Amnesia ~ Dutch

Hoofdstuk 27

Pov Rosalie

Ik word langzaam wakker en zie op het kleine klokje naast me dat het bijna acht uur is. Ik wrijf in mijn ogen en schrik van een lichaam dat naast me ligt. Luke's armen zijn om mijn middel geslagen en zijn hoofd ligt in mijn nek. Onze benen zijn in elkaar gewikkelt en mijn hele lichaam spant zich aan. Wat is er gebeurd.

Ik pak mijn telefoon en frons als ik een gemiste oproep heb van Trevor. Ik bel hem terug en probeer uit bed te stappen maar Luke's armen verstrakken zich alleen maar om mijn middel en ik grinnik en leun met mijn arm op zijn schouder terwijl ik Trevor nog een keer bel. "Goedemiddag Trevor Advence" Komt er deftig uit zijn mond en mijn ogen worden groot. "Tref! Met mij" gil ik en Luke schrikt wakker. Ik sta op en haal een hand door mijn haar. "Trevor waar ben je?" Roep ik. "Op het werk, Marlee wist niet waar je was dus ben ik vertrokken, je had er allang moeten zijn" Zegt Trevor. "Shit, ik ehm, wil je zeggen dat ik me heb verslapen en waarschijnlijk vanmiddag pas kom?" Vraag ik en Trevor grinnikt. "Ik verbind je wel door naar boven" Mompelt hij. Na een lang muziekje hoor ik dat er eindelijk word opgenomen en gefrustreerd zet ik mijn nagels in mijn haar. "Met Melanie" Hoor ik en ik zucht. "Mel, ik heb me verslapen kun je het melden? Ik hoop er rond twaalf uur te zijn" Zucht ik. "Ik regel je vrij, rustig maar" Hoor ik Melanie en ik zucht. "Ik hoef geen vrij, ik kom naar kantoor en ben er over en paar uur" mompel ik. "En hoe wil je hier komen?" Vraagt Melanie. "Ik loop wel, het is niet ver" Mompel ik. "Nee je bent vrij vandaag, doe rustig aan" Zegt Melanie en dan hangt ze op. Ik zucht en ga op het bed zitten. Toch wel een voordeel, je vrienden als collega's.

Een gapende Luke kijkt me vragend aan en ik grinnik. "Sorry dat ik je buiten liet staan, je was zo koud en ik was boos en-" Ik knik haal een hand door mijn haar. "Ik ben moe, kan ik hier slapen?" Vraag ik Luke en hij knikt en grinnikt. "Je hebt hier al geslapen" Ik knik en ga weer onder de dekens liggen en steun op mijn hand. "Mag ik weten waarom je zo boos werd?" Vraag ik zachtjes. "Nee" bromt Luke en ik zucht en knik. "Truste" Mompel ik en ik ga met mijn rug naar hem toe liggen en sluit mijn ogen.

Als ik bijna in slaap val hoor ik zacht gemompel van hem vandaan komen. "Rose" Fluistert hij en ik draai me om en open een oog. "Sorry dat ik je wakker maak" Mompelt hij. "Wat is er?" Komt er slaperig uit mijn mond en hij glimlacht. "Ehm, mijn ouders" Fluistert hij. "Wat is er met je ouders?" Vraag ik en hij bijt zachtjes op zijn lip wat hem erg schattig maakt. "Ze zijn overleden een paar jaar geleden" Mompelt hij. Alleen zijn moeder toch? Ik knik en ik zie de tranen in zijn ogen. "En het is mijn schuld" Mompelt hij erna. "Hoezo is het jou schuld?" Mompel ik en hij verbergt zijn gezicht in zijn handen. "Gewoon" Mompelt hij en ik trek hem tegen me aan. "Ik wou dat ze boodschappen gingen doen, omdat ik de volgende dag alleen thuis was en ik was gewoon lui. Ze besloten toch maar te gaan en zijn verongelukt" Hij zucht en ik knijp in zijn hand. "En toen heb je een tatoeage laten zetten en werd je badboy" Mompel ik en hij knikt. "Hoe weet jij dat?" Vraagt hij zacht. "Melanie, niet boos worden maar ik ben nieuwschierig en ze vertelde me het een en ander van toen" Antwoord ik en hij knikt. "Rose" Zucht hij en ik knik. "Zijn we vrienden?" Vraagt hij en ik frons. "Natuurlijk zijn we vrienden, ik noem je zelfs mijn beste vriend als je dat wilt" Grinnik ik. "Ik hou van je" Glimlacht hij. "Is dat raar?" Ik grinnik en hij neemt me bij hem op schoot. "Denk het niet, al gaat Marlee ons wel koppelen" Mompel ik. "Dan doet ze dat toch lekker" Lacht hij en ik grinnik en knik. "Let's sleep" Mompelt hij dan en ik leg mijn hoofd op zijn schouder.

