Amnesia ~ Dutch

Hoofdstuk 42

Pov Rosalie

Ik schrik op en kijk met grote ogen naar de blonde jongen achter ons. Ashton schrikt ook en draait zich om terwijl de jongen op zijn lip bijt. "Dit gaat Luke niet leuk vinden" Zegt Niall en ik bijt op mijn lip. "Luke? Hoezo?" Vraagt Ashton en ik krijg tranen in mijn ogen en open zo snel mogenlijk de deur om vervolgens weg te rennen. "Rose!" Roept Ashton nog maar ik negeer hem en ren de straat over. "Rose wacht!" Roept Ashton. Ik bijt op mijn lip en tranen stromen over mijn wangen. Ik ben vreemd gegaan, ik heb gezoend met een ander terwijl we het net goed hebben gemaakt. Ik heb Luke bedrogen, met zijn band mate. Ik wist dat dit ging gebeuren, dat ik onze relatie kapot ging maken zonder dat ik het zelf wil. Ik wist dat onze relatie niet lang ging duren, en ik wist dat het door Ashton kwam. Maar ik heb hem gezoend, en niet een onschuldige kus. We zijn ontdekt en diep in mijn hart weet ik dat ik alweer fout zit en ik naar mijn gedachtes had moeten luisteren. Waarom volgde ik mij hart? Waarom hield ik niet mijn koppie erbij en ben ik blind geweest van liefde? Want dat is wat ik ben, blind. Ik ben zo blind dat ik de verkeerde zoen. Iedereen weet dat mijn hart bij Ashton ligt, maar ik wil het niet geloven. Ik wil niet geloven dat hij bij me hoort, ik wil niet geloven dat wat er ook gebeurt, ik altijd naar hem toe getrokken zal worden. En is het niet in dit leven, dan is het wel ergends anders. Ik weet niet meer wat ik moet denken, voelen of geloven. Ik ben het wrak dat ik altijd al ben geweest en het eerste waar ik aan denk is dat ik iemand moet bellen. Michael zit bij zijn ouders, Marlee is thuis, Melanie weet ik niet maar dat is Luke's zus, ik kan haar niet bellen. Ik zou Trevor en Sam kunnen bellen, maar kunnen zij mij nu helpen? Wat kunnen ze doen? Helemaal niks. Ik plof in het gras neer en als ik om me heen kijk herken in de plek meteen. Het liefste ren ik nu verder, maar ik ben verblind door tranen en ze vallen een voor een op de grond. "Hee meisie" Hoor ik naast me en ik leg mijn hoofd in mijn handen. "Ga weg" Snik ik en ik voel een hand op mijn schouder. "Ik ga niet weg tot jij veilig bent" Zegt de jongen en als ik hem aan kijk herken ik hem meteen. "Michael?" Vraag ik verward en ik voel me stom dat ik hem niet heb herkent. "Wat is er meis?" Vraagt hij bezorgt. "Niks" Mompel ik zacht. Hij slaat een arm om me heen en verderop hoor ik Ashton mijn naam roepen. "Is dat-" Michael word afgekapt door Ashton die ons beide roept. "Rose luister" Zegt Ashton en ik veeg ruw mijn tranen weg en schud mij hoofd. "Nee Ash, je begrijpt me niet" Roep ik. "Jawel dat doe ik wel, we kunnen het uitpraten" Zegt Ashton en ik verschuil mijn gezicht achter Michael. "Wat is er gebeurt?" Vraagt Michael en ik bijt op mijn lip. "Ik- Rose" Stottert Ashton en ik zie dat hij moeite heeft met zijn emotie's. "Alsjeblieft Rose luister naar me" Smeekt Ashton. Ik reageer niet en staar hem alleen maar aan terwijl ik me vast klamp aan Michael. "Ik kan niet zonder je, begrijp dat alsjeblieft" Zegt Ashton en mijn maag maakt een ongelovelijke sprong maar ik probeer het te negeren. "Wat is hier gaande? Ik wist niet eens dat jullie elkaar kende?" Vraagt Michael en ik durf niks te zeggen. Waarom denkt iedereen toch dat ik het over een andere Ashton