Amnesia ~ Dutch

Hoofdstuk 15

Pov Rosalie

''Sorry maar ik ga naar bed, het is al over elfen'' Mompel ik en ik gaap en sta op. ''Blijf alsjebliefd nog heel even'' Zegt Marlee en ik zucht. ''Morgen gaat om vijf uur mijn wekker'' Mompel ik. ''Hoezo vijf uur?'' Vraagt Marlee verbaast. ''Ik heb een vergadering om zeven uur, ik ga met de bus en ik ben s'ochtends altijd in de slow-motion stand'' Grinnik ik. ''Ja dat weet ik maar het is zo gezellig'' Marlee trekt een pruil lip en ik zucht. ''Als ik in slaap val op de bank, is het jou schuld'' Ik ga weer zitten en Marlee geeft zichzelf een schouder klopje. Ik zucht en pulk wat aan mijn haar tot mijn ogen zwaar aan voelen. ''Marlee ik ga, ik wil niet hier slapen'' Kreun ik. ''Okee okee'' Lacht Marlee en ik sta op en zwaai kort voor ik naar boven loop. Ik trek mijn kleding uit en pak een kort shirtje. Er word zachtjes geklopt op mijn deur en ik mompel een binnen en draai me om. Zal Marlee wel zijn, die heeft me wel vaker gezien in mijn ondergo- Ik schrik van Luke die naar binnen stapt en hij draaid zich snel om met rode wangen. ''Ik kwam je telefoon brengen'' Mompelt hij. Ik grits een jurkje van mijn bureau stoel en trek het snel over mijn hoofd. ''Je kan je omdraaien, en bedankt'' Mompel ik blozend. ''Truste voor straks'' Zegt Luke. ''Truste'' Mompel ik en hij glimlacht en loopt dan weer weg. Ik leg mijn telefoon in de oplader en kruip snel mijn bed in.

Awkward.

-

Ik open mijn ogen en zucht als ik op mijn wekker 5:00 zie staan. Ik sla mijn benen over de rand en loop slaap dronken naar beneden. Als ik op mijn telefoon kijk zie ik dat ik een gemiste oproep heb van, Lynn? Ik haal mijn schouders op en maak twee broodjes met gesmolten kaas en pak een beker melk. Ik ga op het aanrecht zitten en kijk de woonkamer rond. Tot mijn grote verbazing zie ik Marlee en Michael op de bank slapen. Ik trek een wenkbrauw op maar negeer het en zet de tv aan terwijl ik mijn ontbijt naar binnenwerk en kijk naar een oude man die het weer voorspelt. ''Vandaag gaat het rond drie uur regenen, de wind kan ook vrij sterk zijn'' Zegt hij. Ik heb het met een kwartiertje wel weer gehoord en zet het af terwijl ik mijn bord en glas in de keuken zet en naar boven loop om me om te kleden. Vandaag kies ik voor een geprint shirtje en een lange broek. Ik zoek nog een blazer erbij en pak wat armbanden en kijk na een half uur tevreden in de spiegel. Mijn make-up laat ik vandaag neutraal en ik pak nog een elastiek om mijn haar in een knot te binden. Waar ik op ga lopen vandaag weet ik nog niet, maar ik denk dat ik voor mijn zwarte pumps ga, ook al is de wind nog zo snijdend.

-

Om precies zes uur stap ik de bus in en ik zet mijn muziek op shuffle waarna Ed Sheeran door mijn oortjes heen knalt. Er komt nog een man naast me zitten wat ik niet door heb omdat ik uit het raam staar en hij moet me aantikken zodat ik opschuif. Sydney, ik wil nooit meer terug, maar tegelijkertijd wil ik er naartoe er er nooit meer weg. Niet dat ik een heel ingewikkelt verleden heb. Ik was klein, ik werd groter. Misschien heb ik wat dingen aangericht in mijn pubertijd zoals ruzie's en misschien heb ik een keer gevochten. Maar verder heb ik een heel neutraal leven. Altijd gemiddelde cijfers, altijd ging ik over naar de volgende groep. Niks bijzonders in mijn verhaal. Maar als je mijn liefdes leven erbij haalt, ben ik opeens wel een bijzonder geval. Ik geef het niet graag toe. Maar ik ben gevallen, en hard. Voor wie? Voor diegene waar ik juist voor weg ren. Ironisch is het niet? Ik zucht en kijk naar het kleine schermpje boven me. Nog vijf haltes, dan ben ik bij Advence. Ongeveer tien minuten erbij voor het lopen en coffee halen op de begaande grond, maar dan ben ik om kwart voor zeven daar. Mooi op tijd. Mijn 'te laat zijn' skills geven het gelukkig even op, en zo stopt ook mijn gedachte over de jongen die er altijd in rond spookt.

