"ချစ်ရန်မောင်..."
ရုံးခန်းတံခါးပိတ်ထားခြင်းကို တွန်းဖွင့်ပစ်လိုက်မိ၏။ တံခါးခေါက်ခြင်းဖြင့် ရိုသေမှုများကိုလည်း ပြုမနေတော့ပေ။ လူမှုရေးနားမလည်ဘူးပဲပြောပြော
ပြောချင်ရာသာပြောပါစေ ဂရုစိုက်တော့မည်မဟုတ်ပါ။သည်းခံခြင်းဟူသော အတိုင်းအတာကို ကျော်လွန်လေခဲ့ပြီမဟုတ်ပါလား။
"ရန်ပိုင်..."
"မင်း ဒါဘာလဲ ကိုရန်.... "
အခန်းထဲသို့ ဝုန်းဒိုင်းကျဲဝင်ချလာကာ စာကုန်းရေးနေသူ၏ စားပွဲခုံပေါ်အား စာအိတ်တစ်ခုပစ်ချလာ၏။
မင်္ဂလာဆောင်ဖိတ်စာကိုမြင်လိုက်ရပြီးနောက် သူကအော်စ်လာခဲ့သည်။ အော်ဟစ်နေသော သူငယ်ချင်းရန်ပိုင်အား တစ်ချက်ကြည့်ကာ ရေးလက်စ စာအား ဆက်ရေးနေလိုက်သည်။ ဂရုမစိုက်နိုင်သေးပါ။ အလုပ်ကိစ္စအရေးကြီးနေ၏။
"ဟေ့ကောင် ငါမေးနေတယ်..."
စိတ်မရှည်တော့ခြင်းမှာ အမှန်ပေမို့ စာကုန်းရေးနေသည့် နွားသိုးကြီး နားဖားကြိုးထိုးမခံရလေအောင်
စေတနာအရင်းခံ၍ လူမိုက်လုပ်ရပြန်သည်။
"မင်းအရမ်း ရိုင်းတယ်...ရန်ပိုင်...."
"ရိုင်းတယ်ဆိုတဲ့စကားက မင်းလိုကောင်ကိုပြောရမှာ...စားပြီးနားမလည်တဲ့ ခွေး.....ကျွေးတဲ့လက်ကို ပြန်ကိုက်တဲ့ ခွေးကောင်က မင်းကွ...ချစ်ရန်မောင် ရ..."
"ငါ့အကျီတွေတွန့်ကုန်ပြီ လွှတ်စမ်းကွာ...
ငါမနည်းမီးပူတိုက်လာရတာ..."
ရန်ပိုင့်လက်အား ခါထုတ်လိုက်ရလေသော
ချစ်ရန်မောင်။ခဏနေလျှင် လူနာတွေဆီသွားရပေဦးမည်။ ကြေမွနေသည့် အကျီဖြင့်တော့ အဆင်မပြေပါ။
"ဟက်....အေးပေါ့ ... တစ်ချိန်ကတော့ လမင်း က ကျွန်တစ်ယောက်လို မင်းကိုအစစအရာရာလုပ်ပေးခဲ့တာလေ... ခုတော့ ကိုယ်တိုင်လုပ်နေရပါလား ဆရာကြီးရဲ့...မင်းကိုသခင်လို ဘုရားလိုကိုယ်ကွယ်ခဲ့တဲ့ သူကိုမှကွာ ထားခဲ့ရက်တယ်တဲ့လား...မင်းမို့လို့ လုပ်ရက်ရလား...ဘာလို့လဲ ဘာလို့လဲ ငါ့ကိုပြောစမ်း..."
အတင်းမေးနေလေသော သကောင့်သားမှာ
မျက်မှောင်ကြုံ့ကာ ဒေါသထွက်လျက်ပင်။ ရုံးခန်းအတွင်း ရောက်လာကာ အော်ဟစ်နေလေသည်။ အပြင်တွင်လည်း ကြည့်နေသူများက ကြည့်နေလေပြီမို့ မဖြစ်တော့ချေ။
YOU ARE READING
ပြိုမယ်မိုးလေး မသည်းစေလို...
Romance"ဒီသံသရာတစ်လျှောက် နှလုံးသားထဲက အချစ်ရဲ့အကျဥ်းသားက မောင်ပါပဲ..."