heb. Terwijl ik hun band-mate bedoel? "Ik wil een uitleg Rose" Zegt Michael zacht. "Jullie begrijpen het niet!" Roep ik overstuur en ik heb niks meer onder controle, mijn hoofd niet, mijn hart niet, mijn gevoelens niet en al helemaal mijn lichaam en stem niet. "Niemand begrijpt me of heeft me ooit begrepen!" Roep ik en paniek dat buiten Ashton en Michael iemand me hoort komt opeens in me op. Straks is Luke hier, straks komt hij erachter. "Straks komt hij erachter" Fluister ik. De enige woorden die ik in mijn hoofd kan herhalen. "Straks komt hij erachter" Herhaal ik fluisterend. "Waar heb je het over?" Vraagt Michael. "Marlee en ik zeggen het zo vaak Rose, praat over je gevoelens en vertel wat er door je heen gaat" Zegt Michael rustig. "En als ik dat doe, vertellen jullie het dan aan Luke?" Vraag in wetend dat ze toch wel nee zeggen. "Alsjeblieft" Smeekt Ashton. "Laat me alles uit leggen en vertel me daarna wat je wilt, de echte waarheid" Zegt Ashton. "Dus jij denkt ook dat ik alles voor lieg?" Snauw ik Ashton af. "Ik wil geen slachtoffer zijn" Mompel ik. "Dat ben je ook niet Rose, kom mee naar huis en ik leg alles uit" Zegt Ashton. "Ik zou even langs de supermarkt gaan maar ik kan wel mee" Zegt Michael. "Nee" Mompel ik. "Ga naar je familie Mikey, Ashton en ik praten wel" Besluit ik zacht. Ik maak me los van Michael's stevige greep en Michael knikt. "Laat me wat weten" Zegt hij nog en dan verdwijnt hij het donker in. "Rose, ik had moeten zeggen dat Niall er was en mijn gevoelens had ik voor me moeten houden en ik had moeten stoppen maar ik kon het niet" Ratelt Ashton na een lange stilte en ik ril van de kou. "Ik weet niet of je het accepteert, maar ik weet dat je in de war bent en ik weet dat het allemaal veel is, je familie, ik en Luke. Maar luister alsjeblieft naar me" Zegt hij. Ik weet niet wat ik moet doen en geef mezelf over. Ik heb een hele lange dag gehad, ik ben al wakker vanaf vier uur, heb van zes uur tot drie op kantoor gezeten en gewerkt met een hele slome laptop. Toen heb ik de bus naar huis gepakt en thuis ging ik meteen douchen en mijn tas in pakken en heb ik snel wat spaghetti maar binnen gewerkt. Toen kwam Michael en heb ik zón drie uur in de auto gezeten, in stilte. Maar ik was te zenuwachtig om in slaap te vallen. Toen heb ik ruzie gemaakt met mijn ouders en door alle adrealine heb ik ook geen enkele keer gedachte aan moeheid. Maar nu ik zo in de war ben door Ashton en Luke en ik eindelijk opgeef voel ik mezelf slapjes worden. Ik ben dood op. "oke" Zeg ik simpel en ik wrijf in mijn ogen en knipper een paar keer met mijn ogen. "We praten bij mij thuis en het komt in orde Rose" Zegt Ashton. Ik knik maar diep van binnen geloof ik hem niet. Ik geloof niet dat het goed komt tussen ons, ik geloof niet dat het goed komt tussen mij en Luke en ik geloof al helemaal niet dat 'alles' in orde komt. Niks is in orde, ik doe een klein dingetje en ik gooi alles op zijn kop. "Ash" Fluister ik zacht en mijn hart bonkt in mijn keel. "Wil je me vast houden, zoals je vroeger altijd deed" Fluister ik zachtjes en hij slaat twee armen om me heen en geeft me een zacht kusje op mijn slaap. "We komen er samen doorheen, of het nou morgen is of over een paar weken, we komen er door heen" Zegt Ashton zacht. Ik snap niet zo goed wat hij bedoelt en we lopen samen naar zijn