YENİ KOMŞUM

Gerçek Kimlik

Kaşlarımı çatmış öylece duruyor, olanları anlamaya çalışıyordum. Şu anda bana sarılan kadın bana anneciğim demişti. Neden böyle dediğini bilmediğimden kafam karışmıştı. Kendimi geri çekip yüzüne baktım. Gözleri kızarmış, kirpikleri gözyaşları ile ıslanmıştı.

"Sana her şeyi anlatacağım. " Kaşlarım mümkünmüş gibi daha da çatıldı.
"Neyi anlata- " Bir anda geriye çekilmemle sendeledim. Ablam elimden tutmuş beni yürütüyordu.

"Abla dursana! Ne yapıyorsun? " Ablam cevap vermeyip beni odama kadar yürüttü. Odama gelince kapıyı kapatıp yatağa oturdu. Nefes nefese kalmıştı. Kaşlarımı çatıp yanına gittim.

"Abla ne yapıyorsun? Kadınla konuşuyordum. Neden buraya geldik? " Ablam soluklanmayı bırakıp bana baktı. Kahve gözlerini gözlerime dikti.

"O kadın hasta. " Ablamın dedikleriyle şaşkınlıktan ağzım açık kaldı.

"Hasta mı? " Ablam kafa sallayıp devam etti.

"O bizim eski çalışanımız. Kadının kızı trafik kazasında ölmüş. Ama kadın inanmak istemiyor. Ve hatta seni kendi kızı sanıyor. Defalarca kez anlatmaya çalıştık kızının öldüğünü. Ama olmadı. Hala daha senin kendi kızı olduğunu, bizim de seni kaçırdığımızı düşünüyor. " Duyduklarıma inanamıyordum.

"İnanmıyorum. Demek bu yüzden bana anneciğim diyordu. " Ablam kaşlarını çattı. Birkaç saniye düşünür gibi oldu. Ardından konuşmasına devam etti.

"Evet ablacığım, bir daha onu görürsen muhattap olmadan ayrıl oradan. "

"Bana her şeyi anlatacağım demişti. " Ablamın gözlerine baktım. Gözleri irice açıldı.

"İ-işte güya bizim seni kaçırdığımızı anlatacaktı. Dediğim gibi onunla asla görüşme.  O iyi değil. " Üzgün bir şekilde kafamı salladım. Kadın için çok  üzülmüştüm.

"Çok üzüldüm onun için. İyi birisine de benziyordu. "

"İyi birisi değil o. Seni kaçırdığımızı düşündüğü için seni kaçırmaya çalışabilir. Onunla konuşma ablacığım, olur mu? " Kafa salladım.

"Olur. " Ablamla biraz daha konuştuktan sonra annemler odama gelmişlerdi.
Annem oldukça endişelenmişti. Yanıma gelip başımdan öptü.

''Emin ol, bir daha o kadını görmeyeceksin. '' Kafamı kaldırıp anneme baktım.

''İyi birisine benziyordu, beni sevdiği gözlerinden anlaşılıyordu. Hasta olduğunu bilmek çok üzücü. '' Ben böyle deyince annemin kaşları çatıldı.

''Hasta mı? '' Ablam hemen konuşmaya girdi.

''Hani onun kızı trafik kazasında ölmüştü de Selin'i kendi kızı sanıyordu ya. Eski çalışanımız Sema Teyze. '' Annem kaşlarını yukarı kaldırıp indirdi.

''Hı, o mesele. Evet Selin, ablanın dediği gibi. O kadın hasta, saplantılı. Seni kendi kızı sanıyor, bu yüzden onu gördüğün anda yolunu değiştireceksin Selin. Oldu mu? '' Kafa sallayıp, cevap vermek için ağzımı açtım.

''Olur, zaten tanımadığım birisi. Annem değil, babam değil, neden görüşeyim? '' Kafamı kaldırıp annemin gözlerine baktım. Onun da gözleri irice açılmıştı.

''T-tabi ki de. Annen değil baban değil. '' Aniden başıma giren ağrıyla yüzümü buruşturdum.

''Selin! İyi misin anneciğim? '' Gözlerim bir anlığına kararmıştı. Elimle başımı ovarken konuştum.

''İyiyim, sadece bir an gözüm karardı. '' Babam hemen yanıma geldi.

''İstersen hemen bir doktora gidelim. '' Kafamı hızla iki yana salladım.