"မောင် ဘယ်မှာလဲ...သားတွေကသတိရလို့ဆိုလို့
ဖုန်းခေါ်လိုက်တာ..."
"ဖေဖေ..."
ဖုန်း၏ဖန်သားပြင်ပေါ်မှ ပေါ်လာလေသော ကလေး၏မျက်နှာလေးနှင့် အသံလေး။ သားတွေအား ခုတုန်းလုပ်ကာ အိမ်ပြန်ချိန်ကျော်လေတိုင်း Video callခေါ်တတ်လေသူလေး။
သားလေးယောက်၏ အော်သံနှင့်အတူ လမင်းလေး၏ မျက်ဝန်းလှလှလေးမှ ရောက်နေရာကိုပြောဆိုသည့် အထာပေးအကြည့်လေး။
ကျွန်တော်ပိုင်ဆိုင်ထားလေသော ထိုအရာလေးများအား လွန်စွာမြတ်နိုးရပါ၏။ ထိုလူသားလေးများဖြင့် အိုမင်းသည်အထိဆိုသည့် အတွေးကပင် မျက်ရည်ဝဲမတတ်ပျော်ရလေသည်။
"မောင်လို့ဆိုနေ..."
"ဖေဖေ.....ဖေဖေ.....ဖေဖေ...."
ပြန်မဖြေလေသောမောင်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်မှလဲ ပျောက်သွားလေ၏။ နောက်ကျောမှ အပူဓာတ်ကလေးနှင့် ချွေးနံ့ရောနေပါသော မောင့်ကိုယ်ရနံ့လေး။
မောင့်ဆံဖျားကအစ ခြေဖဝါးက သဲမှုန်လေးများအထိ ချစ်ရတာမို့ မှတ်မိတာပေါ့
"ဗျာလိုဆိုနေ..."
"ဟီး...အိမ်ပြန်ရောက်နေပြီလို့ပြောရောပေါ့
မောင်ကလူဆိုး..."
"မောင်ကလူဆိုးကြီး...ဒါကြောင့် သားလေးယောက်က သူပုန်လေးတွေ ဟားဟား... လမင်းက ဓားပြခေါင်းဆောင်..."
သိုင်းဖက်ထားနေသူ၏ စကားအသွားအလာအရ မောင့်ပိုက်ဆံအိတ်လေးထဲမှ လမင်းခိုးထားပါသော
တစ်သောင်းတန်လေးပျောက်နေခြင်းကို မောင်သိလောက်ပြီထင်ပါရဲ့။
"ယောကျာ်းပစ္စည်း ယောကျာ်းပိုင်တယ်လေ...
ဘာလဲ မောင်ကအခုတော့ ငြိုငြင်ပြီပေါ့..."
"ဖေဖေ... ဒယ်ဒီ့ကို မငြိုငြင်ပါနဲ့ ပေါက်ပေါက်ကပဲပြောပြပါ့မယ် ဒယ်ဒီရေခဲမုန့်ခိုးစားတာ..."
"အာ....ဒီကလေး..."
ရင်ခွင်ထဲမှပြေးကာ ဆိုဖာပေါ်မှသားအငယ်လေးရှိရာသို့ ဦးတည်နေသည့်လမင်းအား ကြည့်ကာ သွားတန်းများပေါ်သည်အထိ ရယ်နေပါသော ချစ်ရန်မောင်တစ်ယောက် ဂျူတီကုတ်အားလက်မှာချိတ်လျက် ခေါင်းတခါခါဖြင့်သဘောကျနေလေ၏။
STAI LEGGENDO
ပြိုမယ်မိုးလေး မသည်းစေလို...
Storie d'amore"ဒီသံသရာတစ်လျှောက် နှလုံးသားထဲက အချစ်ရဲ့အကျဥ်းသားက မောင်ပါပဲ..."
