Darling! [norenmin]

69 - End

စားပွဲ၊ ထိုင်ခုံ၊ စာအုပ်စင်နဲ့ ကုတင်တစ်လုံးသာရှိသော အခန်းသည် တစ်ယောက်ထဲနေရန် ကျယ်ဝန်းလွန်းသည်။ အခန်းပိုင်ရှင်က နေ့စဥ်နေ့တိုင်း သန့်ရှင်းသပ်ရပ်စွာ ထိန်းသိမ်းထားသဖြင့် ပို၍ နေရာလွတ်နေပုံပေါ်သည်။

စားပွဲထက်ရှိ တစ်ဝက်ဖြည့်ထားသော ဖန်ပုလင်းထဲတွင် စပိုက်ဒါလီလီတစ်ပွင့် စိုက်ထိုးထားသည်။ အရွက်များရှိချိန်တွင် အပွင့်မရှိ၊ အပွင့်ပွင့်ချိန်တွင် အရွက်မရှိ။ ထို့ကြောင့် စပိုက်ဒါလီလီကို ဆုံဆည်းခွင့်မရှိသော ပန်းဟုခေါ်သည်။

အခန်းပိုင်ရှင်သည် အဝတ်အပြည့် ခြင်းတစ်ခြင်းဆွဲလျက် ခေါင်မိုးထပ်မှ ဆင်းလာသည်။ ထို့နောက် အထပ်တူသော အခန်းတိုင်းကို လျှော်ပြီးသား ခန်းဆီးလိုက်ကာစများ ဝေငှပေးသည်။ ဤနေရာတွင် သေမင်းထံ ခြေတစ်ဖက်လှမ်းသော သက်ကြီးရွယ်အိုများလည်း ရှိသည်။ အရွယ်မရောက်သေးတဲ့ ကလေးငယ်များလည်း ရှိသည်။ ရောဂါဝေဒနာမှာ အသက်အရွယ်၊ ကျားမ ခွဲခြားခြင်းမရှိ တူညီစွာ သက်ရောက်သည်။

ဤအထပ်ရှိလူတိုင်းက အသစ်ရောက်လာတဲ့ လူငယ်လေးအပေါ် အမြင်ကောင်းများ ရှိကြသည်။ နာမည်မသိရသော လူငယ်လေး ရောက်ပြီးကတည်းက အမှိုက်ပုံးပြည့်မှာ ပူစရာမလို။ ကော်ရစ်တာသန့်ရှင်းရေး၊ ပြတင်းပေါက် ဖုန်သုတ်ရေးအတွက် ပူစရာမလိုတော့။ နေသားမကျဟုသာ ပြောရသည် ဘာလိုလိုနဲ့ ဆေးရုံအသစ်ဖွင့်တာ တစ်နှစ်ကျော်ခဲ့ပြီ။

ဂျယ်မင်ရဲ့အခန်းသို့ မကြာခဏ လာလည်တတ်သူမှာ ဒေါက်တာဂျွန်းဖြစ်သည်။ ဒေါက်တာဂျွန်းက အရင်နေ့များတွင် ဖတ်ပြီးသားစာအုပ်များကို သိမ်းဆည်း၍ အသစ်ဖြည့်ပေးသည်။ ယနေ့တော့ တစ်အုပ်မကျန်သိမ်းပြီး ထပ်ဖြည့်စရာ မလိုအပ်တော့ပေ။

ကော်ရစ်တာ တစ်ပတ်ပတ်ပြီး ပြန်ရောက်လာသော ဂျယ်မင်သည် ဒေါက်တာဂျွန်းကိုမြင်သော် ထူးဆန်းပုံမရှိ။ ခါတိုင်းနေ့များကဲ့သို့ စကားစမြည်ပြောရင်း ကစားရန် စစ်တုရင်ခုံ ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း ဒီနေ့ကအချိန်မရှိဘူး"

အချိန်မရှိဘူး? ခါတိုင်းဒီလိုအချိန် အားတယ်မဟုတ်ဘူးလား။