huis. "Ik ben dood op" Fluister ik schor. "Je mag in mijn bed slapen als je dat wilt" Zegt Ashton. "Ik slaap wel in mijn ouders bed, die zijn er toch een paar dagen niet" Zegt Ashton. Ik kan alleen maar knikken en even later zie ik zijn huis al tevoorschijn komen. We lopen naar binnen en ik zie Niall met zijn handen in zijn haar op de bank zitten. De woonkamer is nog net zoals ik het me herinner, alleen valt een foto me op die ik nog nooit heb gezien. Dat zijn Ashton, ik en zijn ouders. Ik mocht mee met hun op vakantie en dat is een van de mooiste weken die ik ooit heb mee gemaakt. We waren veertien, misschien vijftien. "Ik til Lynn even naar boven, goed?" Vraagt Ashton en ik knik. Hij tilt haar op en ze legt haar hoofd vertrouwt tegen zijn schouder. Ik glimlach automatisch naar de twee voor me en zie ze naar boven verdwijnen. "Ik zie nu pas alles wat ik nooit eerder heb gezien. Hij had het altijd over jou en jij altijd over hem. En wat doen ik en Melanie? We koppelen jou met Luke" Zegt Niall en ik zucht. "Het is niet erg, ik ben gelukkig met Luke" Mompel ik. "Maar?" Vraagt Niall en ik voel me niet op mijn gemak. "Geen maar" Mompel ik en ik hoor Ashton de trap afkomen. "Als je praat komen we verder" Zegt Niall. "Ik weet het maar als ik niet praat weet niemand iets en beschadig ik niet nogmeer harten" Sis ik. "Heb je ooit een hart gebroken?" Vraagt Niall en ik zucht. "Mijn eigen hart, ik heb mijn eigen hart gebroken" Mompel ik en op dat moment komt Ashton de kamer in lopen. "Je eigen hart?" Vraagt hij. "Ik snap wat jullie denken, wie breekt nou haar eigen hart? Nou ik, op de dag dat ik vertrok" Ik adem een keer in en uit en zucht diep. Ik ben begonnen met mijn verhaal en nu kan ik niet meer terug. "Ik was verliefd, al een paar maanden. En wat doe ik? Ik ga naar hem toe en vertel dat ik vertrek. We hebben gezoent, vooral dat brak me. Na de kus liep ik weg alsof het niks was. Ik heb ingepakt en de dag erna was ik weg. Meer dan achthonderd kilometer verderop ben ik gaan wonen met mijn vriendin. Jullie kennen haar allebei, Marlee" Ik bijt op mijn lip en besluit verder te gaan. "Ongeveer een jaar later zit ik op mijn kamer en luister ik wat naar de radio, ik hoorde ons liedje en brak. Al die tijd ben ik door gegaan met werken en met Marlee en onze kleine vriendengroep. Maar die dag veranderde alles, ik leerde Luke kennen met toeval. Hij zou optreden met dansen en ik stond - zoals ik vaak sta in clubs - op het podium. Na die battle leerde ik hem kennen, en ook zijn vrienden Harry en Liam. Toen kwam Marlee met een oude vriend van haar, Michael. Ze werden een stel en ik leerde Luke kennen als een jongen, terwijl ik eerst zo bang was voor zijn tatoeages en piercing. We werden een vrienden groep. Luke, Michael, Marlee en ik. Later kwam Melanie erbij, het zusje van Luke en een collega twee verdiepingen boven mij. Toen kwam Luke met Niall, en Melanie en Niall werden zoals ik voorspelde een stel. Met zijn zessen waren we toen, en als er zes mensen zijn en twee stelletjes kan de rest niet achter blijven. Ik was aangeschoten na een spel nooit heb ik ooit, hij vroeg me zijn vriendin te zijn en ik heb geen spijt dat ik ja zei. Ik hoopte de jongen met het bruine haar en de bruine ogen te vergeten. Ik hoopte de naam Ashton niet meer elke nacht in mijn hoofd te halen, maar