Pov Rosalie
Ik staar een tijdje uit het raam tot mijn wekker af gaat en ik hem snel op stil zet. Melanie draait zich om maar verrekt verder geen spier en ik blijf naar de mooie lichtroze hemel kijken boven Sydney. Ik zit al een kwartier zo, met mijn rug tegen de rugleuning van mijn bed. Mijn knieën opgetrokken met mijn armen en hoofd erop steunend, starend naar de stad waar ik middenin zit. Mijn geboorte stad, mijn voorbeeld stad. Ik grinnik en als ik een blik op de klok werp zie ik dat het al bijna zes uur is. Verschrikt stap ik uit bed en pak ik een grijze broek, wit shirt en lang grijs vestje en leg ik het in de badkamer. Ik pak mijn koffer om de zeep te zoeken en als ik eenmaal de badkamer inloop is het kwart over zes. Ik was mijn haar, spoel alles af en met tien minuten sta ik voor de spiegel ruzie te maken met mijn knotje. Een slaperige Melanie komt de hoek om kijken en ik grinnik als ik zie dat haar staart half op haar schouder hangt. "Het is al half zeven geweest, leggo" Mompel ik terwijl ik een paar speltjes in mijn haar zet en Melanie knikt en loopt weer weg. Gepoetst en al stap ik de badkamer uit en een paar minuten laten hoor ik de douche stromen. Ik pak mijn make-up tasje en probeer het zo neutraal mogenlijk te laten lijken als ik de eye-liner op mijn oog zet. Ik zucht als ik zie dat de roze lucht bijna weg is en grinnik om de vele geluiden buiten. Zo rustig als Sydney net was, zo onrustig is het nu.
"Is het erg als er vanmiddag wat mensen komen?" Vraagt Luke en ik haal mijn schouders op. "Ik en de band willen een rustige plek waar we kunnen overleggen en ik ben altijd de weg kwijt in Sydney dus dacht ik dat hier wel oké was" Zegt Luke. "Als jullie maar geen herrie gaan schoppen want Rose moet dan nog verslagen maken" Zegt Melanie streng en Luke knikt. Ik vraag me af wie er de oudste is van die twee. "Niall komt ook" Zegt Luke. "Wie was dat ook weer?" Vraagt Melanie een beetje bot maar haar wangen kleuren snel rood. "Ja, dat moet je zelf maar uitvinden" Zegt Luke. "Wat mis ik?" Lach ik als Melanie nu helemaal rood word. "Een tijdje geleden was ik met Jade aan het shoppen en we stuurde een foto van ons twee naar Luke, toen stuurde Luke een foto van hem en een jongen" Begint Melanie en ze zucht zacht. "Ik heb misschien gezegt dat die jongen knap is maar ik praatte niet met Luke maar met hem" Mompelt Melanie. "Dus toen vroeg hij door, met wat vind je zo knap aan hem en zal ik hem aan je voorstellen enzo, ik dacht, het zal wel" Mompelt ze. "En later hebben ze afgesproken en dat was heel awkward" Lacht Luke waarop hij een geiriteerde blik van Melanie ontvangt. "Jongens ook altijd" Grinnik ik en Melanie knikt. "Vind ik ook" Lacht ze. We pakken de laatste spullen en lopen dan de kamer uit waar we de rest ook tegen komen. Ik heb best wel zin in vandaag, niet dat de verslagen maken heel leuk is. Al is het altijd mijn droom baan geweest. Maar ik denk dat ik na het werk even langs mijn familie ga. Ik heb ze een tijd niet gezien en het zou een hele verrassing zijn als ik opeens voor de deur sta. Lynn en Jasmijn zijn denk ik thuis. Misschien mijn ouders ook maar die zijn denk ik werken, het is tenslotte woensdag.
-
Terwijl Melanie het interview doet in de kamer naast mij krijg ik steeds berichten die ik en Luke afluisteren en dan type ik het over terwijl Luke hun stemmen probeerd na te doen. Na de zoveelste stem schiet ik in de lach en begint Luke te klappen. "Ik zei toch dat ik goed iemands stem kan na doen" Lacht hij. "Jaja" Grinnik ik. "Jaja" Zegt hij met een hoog stemmetje en ik trek een wenkbrauw op. "Dat was zo niet mijn stem" Mompel ik. "Dat was zo niet mijn stem" Zegt Luke lachend en ik zucht en drink het laatste beetje water op dat hier staat. "Dus Luke, hoe ben jij eigenlijk in een band terecht gekomen" Vraag ik en hij haald zijn schouders kort op. "Ik zong altijd al, net zoals ik altijd dans enzo" Mompelt hij. "Maar heb je al liedjes, of zing je dan van anderen om zo uiteindelijk- weet ik veel, bij Xfactor te komen ofzo" Mompel ik en hij grinnikt en knikt. "Ik heb al een paar filmpjes op youtube staan" Mompelt hij en ik knik en type verder over het intervieuw. "Wil je ze- wil je ze zien?" Vraagt Luke zacht. "Zo oke? Ik moet dit even afmaken" Mompel ik terwijl ik blindelings verder type en ik hoor een zachte 'oke' naast me.
