Hi Flower

Chapter 28: I'm here

REINA JOY

Nilagay ko sa maleta ni Kuya yung mga gagamitin ko sa field trip and mom also gave me essentials. 

"Bring this too, baka mainit bukas." 

Napakamot si Kuya sa ulo niya habang pinapanuod si mom na naglalagay ng essentials sa maleta niya.

"Ma, baka ending niyan, puro essentials ang dadalhin namin ah? Puno na oh? Saan namin ilalagay ang mga damit namin?"

"Tumahimik ka!" sagot ni Mommy. 

Nag walk-out na lang si Kuya.

Magaling si mom mag organize kaya sure ako na may space pa dito sa maleta ni Kuya para sa mga damit namin.

"Okay na ba tong mga 'to? May nakalimutan ka ba?"

"Ma, halos lahat ng brand ng Avon nandyan na sa maleta ni kuya. Okay na yan."

"Owkaay!" 

Binigay ko kay mom yung mga tinupi kong damit at hinayaan siya na e organize yung maleta. And viola! Para lang namang walang essentials sa loob ng maleta ni Kuya.

Tinawag ko si Kuya and yes, pumasok siyang naka-boxer lang at drinag yung maleta pababa. 

Nagdadabog nga siya kasi nagto-toothbrush daw siya at halata naman..... Kagat-kagat pa niya yong toothbrush niya eh!

"Oh, kumain muna ikaw, Princess. Nauna na kaming kumain ng kuya mo kasi alam namin na matatagalan pa kayong mag-impake."

"Anong ulam ba?"

"Guso."

"OY! PABORIT KO YAAAN!"

***

Pagkatapos namin kumain ni Mommy, Ako na ang naghuhugas ng pinggan dahil walang maid sila mama at opo, marunong po ako maghugas ng plato, magsaing at magluto ng ulam. 

Hindi po kami pinalaki ng magulang namin na walang alam sa mga ganon.

I remember when I was a kid, hindi ako pwede lumabas ng bahay pag hindi ko pa tapos yung sina-saing ko. 

Tuwing hindi naluluto ng maayos yung kanin, pinapa lagyan ni mama ng asin yung takip at ewan ko kung para san yon.

At isa pa! Hindi kami makakain ng dinner kung hindi ako or si kuya ang magluluto ng ulam. 

Oo po, ganyan po sila. 

A Typical Asian parenting.

"Okay ka na?" 

Napalingon ako sa gilid ko and it was kuya whose rinsing the plates. 

Ngumiti ako sa kanya at huminga ng malalim. 

Nilagay niya yung free hand niya sa likod ko at ngumiti rin.

"You know what, I'm so proud of you—no, I'm more than proud of you." 

Tumingin ulit ako kay kuya.

"Bakit?" 

He always says that he's proud of me but in what way is he proud of me?

"When you told me that you're not a kid anymore, I realized that you grew determined and tough," he smiled and so I ended up puckering my lips.

"Hindi naman,"

"Alam ko ang ginawa mo sa faculty don sa Grade 12. " 

Nanlaki ang mga pupil sa mata ko dahil sa sinabi ni Kuya.

"Paano-"

"I have my ways—btw, you also make me proud—No! You always make me proud with your prepared actions. Imagine, telling the faculty that you can sue them for accepting complaints without evidence and also for ruining Carlo's reputation." He clapped his hand slowly at ngumiti ng malapad.