Littekens van het Verleden

47

21 december, woensdag, 6:30

Mijn wekker gaat af om 6:30. Het geluid voelt als een harde klap, vooral na weer een slechte nacht. Ik sla mijn hand op de wekker en zucht diep. De afgelopen week is het elke nacht hetzelfde: nachtmerries. Ze blijven me achtervolgen, steeds hetzelfde onheilspellende gevoel van machteloosheid en angst. Vannacht was niet anders, en nu, met mijn ogen nog half dicht, voel ik al hoe moe ik ben. Het is alsof de slaap me niet de rust geeft die ik zo hard nodig heb.

Vandaag heb ik een lange dag voor de boeg. Theorie en praktijk op de campus in Amsterdam. Ik probeer mezelf eraan te herinneren dat ik vanavond iets leuks heb om naar uit te kijken: samen met Matthy ga ik naar Maarten en Kato om eindelijk Oliver te ontmoeten. Mijn hart maakt een klein sprongetje bij die gedachte, maar de vermoeidheid blijft hangen als een zware mist.

Met een diepe zucht stap ik mijn bed uit en strompel ik naar de badkamer. De spiegel onthult mijn bleke huid en donkere kringen onder mijn ogen. Ik staar er even naar voordat ik mezelf dwing om actie te ondernemen. Langzaam kleed ik me om, trek ik mijn spijkerbroek en trui aan en breng ik wat concealer aan om die kringen te verbergen. Maar eerlijk gezegd, het voelt alsof niets echt helpt. Mijn ogen blijven vermoeid, ongeacht hoeveel make-up ik erop smeer.

Nadat ik mezelf enigszins toonbaar heb gemaakt, loop ik naar de woonkamer. Nova zit al aan de eettafel met haar laptop open voor zich. Ze is bezig met haar schoolproject en groet me met een vriendelijke glimlach.

"Goedemorgen." zegt ze, terwijl ze haar blik even van haar scherm haalt. "Goedemorgen." mompel ik terug, nog steeds wat suf, maar ik dwing mezelf om een kleine glimlach op mijn gezicht te toveren. Beau komt meteen naar me toe en knuffelt tegen mijn benen aan. Ik buk me en aai hem zachtjes over zijn kop. Zijn warmte en zachte vacht bieden een klein moment van comfort.

Nova kijkt me even aan. "Hoe gaat het vandaag? Heb je kunnen slapen?" Ik aarzel terwijl mijn blik gericht is op Beau terwijl ik mijn hand door zijn vacht haal. "Niet echt," geef ik eerlijk toe. "Het was weer een zware nacht." Ze knikt begrijpend, maar vraagt verder niets. Dat waardeer ik aan haar. Nova weet hoe moeilijk de nachten soms voor me zijn, maar ze pusht me nooit om meer te vertellen dan ik wil. En dat is precies wat ik nu nodig heb. Gewoon iemand die er is, zonder dat ik alles hoef uit te leggen.

We beginnen samen te ontbijten. Nova heeft wat muesli met yoghurt voor zichzelf gepakt, terwijl ik een simpele boterham met kaas smeer. Het is een routine die zich elke dag herhaalt, maar het is ook een moment van rust voordat de hectiek van de dag begint.

"Trouwens," begint Nova, terwijl ze haar laptop weer opent, "wat ga je vanavond doen? Je had het over een bezoekje aan Maarten, toch?"  "Ja." antwoord ik, iets enthousiaster dan ik me voelde toen ik opstond. "Vanavond ga ik met Matthy naar Maarten en Kato om Oliver te ontmoeten. Ik heb er echt zin in. Het wordt de eerste keer dat ik hem zie."

Nova glimlacht. "Dat klinkt leuk. Ik ben benieuwd hoe hij eruitziet! Jij als tante... dat gaat nog wat worden." Ze grinnikt zachtjes. Ik lach ook, al voelt het een beetje geforceerd. Maar het idee om Oliver te zien doet me wel echt goed. Het is het lichtpuntje van vandaag. Het enige dat me even afleidt van de zware last die ik al de hele week met me meesleep.

Na het ontbijt ruim ik snel mijn bord op en pak ik mijn schooltas. Ik gooi er wat boeken in, mijn laptop en de benodigdheden voor de lange dag die me te wachten staat. Mijn hoofd voelt zwaar van vermoeidheid, maar ik dwing mezelf om door te gaan. Het vooruitzicht van vanavond, Oliver voor het eerst zien, helpt me enigszins door de ochtend heen.

"Ik ben weg." zeg ik tegen Nova, terwijl ik mijn tas over mijn schouder gooi en naar de deur loop. "Succes vandaag!" roept ze terug. "En veel plezier vanavond met Oliver!" Ik glimlach even naar haar en zwaai nog snel voordat ik de deur achter me dichttrek en naar mijn auto loop. Het is een koude decemberochtend, de lucht is helder, maar de kou bijt in mijn gezicht zodra ik buiten sta. Ik trek mijn jas iets strakker om me heen, stap in de auto en start de motor.