Littekens van het Verleden

65

22 januari, zondag, 10:03

Ik word wakker met het gevoel alsof ik amper heb geslapen, alsof de hele nacht door een zware deken van onrust op mijn borst heeft gedrukt. Mijn ogen voelen branderig aan, en terwijl ik met moeite mijn telefoon pak om de tijd te checken, zie ik dat het al 10 uur is. Fijn, weer een slechte nacht. Vandaag is ook nog die stomme opdracht voor school waar ik al weken tegenop zie. Een diner organiseren voor mijn vrienden, iets wat ik onder normale omstandigheden misschien wel leuk zou vinden. Maar nu... nu voelt het als een berg die ik moet beklimmen zonder kracht in mijn benen.

Met een kreun draai ik mezelf uit bed, mijn lichaam zwaar en loom. Mijn voeten raken de koude vloer, en ik moet mezelf dwingen om überhaupt op te staan. Alles kost zoveel moeite. Iedere stap voelt alsof het te veel gevraagd is. Maar ik moet door. Dit diner moet af, en ik kan niet falen. Nog een onvoldoende, nog een keer falen, en alles stort in elkaar.

In de badkamer sta ik voor de spiegel en kijk naar mezelf, naar de donkere kringen onder mijn ogen, de vermoeidheid die diep in mijn huid getrokken is. Hoe langer ik kijk, hoe hopelozer ik me voel. Ik zie een versie van mezelf die ik amper herken, iemand die uitgeput is, op de rand van instorten. Maar ik kan het niet laten zien, niet aan Nova, niet aan Matthy. Ze maken zich al zorgen om me, en als ik echt laat zien hoe slecht het gaat, dan wordt het alleen maar erger. Dus trek ik mijn vermoeide gezicht in een plooi en kleed ik me aan. Een simpele trui, een broek, geen make-up. Het kost me al genoeg moeite om dit aan te trekken, laat staan dat ik iets extra's doe.

Ik zucht diep en strompel naar de woonkamer. Nova lijkt nog niet wakker te zijn, gelukkig maar. Ik heb even de tijd om mijn hoofd op orde te krijgen. Al weet ik niet precies hoe ik dat moet doen. Het voelt alsof ik elke dag meer en meer de grip verlies. Alsof ik in een stromende rivier lig, de controle kwijt, meegesleurd door de stroom zonder te weten waar ik heen ga.

Beau komt op me afgerend, zijn staart enthousiast zwaaiend. De pure onschuld van zijn enthousiasme brengt een klein glimlachje op mijn gezicht. "Hey, lieve Beau," zeg ik zachtjes terwijl ik hem over zijn kop aai. Zijn aanwezigheid voelt als een lichte afleiding van de chaos in mijn hoofd. Even kan ik me focussen op iets anders.

Ik vul zijn voerbak en zet er vers water naast. Beau duikt meteen in zijn ontbijt, maar ik heb nergens zin in. De gedachte aan eten maakt me misselijk. Misschien komt dat wel door de stress voor vanavond, of door het feit dat mijn maag zich al weken in een constante knoop lijkt te bevinden. Wat het ook is, ik voel me leeg en tegelijkertijd overweldigd.

Ik leun tegen het aanrecht en staar uit het raam. De dag lijkt helder en fris, maar ik voel niets van die levendigheid. Het lijkt alsof er een muur tussen mij en de wereld staat. Alles aan de andere kant is levendig, vol energie, maar hier aan mijn kant... hier is alles dof. Ik weet dat Nova elk moment kan opstaan, en dat Matthy straks komt helpen. Maar hoe vertel ik ze dat het me eigenlijk niet lukt? Dat ik het liefst onder een deken zou kruipen en gewoon zou verdwijnen?

~

k sta nog steeds in de keuken, tegen het aanrecht geleund, terwijl mijn gedachten een duizelingwekkende spiraal maken. Voor ik het weet, heb ik mezelf overgehaald om een lijstje te maken. Misschien helpt het om iets te doen, iets tastbaars. Iets wat ik kan afvinken, in plaats van deze eindeloze stroom gedachten die nergens heen gaan.

Ik pak een vel papier en begin te schrijven:

- Aardappelen
- Groene asperges
- Vlees
- (wat moet ik ook alweer halen? Oh ja,          rund)
- Room voor de saus
- Rode wijn
- Salade
- Iets voor het dessert
- Brood
- Olijven

De lijst vult zich snel. Het is op zich niet eens zo'n grote uitdaging, maar vandaag voelt alles te veel. Zelfs boodschappen doen. Ik staar naar de lijst terwijl ik het opschrijf, alsof de woorden op papier kunnen veranderen hoe ik me voel. Natuurlijk doen ze dat niet.