-
We lopen het hotel binnen en als we dan eindelijk bij onze kamer zijn plof ik op mijn bed en ben ik niet van plan om er ooit nog af te komen. ''Lukt het?'' Vraagt Luke en ik zucht en kruip nog dieper in mijn kussen dan dat ik al lag. ''Moeten we morgen ook zo vroeg op?'' Vraag ik en ik hoor Melanie lachen en wat frommelen met papieren. ''Morgen moet je om half acht je bed uit, lukt dat denk je?'' Vraagt Melanie en ik zucht en knik. ''Hoe laat is het?'' Vraagt Luke en ik hoor Melanie van alles mompelen en erna een geiriteerde zucht. ''Ik ga zo naar mijn familie, wil iemand mee?'' Vraag ik en Melanie haalt haar schouders op. ''Mijn band komt zo om te overleggen'' Mompelt Luke. Ik zucht en knik. ''Ik ga douchen, kleed me om en ga dan weg'' Mompel ik waarna ik rustig opsta maar dan weer terug in mijn bed val. ''Je weet dat er zo een stuk of tien jongens naar je gaan staren, omdat je er zo bij ligt'' Zegt Luke. ''I know'' Mompel ik, naar mijn in de war gemaakte haar kijkend. ''Maar knap ben ik niet dus het zal wel'' Mompel ik en ik pak schone kleding en vlucht de badkamer in.
Na een frisse douche maak ik een visgraat vlecht in mijn haar die ik vervolgends over mijn schouder laat vallen. Ik pak mijn telefoon en jas en mompel nog een gedag voor ik vertrek. Ik heb - ookal ken ik Sydney uit mijn hoofd - geen idee waar ik ben, dus geef ik mijn straat naam door aan de taxi chauffeur en hij knikt en rijd weg.
Zonder ook maar een enkele keer verkeerd gereden te zijn zie ik mijn oude straat al. Toen ik langs het speeltuintje reed - of eigenlijk, toen de taxi chauffeur er langs reed - zag ik de buren naast ons genieten van het zonnetje. Ik geef de chauffeur wat geld en stap uit. Het hek van de voortuin staat op een kier en ik krijg flashbacks van toen ik weg ging maar zet het uit mijn gedachte. Nu al glimlachend doe ik open en een meisje van drie doet blij open maar haar gezicht betrekt als ze mij ziet. ''Lily! Hoevaak moet ik nog zeggen dat je de deur niet alleen mag open doe-'' Lynn stopt haar zin als ze mij ziet en haar ogen worden groot. ''Rosie!'' Gilt ze. Ze rent op me af en omhelst me. Het kleine meisje kijkt ons een beetje raar aan en gaat dan weer naar binnen. ''Lieverd waarom gil je zo, ik ben bezig met een belangrijke mail'' hoor ik mijn moeder roepen. Lynn wil iets zeggen maar ik druk mijn hand op haar mond als teken dat ze niks moet zeggen. ''Mam ze is entousiast, laat haar even'' Glimlach ik. ''Rosalie?'' Hoor ik mijn moeders verbaaste stem zeggen. ''Noem me maar Rose'' Lach ik en ik hoor dat er met deuren geslagen word en het volgende moment heb ik een gillende Jasmijn om me heen. Mijn moeder komt glimlachend de trap af en geef me ook een knuffel. ''Wat een verrassing Rose, ik heb je gemist meisje'' Zegt mijn moeder. ''Ik jullie ook, en ik heb Sydney gemist'' Glimlach ik. ''Hoe is Melbourne?'' Vraagt mijn moeder en ik plof op de oude zwarte bank. ''Goed, ik ben de hele week al in Sydney, maar jammer genoeg kon ik niet eerder komen'' Mompel ik. ''Tot wanneer ben je hier dan?'' Vraagt mijn moeder. ''Vrijdag'' Antwoord ik en mijn moeder knikt en zet de water koker aan. ''Nog leuke jongens ontmoet? Ashton vroeg nog naar je een paar weken geleden, of maanden, ik weet het niet'' Zegt mijn moeder. Ik slik en knik zachtjes. ''Ik praat nooit meer met hem'' Mompel ik zacht. ''Hoezo niet?'' Vraagt mijn moeder. ''Gewoon'' Zegt Lynn en Jasmijn knikt waardoor mijn moeder stopt met vragen.
Gelukkig.
Vote = Opdraging
Rosalie's kleding; http://www.polyvore.com/cgi/set?id=142264962&.locale=nl
JE LEEST
Amnesia ~ Dutch
FanfictionI remember the day you told me you were leaving. I remember the make-up running down your face. And the dreams you left behind you didn't need them, Like every single wish we ever made. I wish that I could wake up with Amnesia. And forget about the...