-

Ik bedank het meisje bij de balie op de begaande grond en loop met mijn broodje zalm en hete coffee naar boven. De lift is deffect, natuurlijk. Als ik eindelijk alle vijf de trappen op ben en mijn kantoor binnen loop is het leeg. Niet qua bureau's, maar qua mensen. Ik moet zelfs de deur openen met het sleuteltje omdat alles op slot zat. Dat heb ik nog nooit hoeven doen, Sam is er altijd. Ik zet mijn coffee op mijn bureau met mijn zalm ernaast en haal mijn laptop uit de plastic zak - Die ik nogsteeds gebruik als tas - en plof neer. ''Rosalie van verdieping drie, kantoor'' Hoor ik uit de speaker komen. Ik zit net. ''Rosalie van verdieping drie kantoor'' Hoor ik en ik zucht en pak mijn laptop en papieren en sprint de trappen op naar boven. Alsof er op elke verdieping een Rosalie zit. Eenmaal daar hijg ik eerst even uit en dan klop ik op de deur van Silvy. ''Binnen'' Hoor ik haar kille stem en ik huiver even en stap dan naar binnen. ''Mel?'' Vraag ik meteen als ik Melanie zie zitten en ze knikt. ''Ik heb gehoord dat jullie het goed met elkaar kunnen vinden, nietwaar?'' Zegt Silvy. ''Ja'' Mompelen we allebei en ik ga naast Melanie zitten. ''Daarom heb ik een opdracht voor jullie, er is een band in Sydney die jullie moeten interviewen'' Zegt Silvy. ''En hoe heet die band?'' Vraag ik nieuwschierig. ''Weet ik even niet uit mijn hoofd, maar na hun optreden moeten jullie - meer en deels Melanie - Vragen stellen'' Zegt ze en we knikken. ''Er zijn vier leden, van jullie leeftijd'' Mompelt ze. ''Jullie vliegtuig naar Sydney vertrekt om negen uur aankomende vrijdag, donderdag krijgen jullie vrij om in te pakken want jullie blijven een week'' Zegt ze en ik bijt op mijn lip. Een week in Sydney? ''En jullie hotel is vlak bij het vliegveld'' Vervolgt ze haar verhaal. ''Ik heb familie daar zitten, misschien kunnen we daar verblijven'' Floept er uit mijn mond maar voor ik een weerwoord kan hebben knikt ze. ''Als dat geregeld zou kunnen worden zou het fijn zijn, dan kunnen we geld besparen en een andere band uit sydney interviewen'' Zegt ze. Zijn er zoveel bands daar dan?

-

Ik heb een dubbel gevoel in mijn maag als ik s'avonds naar het plafo- uit het raam staar. Ik heb het Marlee nog niet verteld. Ze was laat thuis omdat ze weer bijles gaf aan haar klasgenoot en ik had geen zin in een preek. Ik weet niet eens wat ze ervan zal vinden. Ik heb een nieuwe vriendin erbij, die ook bij Advence werkt. Ik ga met haar en waarschijnlijk nog meer mensen naar Sydney en ze gaan een band interviewen waar ik dan een verslag over kan maken. Het moet beter zijn dan mijn vorige, zoals Silvy zei. Maar was mijn vorige dan zo slecht? Ik zucht en kreun als mijn klokje drie uur aan slaat. Ik moet het Marlee vertellen. Ik moet haar niet vlak van te voren melden dat ik een week weg ben. Alleen ga ik het gedeelte over Melanie weg laten. Ik wil niet dat Marlee denkt dat ik lieg over mijn werk. Want ik ben niet diegene die naar Sydney wil. Maar ik ben diegene die de verslagen maakt en ordent. Ik moet.

Ik stap uit bed en klop op Marlee's kamer deur. Ik weet niet waarom ik dat om vier uur s'nachts doe. Maar ik moet het nu doen en ik kan mezelf niet meer stoppen. "Wat" Kreunt Marlee. Ik open haar kamer deur en zie haar helemaal verstrengelt met de dekens liggen en grinnik even. "Ben je zwanger?" Vraagt Marlee en ik trek een raar hoofd. "Nee" Lach ik. "Dan is er vast niks" Mompelt ze en ze draait zich om. "Marlee, kun je even luisteren" Piep ik. "Mmh" Bromt ze. "Ik moet naar Sydney" Het rolt over mijn lippen voor ik erg in heb en ik knijp mijn handen fijn. "Sydney?" Vraagt Marlee en ik knik ookal heeft ze haar ogen nog dicht. "Hoezo?" Vraagt ze. "Interview" Mompel ik en ze gaat rechtop zitten. "Ik moet een verslag maken, en Melanie en nog een paar mensen doen een interview" Mompel ik. Ik zou Melanie erbuiten laten. "Waarom moet jij dan ook mee?" Vraagt Marlee en ik haal mijn schouders op. "Dat vroeg Silvy, ik ben een week daar" Mompel ik. "Een week?" Vraagt Marlee en ik knik zachtjes. "Wanneer ga je weg?" Vraagt Marlee en ik zucht. "Vrijdag, donderdag - morgen dus - ben ik vrij om in te pakken" Mompel ik. "Waarom vertel je me dat nu pas?" Vraagt Marlee. "Omdat ik het ook pas vandaag te horen kreeg Mar, ik wist ook van niks maar ik moet wel" Ratel ik en ik kijk haar bang aan. Ik wil niet dat ze boos wordt, al heeft ze alle redenen ervoor omdat ik met een nieuwe vriendin een week weg ga. Voor werk moet ik weg, maar we gaan zeker veel plezier hebben en dan zet ik Marlee aan de kant, en dat mag ik niet doen. Marlee en ik wonen samen en zijn beste vriendinnen. "Veel plezier dan, met Melanie" Zegt Marlee en ik zucht en ga op haar bed zitten. "Ik wil niet gaan Mar, echt niet" Mompel ik. "Maar toch ga je" Zegt ze bot. "Ik kan niet anders, het is werk" Mompel ik. "Ja goeie smoes" Zegt ze dan. "Ik wil geen ruzie, en al helemaal niet nu ik bijna weg ga" Mompel ik. "Meld je dan ziek" Zegt ze. "We gaan een band interviewen en ik maak dus een belangrijk verslag, ik kan niet ziek zijn" Mompel ik. "Best" Zegt ze en ze doet haar dekbed goed en gaat weer liggen. Ik besluit het maar zo te laten en loop terug naar mijn eigen kamer.

Vote = Opdraging

Rosalie's Kleding; http://www.polyvore.com/amnesia_wattpad_rimonsterr/set?id=142088930