ik deed het toch. Ik maakte mezelf een wrak, ik voelde me alleen terwijl ik naast Luke lag. Ik voelde me alleen terwijl Marlee en ik weer een disney dvd keken. Ik ben nu maanden verder van die ene dag dat het begon, dat ik de radio ons liedje hoorde spelen. Het enigste liedje dat ik op een gitaar kan bespelen, het liedje dat jij zo graag op je drumstel wilde knallen. Ons lied" eindig ik mijn verhaal. Ashton zit nogsteeds met zijn handen in zijn haar en zijn hoofd voorover gebogen. Zijn ellebogen steunen op zijn knieeën en als zijn moeder hier was geweest had ze gezegt dat hij nog nek klachten gaat krijgen. "Waarom is je zusje hier?" Vraagt Niall. "Ik bedoel ik was erbij dat ze alles vertelde, maar waarom kwam je naar hier?" Vraagt Niall. Het valt me op dat die stille en verlegen jongen dit nu durft en vraagt. "Ik ben hier veilig" Antwoord ik simpel maar naar waarheid. "Ik dacht niet na toen ik Lynn door het raam liet klimmen met de sleutel van Ashtons huis, ik dacht niet na, ik bedenk me altijd alles maar ik dacht niet na" Is mijn enige verklaring. Niall knikt en Ashton komt eindelijk 'tevoorschijn'. Zijn ogen staan in de war en moe. "Ik wist nooit hoe leuk ik je wel niet vond. Ik hield van je meer dan dat ik ooit van iemand heb gehouden. En ik besefte het pas toen je weg was.  En voor het vuur gaan voor iemand is niet overdreven bij wat ik voor je voel. Ik wist dat je verder zou gaan en een leuke jongen zou kiezen. Maar ik wist niet dat hij zo dicht bij me zou staan" Zegt Ashton. "We moeten met Luke praten" Zegt Niall. "We praten eerst alles met elkaar uit voor we naar Melbourne gaan" Zegt Niall en ik knik. "Ik ben eerlijk, ik heb gevoelens vooor Luke. Maar ik hou niet van hem, zoals je van iemand zou moeten houden in een relatie" Mompel ik. "Ik ben blij dat je eindelijk zegt wat je denkt Rose" Zegt Niall. "Ik durfde nooit, maar het lucht op" Mompel ik zachtjes. "Kom hier" Zegt Niall en hij staat op en trekt me in een warme knuffel. "Dankje Niall, dat je er voor ons bent" Fluister ik. "Geen dank, maar ik ga naar huis het is al bijna negen uur en morgen ga ik naar Mel" Zegt Niall. "Wil je haar niks vertellen? Zij en Luke zijn nogal close" Mompel ik. "Ik zeg niks" Zegt Nial en hij geeft me een kus op mijn wang en vertrekt dan. Zodra de deur sluit zak ik terug in de bank en ik zie een traan over Ashton's wang lopen. "Gaat het?" Vraag ik zachtjes en ik krijg een knik en leg mijn hand op zijn schouder terwijl ik naast heem ga zitten. "Ik- zullen we naar boven gaan en morgen verder praten?" Vraagt Ashton. "Ik slaap op de bank, je tas staat al in mijn kamer" Zegt Ashton zacht. "Bedankt Ash" Mompel ik. Hij knikt en ik geef hem een korte knuffel. "Welterusten" Mompel ik en hij knikt en ik loop naar boven. Ik kleed me om en kruip snel onder de dekens. Ik ben kapot maar na een paar minuten woelen in de dekens durf ik niet te slapen, bang voor nachtmerrie's. En dan denk ik aan vroeger en sluip ik zachtjes naar beneden. Ik negeer mijn bange gevoel voor het donker en botst tegen iets op. "auw" Mompel ik. "Sorry" Mompelt diegene en ik schrik van Ashton. "Kan je niet slapen?" Vraag ik zachtjes. "Nee" Mompelt Ashton. "Jij ook niet?" Vraagt hij en ik schudt mijn hoofd. "Ash, wil je bij me slapen?"

Rosalie's Kleding; http://www.polyvore.com/cgi/set?id=143189749&.locale=nl