Pozory Mylą...

Twenty.

Celeste

Samochód.

Pędził.

Wprost.

Na.

Mnie.

Zaraz.

Mnie.

Rozjedzie.

Do.

Cholery.

Zamknęłam oczy, przygotowując się na uderzenie. Łamanie kości. Latanie. Ból.

Ogólnie, coś co widziałam tylko na filmach i nie sądziłam, że spotka to i mnie. W wieku siedemnastu lat zginę pod kołami, albo na masce drogiego auta.

...
...
...

Jednak, nic się takiego nie stało. A z taką prędkością, jaką poruszało się auto, już dawno powinnam leżeć i wykrwawiać się dwadzieścia metrów dalej.

Otwarłam ostrożnie oczy. Dalej byłam nie pewna i zlękniona.

Auto.

To samo, które zbliżało się niebłaganie w moją stronę, stało dokładnie milimetr od moich nóg. Czułam nawet, ciepły, wydobywający się z maski, dym.

Chłopak.

Kierowca srebrnego auta, siedział przerażony. Miał rozszerzone średnice. Był rozdrażniony. Niecierpliwy. Wierzgał zdenerwowany.

Żyję.

Zdałam sobie sprawę, że nie dość, że jeszcze chwila, a przejechałby pieszą, to jeszcze był naćpany.

Kiedy zobaczył, że nic mi nie jest, a ja zbliżam się do drzwi po stronie kierowcy, wycofał maszynę, tak żeby mnie nie naruszyć, po czym z piskiem opon odjechał.

Ani ja, ani on nie byliśmy w stanie zrobić to, co należy.

On powinien mi pomóc, opuścić pojazd, a ja spisać jego numery rejestracyjne.

Cholerni popaprańcy. Siadają za kierownicę po nieznanych prochach czy alkoholu i chcą coś udowodnić. Takim, to naprawdę, trzeba dać nauczkę i musi dojść do tragedii, żeby wreszcie zrozumieli.

Tępe łby.

- Celeste! Nic ci nie jest?- podbiegła do mnie Chloe. Zaciągnęła mnie na chodnik, ponieważ cały czas stałam na jezdni.

Cała ta drogowa "kolizja" i przedsmak tragedii, przyciągnęło wielu gapiów. Patrzyli teraz i czekali na rozwój wydarzeń.

- Nie. Na szczęście- westchnęłam z ulgą. Sekundy dzieliły mnie od rozpłakania się.

- Na pewno? Kto to był? Jesteś cała?

- Jakiś chłopak, w porę wyhamował. Cholera- opadłam na krawężnik- Nie sądziłam, że cuda się zdarzają. A jednak, jestem tutaj. Cała i chyba zdrowa.

- Chodź. Usiądziemy przy stoliku. Po co dawać tym kretynom, powód do plotek- wskazała za siebie i ostrożnie pociągnęła mnie na nogi.

Pokiwałam ciężką głową i poszłam za nią do naszego stolika.

- Przyniosę ci wodę. Za chwilę wracam.

Ta chwila trwała, tyle, co odpowiedź na moje wczorajsze sms'y. Czyli niespełna minutę.

- Proszę- podała mi butelkę wody.

Upił spory łyk. Powoli uspokajałam bijące serce, urwany oddech i ...całą rozdygotaną siebie.