-

Ik word zwetend wakker en kijk met grote ogen om me heen. Luke is weg, ik lig helemaal in de dekens gerolt en ik doe mijn haar in een knot. Het was maar een droom. Ik zucht en wrijf in mijn ogen. Ik kan niet zonder hem. Ik kan er niet tegen dat ik hem heb verlaten en dat ik mijn eigen hart heb gebroken. Niemand breekt zijn eigen hart, maar ik ben dom genoeg om het wel te doen. Ik moet naar hem toe, ik moet ik- Luke komt in een joggingsbroek de kamer in en kijkt me geschrokken aan. "Wat is er?" Vraagt hij en ik haal mijn schouders op. "Droom" Mompel ik. "Eerder een nachtmerrie" Zegt Luke en hij veegt mijn tranen weg. "Het is hem, ik heb je over hem vertelt" Mompel ik en hij knikt zachtjes. "Ik kan niet zonder hem, hij is super leuk- ik- ik weet niet wat-" Luke pakt mijn wangen vast en drukt zijn voorhoofd tegen de mijne. "Vergeet alles om je heen, just us" Fluistert hij en ik ontspan en voel zijn zachte lippen de mijne raken. Ik ga rechtop zitten en leg mijn handen op zijn schouders terwijl hij zachtjes op mijn onderlip bijt. Ik laat het toe en voel zijn tong om de mijne draaien en dan laten we langzaam los. "Sorry, maar- never mind" Mompelt hij en het ene moment op het andere liggen ik en Luke zoenend op het bed. Ik streel zijn borstkas terwijl zijn handen over mijn haar en wang gaan en ik voel zijn gezicht naar mijn nek gaan en hij zuigt langzaam op een gevoelige plek. Ik weet niet of ik me hierbij goed voel, maar de naam Ashton verdwijnt voor een tijd uit mijn hoofd en daar doe ik alles voor.

-

"W-wat zijn we nu?" Vraagt Luke als we na lang gelegen te hebben eindelijk opstaan. "Weet ik niet Luke" Zucht ik en ik trek mijn shirt recht en haal mijn handen over mijn gezicht. "Vond- vond je het oke?" Stottert hij door en ik zucht. "Ja, het was oke. Wat niet oke is, is dat ik door jou Ashton probeer te vergeten en ik in de war raak" Mompel ik. "Ik snap het" Jammert hij. "Luke, heb je gevoelens voor me?" Vraag ik zacht en hij kijkt op. "Luke ik vroeg je wat" Ik bijt op mijn lip en Luke knikt. "Ja ik voel wat voor je, het is onmogenlijk om niet voor je te vallen met zulke mooie ogen waar je in verdrinkt, Ashton moet óf heel belangrijk zijn óf hij is niet goed bij zijn hoofd om je zo te laten zitten" Gooit hij eruit en ik knik. "Ik liet hem zitten" mompel ik en dan loop ik de kamer uit opweg naar buiten. "Wat ga je doen?" Vraagt Luke en ik hoor voetstappen achter me aan gaan. "Weet ik niet, ik moet nadenken Luke" Mompel ik. "Betekende de kus niks voor je? Beteken ik niks voor je?" Vraagt hij en ik weet niet wat ik moet doen. "Wat beteken ik dan wel voor je?" Vraagt hij door. "En Ashton, voel jij wél wat voor hem?" Gaat hij door en mijn gedachte overspoelen me met precies dezelfde vragen. Waarom zoende we zo uitgebreid, waarom bleef ik bij Luke, wat voel ik voor Ashton, wat is er met me? "Stop!" Gil ik. "Stop het!" Ik ren weg en pak de eerste bus die ik zie. Ik herinner me niks van avondjes uit, ik zoen met een van mijn vrienden die gevoelens voor me heeft en mijn gedachte maken me gek. Ik word gek.

-

"Dus als ik het goed begrijp, hebben jullie gezoent" Vraagt Marlee na mijn verhaal uitgelegt te hebben. "Niet zomaar gezoent, ik lag op hem, hij had geen shirt aan" Kreun ik en ze zucht. "Dus jullie hebben se-"

"Nee!" Gil ik door haar heen. "Ik ben nog maagd, Marlee doe normaal!" Gil ik er achteraan en Marlee lacht me alleen maar uit. "Hij heeft gevoelens voor me" Mompel ik. "Hij wat? Ik wist het!" Gilt Marlee. "Please niemand hoeft het te weten" Mompel ik. "Ik ga dit allemaal wel met Melanie overleggen, en Michael moet het ook weten" Ratelt Marlee maar ik schud mijn hoofd. "Alsjeblieft Lee, ik moet gewoon alles uit mijn hoofd zetten en weer verder gaan met mijn leven" Mompel ik. "Je zei een jaar geleden ook dat je Ashton ging vergeten, maar wat doe je? Je denkt elke dag nog aan hem en je gedraagt je als een verliefde puber" Daar heeft ze opzich wel een punt. "De vakantie kan afgelast worden" Mompelt Marlee en ik grinnik, mijn lach bestaat nog.

Vote = Opdraging

Rosalie's kleding; http://www.polyvore.com/cgi/set?id=142703867&.locale=nl