Geselecteerd [OP18+] & AU: Gekozen [OP18+]

38.1

Yaay deel 50 alweer :3
Thanks all voor het aantal keren dat het gelezen is, alle stemmen en de reacties ^^
28.2k keer gelezen en 459 stemmen. (:

De afgelopen week heb ik veel met Denise, mijn begeleidster, gepraat over de zwangerschap en alles wat me dwars zat, waar ik me zorgen over maakte. Ik heb een paar keer iets leuks gedaan met Abby en heb nog een keer op Max gepast voor een uurtje. Ook heb ik nog een afspraak gehad met dokter de Jong en hij heeft me alles uitgelegd over de abortusmethodes en de risico's. Met pijn in mijn hart heb ik besloten de zwangerschap toch af te breken. Ik vind de voordelen niet goed genoeg en de nadelen zijn te sterk. Dus hier zit ik nu, in de wachtkamer van de gynaecoloog. Wel in een speciale wachtkamer waar geen mensen komen die gelukkig zwanger zijn en niet eens twijfelen over hun kind en zwangerschap. Ik heb Lucian niet meer gesproken sinds hij vorige week maandag onverwachts langs kwam en me smeekte het kindje niet weg te laten halen. Hij weet niet dat ik hier nu zit om het weg te laten halen en weet ook niet dat ik vorige week een echo heb gehad, en een foto heb van ons kindje. Ons kindje dat er straks niet meer is. Ik vind dit lastig om te doen, maar ik ben er van overtuigd dat dit het beste voor mij is.

'Mevrouw Dijkstra?' Een vrouw zegt mijn naam en zenuwachtig spring ik op, loop naar haar toe. 'Iris.'

'Vanessa.' Ik laat haar hand los en volg haar naar een kamertje, waar de moed me in de schoenen zakt. Kom op, Vanessa! Dit is de juiste keus. Je kunt dit!

'Als je er klaar voor bent mag je je van onderen uitkleden en gaan liggen. Neem je tijd.' De vrouw maakt alles klaar en ik begin met het uitrekken van mijn kleren. Het voelt alsof ik verdooft ben en alles langzamer gaat. Dat zullen de zenuwen wel zijn. Ik ga op het bed liggen en er wordt gezegd dat ik mijn benen in de steunen moet leggen, dus dat doe ik. 'Ik weet niet of ontspannen mogelijk is, maar als je ontspannen bent doet het minder pijn. Als er iets is moet je dat direct laten weten.' Ze gaat met het harde buisje tussen mijn benen en brengt het in me. Ik krijg een erge paniekaanval en de tranen stromen hard over mijn wangen. Iris haalt het buisje weg en helpt me rechtop zitten. 'Rustig aan, het is allemaal goed. Er gebeurt niets wat je niet wil.'

'Ik- Ik- Ik kan dit ni-' Ik ben te erg van streek om iets te kunnen zeggen.

'Dat begrijp ik. Je bent nog jong en je hebt nog een aantal weken om de keuze te maken, mocht je het later toch willen. Je kan je nu beter aankleden en naar huis gaan als je je beter voelt. Wil je iets drinken?'

'Nee, bedankt. Ik wil naar huis.'

'Blijf eerst nog maar even zitten of liggen om bij te komen.'

'Oké.' Ik doe mijn kleren aan en ga op het bed liggen. Iris zet de machine uit en ruimt alles weer op. Als de paniekaanval voorbij is ga ik rechtop zitten en haal mijn hand door mijn haar.

'Gaat het weer?'

'Ja, het gaat.'

'Wil je nu iets drinken?' Biedt ze weer aan.

'Nee, dank je. Ik wil graag thuis op bed liggen.'

'Red je het om thuis te komen, of moet iemand je ophalen?' Vraagt de vrouw bezorgd.

'Ik voel me goed, ik red me wel.' Ik doe mijn best te lachen zodat ze me gelooft.

'Wees voorzichtig.'

Ik knik en verlaat het kamertje, loop zo snel mogelijk de afdeling en het ziekenhuis uit. Bij de bushalte kan ik pas rustig ademhalen. Al snel is de bus er en ik stap in, net als de andere mensen die wachten.

Ik stap uit de bus en bedenk me dat ik eigenlijk naar Lucian wil. Ik wil hem graag zien en hij zal wel blij zijn om te horen dat ik nog steeds zwanger ben, ook al had het niet veel gescheeld of ik was niet meer zwanger geweest. Over twee minuten komt de bus die ik moet hebben en wacht geduldig in het bushokje. De tijd vliegt voorbij en ik stap in de bus, zoek een plekje aan het raam. Onderweg kijk ik naar buiten en zink weg in mijn gedachten. Ik schrik op als ik zie dat ik er bij de volgende halte uit moet en druk op de stopknop. Een halve minuut later stopt de bus en stap ik uit. Met tranen die over mijn gezicht stromen loop ik naar het huis van Lucian. Ik voel hoe zenuwachtig ik ben als ik mijn vinger bij de bel hou. Wat als hij me niet meer hoeft te zien? Gaat hij boos worden als ik hem vertel dat ik bijna de zwangerschap had afgebroken zonder dat aan hem te vertellen? Zou Pascal nog steeds bij hem zijn? Waarom zou ik aanbellen als ik nog steeds een sleutel heb? Ik haal de sleutel uit mijn tas en als ik mijn hand er uit haal valt de echofoto van vorige week op de grond. Snel pak ik het op en kijk er naar. Ons kleine zwarte vlekje. Ik stop de foto weer in mijn tas en maak de voordeur open. Binnen sluit ik de deur en luister even of ik iets of iemand hoor.