ကလေးယူမည်ဆိုသည့် အကြောတင်းလေးကြောင့်
အလိုလိုက်ပေးခဲ့ရတော့သည်။
တစ်အိမ်လုံးကို ဆန့်ကျင်ကာ မအိပ်မစားပါပဲနှင့် အခန်းထဲကပါ မထွက်ခဲ့။ သွေးအေးတိုက်ပွဲဆင်ခဲ့သော သူလေးကြောင့် တစ်အိမ်သားလုံးကအကြိုက်လိုက်ကာ သဘောတူခဲ့ကြသည်။
ယခုဆိုလျှင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေသည်မှာ ၈လ ကြျောလပွေီ။ လိမ်မာလွန်းနေ။လမ်းလျှောက်ချိန်လျှောက်သည်။ မတည့်ဘူးဟုဆိုလျှင် လှည့်ကိုမကြည့်တော့ပေ။ စားချိန်မှန်မှန်၊ အိပ်ချိန်မှန်မှန်နှင့်
အရင်လိုချက်ကျွေးသည်ကို မစားချင်ဘူး
မကြိုက်ဘူးဟုလည်း မငြင်းတော့ အကုန်လုံးကိုစားသည်။
"သားသားတို့ရေ တရားသံတွေကိုသေချာနားထောင်နော်...နေ့တိုင်းတရားနာရတာကိုမပျင်းရဘူးနော်...ဒါမှ သားသားတို့ရော Daddyလမင်းရော ကျန်းကျန်းမာမာရှိနေမှာ သိလား ဘေဘီလေးတွေ..."
ပဋ္ဌာန်းတရားများကို
နာယူနေရင်း ဗိုက်ကလေးပွတ်လျက်လည်း
ကလေးနှစ်ယောက်နှင့်စကားပြောနေမိ၏။
"လမင်းလေးရေ...ဆေးသောက်ရမယ်...
ငှက်ပျောသီးစားဦးမလား....."
"ဟုတ် မမ..."
ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်ကြောင့် မီးဖိုခန်းထဲဝင်ကာ ဖီးချမ်းအသီးကြီးသုံးလုံးလောက် ဖြုတ်ခဲ့လိုက်သည်။ သူ၏ဗိုက်လေးထဲတွင် မျောက်ကလေးတွေပဲနေမည်။ ဘာသီးမှမစားပါပဲ အနံ့ရလျှင်အန်ပီး ငှက်ပျောသီးဆိုလျှင် ဘာအမျိုးအစားလာလာ အကုန်တွယ်နိုင်ကြ၏။
"မောင် ဖုန်းဆက်ပြီလား..."
"မဆက်သေးဘူး လမင်းရဲ့..."
နာရီတစ်ချက်ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းစူသွားလေသည်။
"ခုချိန်ဆို မောင် ကျောင်းကဆင်းလောက်ပြီ မမရဲ့
အိမ်ရောက်ဖို့ ရထားစီးရင် နာရီဝက်လောက်တော့ကြာဦးမယ်....."
'လွမ်းနေချိန်ဆို မောင်ဆိုတဲ့ လူကြီးရဲ့
ဖုန်းကဘယ်တော့မှအလုပ်မလုပ်တော့ဘူး...'
မောင့်ကိုလွမ်းလိုက်တာ။
ဗိုက်ကလေးပွတ်ကာ ရယ်ပြပြီးနောက် ငှက်ပျောသီးသို့လက်လှမ်းနေမိသည်။
ပါရဂူဘွဲ့ယူရန် အဂ်လန်တက္ကသိုလ်တစ်ခုတွင်
စကော်လားလျှောက်ခဲ့သည်မှာ အိမ်ကအမျိုးသား အောင်မြင်ခဲ့လေ၏။ ကျောင်းမှနေစရာပေးသည်။ ကျောင်းစရိတ်အစအဆုံး စရိတ်ငြိမ်းပေ။
စားသောက်ရန်နှင့် ကျန်တိုလီမုတ်စလေးများဝယ်ရန်အတွက်သာ မိမိတို့ဘက်မှပေးရသည်။ ကျောင်းတက်ရန် သွားမည့်မောင့်အနောက်သို့
အလည်ခဏလိုက်မည်ဟုဆိုကာ အတူတူလေဆိပ်ဆင်းချိန်တွင် လမ်း၌မူးလဲလေသည်။
BẠN ĐANG ĐỌC
ပြိုမယ်မိုးလေး မသည်းစေလို...
Lãng mạn"ဒီသံသရာတစ်လျှောက် နှလုံးသားထဲက အချစ်ရဲ့အကျဥ်းသားက မောင်ပါပဲ..."
