn goddelijke verloofde heeft al een doek gepakt om ons kleintje in te wikkelen voor de koude buitenwereld. Hij legt het over ons zoontje heen en laat me weer op bed liggen. Het gaat een beetje ongemakkelijk met de navelstreng die nog aan ons vastzit.

'Lig je goed zo?' Lucian komt naast ons liggen en kijkt naar ons schepseltje. Hij heeft donkere haartjes op zijn hoofd en zijn huid is nog bedekt met een beschermende witte smurrie.

'Ja, ik lig goed. Het is alleen een beetje koud.' Meteen nadat ik dat gezegd heb zit Lucian rechtop en legt hij de deken over me heen, tot de rug van ons kindje.

Een half uur na de geboorte heeft Lucian de navelstreng doorgeknipt en heeft hij geholpen met het naar buiten brengen van de placenta. Dat was nog even flink persen met de sterke naweeën.

'Bedankt dat je mijn verloskundige niet wilde storen. Ik heb net mijn baby helemaal zelf op de wereld gezet.' Dat is het enige wat ik dezelfde receptioniste als eerder laat weten voordat ik het gesprek wegdruk.

'Ik ben zo trots op je.' Lucian komt naast me op bed zitten met ons baby'tje in zijn armen. De vlinders stormen rond in mijn buik als ik zijn lieve snoetje zie. 'Ik hou zoveel van je.'

'Ik ook van jou.' Ik hoor Amaury smakkende geluidjes maken en weet dat dat een teken is dat hij gevoed moet worden. De man geeft ons kindje aan mij en ik leg hem aan mijn borst, zoals ik in de video's gezien heb die ik net gekeken heb. Het duurt even, maar met de derde poging lukt het en begint hij direct te drinken. Na het voeden zal ik hem kleertjes aandoen, hij zit nog steeds in de doek gewikkeld.