Littekens van het Verleden

25

~vervolg

Wanneer de bel gaat, springt Matthy op om de pizza's te halen. Ik loop al naar de eettafel. Zodra Matthy terug is met de pizzadozen zetten we alles klaar op de eettafel en gaan we zitten om te eten. Matthy neemt een hap van zijn pizza en kijkt me met een tevreden glimlach aan. "Dit is echt lekker. Hoe was je dag verder?" "Na mijn examen best rustig. Bij jou?" "Opnamedagen zijn altijd druk en chaotisch maar het was wel leuk. Er werd veel gelachen vooral toen de jongens je zagen bij de FEBO."

Ik lach. "Ja, dat was ook wel een grappig moment. Ze lijken een gezellige groep." "Ze zijn echt een stelletje clowns." zegt Matthy met een glimlach. "Maar ze geven ook veel om mij." Ik glimlach. "Dat is fijn."

We praten verder over van alles en nog wat tijdens het eten. We bespreken de herfstvakantie die eraan komt en wat we van plan zijn. "Ik kan niet wachten om naar Ibiza te gaan." zeg ik opgewonden. "Het lijkt me heerlijk om even helemaal weg te zijn en van de zon te genieten."

"Heb je al plannen gemaakt voor wat je daar wilt doen?" "We hebben een paar dingen op het oog." zeg ik. "Strand, feesten, lekker eten, en gewoon lekker ontspannen. Maar het idee om samen met vrienden op vakantie te gaan is echt het leukste." Matthy knikt.

Na het avondeten besluiten we om een wandeling te maken. De lucht is fris en helder, perfect voor een herfstwandeling. Matthy en ik trekken onze jassen aan en verlaten het huis. Terwijl we naar buiten lopen, voel ik de opwinding van de avond nog steeds bij me. Het is altijd fijn om tijd met hem door te brengen, en een wandeling lijkt een geweldige manier om de avond voort te zetten.

We praten over van alles terwijl we door de straten van Ameide wandelen. De gesprekken gaan soepel en we lachen veel. Het is een ontspannen manier om het diner af te sluiten. Matthy vertelt af en toe over grappige anekdotes van zijn werk, en ik deel wat verhalen over mijn studie en mijn vrienden.

Na een tijdje worden we opgemerkt door een paar mensen die Matthy herkennen. Een paar meiden, van denk ik 15 of 16, vragen of ze met Matthy op de foto mogen. Matthy kijkt naar mij en ziet mijn lichte ongemak. Hij glimlacht vriendelijk naar de meiden en poseert met hen voor de foto. Ik sta er een beetje ongemakkelijk bij, omdat het voor mij nog steeds surrealistisch aanvoelt dat Matthy zo'n bekend persoon is. Het is vreemd om te zien hoe anderen hem als een beroemdheid beschouwen, terwijl hij voor mij gewoon Matthy is. Voor mij voelt het niet alsof Matthy bekend is ofzo.

"Sorry, dat je hier zo staat te wachten." zegt Matthy tegen me als hij terugkomt bij me. "Ik had je niet willen laten wachten." Ik glimlach naar hem. "Geen probleem, Matthy. Het is gewoon nog even wennen voor mij. Ik heb nooit het gevoel dat je bekend bent ofzo." Matthy glimlacht naar mij en we vervolgen onze wandeling. Gelukkig worden we niet weer onderbroken door fans.

~even later

De avond is al laat als we terugkomen van onze wandeling. De frisse lucht en de sterrenhemel hebben ons in een romantische stemming gebracht. Zodra we binnenkomen, is er een bijzondere spanning in de lucht, iets dat ons beiden opwindt. Matthy en ik kruipen op de bank, met een warme deken over ons heen, en de zachte verlichting creëert een knusse sfeer.

Matthy kijkt me aan met een blik die tegelijk teder en verlangend is. Ik voel zijn hand zachtjes over mijn arm strijken. De aanraking is subtiel maar intens. Langzaam verschuiven onze gezichten naar elkaar toe en onze lippen ontmoeten elkaar in een zachte, maar langzaam steeds gepassioneerdere zoen. Mijn handen vinden hun weg naar zijn haar. De aanraking is voorzichtig maar vol verlangen. Matthy's handen glijden naar mijn heupen, zijn aanraking is stevig en geruststellend. Het voelt alsof we elkaar willen verkennen, elk detail van onze lichamen in deze intieme momenten willen voelen.

Na een tijdje verlegt Matthy zijn handen onder mijn tshirt. Ik voel de warmte van zijn handen op mijn huid, maar op dat moment komt mijn onzekerheid naar boven. Mijn buik, mijn litteken. In één keer voel ik me ineens een onzeker. Ik stop de zoen wat Matthy verward en bezorgd maakt.