YENİ KOMŞUM

Son Pişmanlık

Bölüm biraz kısa olsa da atmak çok içimden geldiği için atıyorum. Umarım severek okursunuz. İyi okumalar<3

''Gitmek istediğine emin misin? '' Kafamı yana çevirip, bana üzgünce bakan anneme baktım. ''Gitmeliyim. Çok ihmal ettim. '' Annem her ne kadar dinlenmemi söylese de artık okula gitmem gerekiyordu. ''Peki öyleyse. Akşam görüşürüz. '' Annem öpüp arabanın kapısını açtım. Kapatacakken annemin sesiyle durdum. ''Düşünme artık. '' ''Elimde değil. '' Kapıyı kapatıp yürümeye başladım. 1 haftadır okula gitmiyordum. Evde kalıp sadece düşünmüştüm. Bundan sonra ne yapacağımı. Hiçbir şekilde Uraz'a ulaşamıyordum. Arzu Teyzeleri de haftada bir arıyordu. Tabi o zaman ben olmuyordum. Benden bu kadar mı nefret ediyordu? Beni görmemek için ülke değiştirecek kadar. Ama hepsini hak etmiştim. Her ne koşulda olursam olayım Savaş'ı öpmemeliydim. Onun oyununa gelmemeliydim. Hepsi benim hatamdı! Ama maalesef ki son pişmanlık fayda etmiyordu. Onu düşünürken sınıfa gelmiştim. Sırama doğru yürürken gözüm onun sırasına takıldı. Keşke burada olsaydı. Beni sinir etmesine bile razıydım oysaki. Artık onu göremeyecek olmanın verdiği üzüntüyle sırama oturdum. Ellerimi saçlarımdan geçirip, gözlerimi kapattım. Neden böyle olmuştu? Neden normal insanlar gibi sevgili olamıyorduk bir türlü? Sorun neydi?

''Selin! '' Gözlerimi açıp bana doğru gelen Burak'a baktım. Beni gördüğüne mutlu olmuş gibiydi. Yanıma gelince beni şaşırtıp bana sarıldı. Ona karşılık verirken onu özlediğimi fark ettim. Geri çekilince üzgünce bana baktı. ''Olanları duydum. Kusura bakma seni de arayamadım. İyi misin? ''

''Ne kadar iyi olunabilirse artık. '' Gözüm bize doğru gelen Egemenlere takıldı. Onlar da beni görmeyi beklemiyorlardı sanırım. ''Selin? ''

''Selam. '' Oda beni inceledi. ''İyi misin? '' Kafa salladım. ''Biz sana demiştik demek istemiyorum ama biz demiştik. O çok kötü birisi Selin. Gerçi artık bunu herkes anladı sanırım. ''

''Maalesef ki anladım. Ondan nefret ediyorum. ''

''Sana bir şey yaptı mı? '' Sıkıntılı bir nefes verdim. ''Bana yapabileceği en kötü şeyi yaptı. ''

''Yoksa- '' Bakışlarımı yerden alıp Burak'a çevirdim. ''Sandığın şey değil. Ama daha kötüsü. Bana zorla birkaç şey yaptırdı ve onun yüzünden... '' Konuşamayacağımı anlayınca sustum. Burak da yanıma gelip oturdu. Omzumu sıvazladı. ''Anlatmak zorunda değilsin. '' Kafamı salladım. ''Siz neredeydiniz? Size ulaşamadım bunca zamandır. Telefonunda yoktu. '' Burak'a baktığım da ne diyeceğini bilemiyor gibiydi. Egemen de bunu fark etmiş gibi araya girdi. 

''Burak'ın babaannesi vefat etti. Onun için Çankırı'ya gittik. Uzun zamandır bundan yoktuk. '' 

''Yaa Burak başın sağ olsun. Bilmiyordum. Ben çok üzgünüm. ''

''Sağ ol Selin. Dostlar sağ olsun. '' Kapının açılmasıyla içeriye hoca girdi. Herkes yerine geçerken bende ayağa kalktım.

Çalan zille bakışlarımı duvardan çektim. Yine aynıydı. Sadece onu düşünüyordum. Aklıma gelen fikirle telefonumu elime aldım. Arzu Teyzeyi arayacaktım. Birkaç çalıştan sonra açılan telefonla tüm umudumu topladım. "Arzu Teyze, rahatsız ediyorum ama - " Arzu Teyze ne diyeceğimi bildiğinden sözümü kesti. "Uraz daha aramadı Selin'cim. Hem daha yeni aramıştı ya, aradan biraz zaman geçince arıyor. Biliyorsun o aradıktan sonra hemen seni arıyorum. O ararsa ben sana söylerim. " Hayal kırıklığı yansıyan sesimle konuştum. "Peki Arzu Teyze. Sağ ol. " "Görüşürüz Selin'cim. Ve unutma, Uraz seni hala çok seviyor. Sadece kırgın biraz. İnatlaşıyor, ama sana geri dönecek. " "Umarım dediğin gibi olur Arzu Teyze. Neyse ben seni tutmayayım. Her şey için sağ ol. " Telefonu kapattım. O sırada bakışlarım sınıfın kapısından içeri girmiş, bize doğru gelen Savaş'ın çetesine takıldı. Yanıma geldiklerinde sinirle onlara baktım. Onlar da en az benim kadar sinirliydiler. "Her şey senin yüzünden oldu.  Savaş senin yüzünden tutuklandı. Hepsi senin suçun! "
"Hepsi benim suçum öyle mi? ! Asıl her şeyin sorumlusu sizin o arkadaşınız! Hayatımı mahvetti! Onun yüzünden ben sevdiğim çocuğu göremiyorum! Ayırdı bizi! Sorun şimdi ona mutlu mu? ! '' O kadar bağırmıştım ki birkaç kişi dönüp, bakmıştı. Benden böyle bir çıkış beklemedikleri belliydi.