Girdap

58

6 Ay Önce

Onu görmek için bekliyordum. Onu son kez görecektim. Sondu. Bitmişti. Kalbim atmıyor gibi hissediyordum. Nefes aldıkça ciğerimi söküp atmak istiyordum.

Soğuk morga girdiğimde ilk defa üşüyordum. Onun yokluğu ilk kez bana bu kadar koyuyordu. Gerçekten gitmişti. Ağrımayan kalbim ilk defa bu denli ağrıyordu. Atsın istemiyordum. 12 numara. Onu koydukları yerin numarasıydı. Artık benim için lanetten başka bir şey değildi.

Neden bu kadar denk gelmişti?

Neden bana acı çektirecek şeyler sırasıyla geliyordu?

Beyaz örtüyü kaldırdıklarında onu gördüm. Hayatımda hiç bu kadar şiddetli yutkunmamıştım. Ağlamadım belki ama kalbim sızlıyordu. Ruhu çekilmişti resmen. Onu tanıdığım gibi değildi. Ben onun her halini tanıyordum, biliyordum. Çocukken, okula giderken, büyürken... Artık ölüsünü de biliyordum. Ve hiçbiri bu kadar acıtmamıştı.

Onu göremediğim her yıl pişman olurdum ülkeye gelmediğim için. Her geleceğim sıra dedemle tartıştığımız için heves bırakmıyordu onu görmem için.

Artık hiç göremeyecektim.

O yaşasın istiyordum, her zaman. Benimle olmasa dahi ben onun varlığını bileyim istiyordum. Çok mu şey istemiştim?

Dayanamayıp çıktığımda dik durmaya çalıştım. Çok zordu. O benim duruşumu severdi. Artık o yoktu. Kokusu dahi burnumdan gidecek bir zamandaydık. Bunu istemiyordum. Onu geri istiyordum. Duvardan destek aldığımda en yakın koltuğa oturdum. Kimse yoktu.

Herkes bitikti.

Ben bitmiştim.

Başımı ellerimin arasına aldığımda başımı eğdim. Bu hiç olmamıştı. Bunu gören olmamıştı ve kimse göremeyecekti. Göremeyecek biri içindi.

Telefon bildirimi duyduğumda bana ait değildi. İç cebimden onun telefonunu almıştım. Düğünün başında odada kaybolmasın diye bana vermişti. Bir anımsatıcıydı.

Bildirime girdiğimde bir liste olduğunu farkettim. İlk aşkıyla ilgili maddeler vardı.

İlk aşkını bulmak
İlk aşkına tekrardan aşık olmak

Diğer maddelerde de onunla yapmak istediği şeyler vardı. Saate baktığımda tam gece yarısı olduğunu farkettim.

İlk aşkınla evlenmek

Telefonun ekranına bir yaş düştü. Ve ben onun yerine tik attım. Bilmeden onun ilk aşkı olmuştum. Restoranda beni gördükten sonra keşke bir daha karşısına çıksaydım. Belki de hiç bu yola girmemiş olurdum. Belki dediği gibi en iyi basketbolcu olurdum.

Belki o da en iyi savcılardan biri olurdu.

Artık başka bir hayata kalmıştık. O gitmişti. Hep gideceğini söylerdi. Ve gittiği kişi ben olmuştum.

Telefonu komple kapatıp cebime geri koydum. Onu kapatsam dahi kendi telefonumda da onun fotoğrafları vardı. Şifrem doğum günüydü. Onu hatırlatmayacak tek bir eşyam yoktu. Telefonumu aldığımda ekranına baktım.

Fotoğraf çekmeyi sevmezdim ama onu hep çekerdim. O da hep isterdi. Kendisini çekmemi istediği tüm fotoğrafları kendi telefonumdan çekerdim. İlk defa ondan habersizdi bu. Kucağımda, göğsümde uyuyordu. Bedenim onun eviydi.

Sanırım artık ikimizinde evi kalmamıştı.

Gece boyu orada kaldığımda kimseyi görmek istememiştim.