Littekens van het Verleden

70

29 mei, maandag, 6:00

De eerste zonnestralen priemen door de spleten van de gordijnen. Mijn wekker trilt zachtjes op het nachtkastje. Het is 6 uur in de ochtend, en ik voel de zwaarte van vermoeidheid in mijn lichaam. Mijn hoofd lijkt nog vast te zitten in een waas van dromen die ik me niet wil herinneren. Ze laten me meestal met rust, maar soms komen ze toch, die nachtmerries. Ze sluipen binnen, zelfs op momenten waarvan ik dacht dat ik eindelijk een beetje rust had gevonden.

Met een zucht zwaai ik mijn benen uit bed en trek snel een trui en een oude spijkerbroek aan. Terwijl ik naar de woonkamer loop, hoor ik Beau al in zijn mand. Zodra hij me ziet, springt hij op, zijn staart kwispelend alsof hij de hele nacht op dit moment heeft gewacht. Ik glimlach flauw terwijl ik hem over zijn kop aai. "Goedemorgen, jongen." fluister ik terwijl ik mijn vingers door zijn zachte vacht strijk.

Beau volgt me trouw naar de keuken terwijl ik een simpel ontbijtje klaarmaak: yoghurt met wat fruit. Niet te veel. Gewoon genoeg om de dag door te komen, vertel ik mezelf. De afgelopen maand is er niet veel veranderd. Nog steeds wekelijks naar therapie, nog steeds aan het worstelen met de druk van school. De toetsen die ik de laatste weken heb gehad, hebben me constant op scherp gehouden. Maar het voelt goed om iets te hebben om me op te richten, al is het maar een tijdelijke afleiding van de chaos in mijn hoofd.

Ik zet mijn kom neer op de tafel en neem een hap. Mijn gedachten dwalen af naar Nova. Ze was zo opgewonden toen ze me vertelde dat haar bod op het huis was geaccepteerd. Volgend jaar gaat ze echt samenwonen met Dylan. Ik ben blij voor haar, echt waar, maar ergens voelt het alsof alles om me heen beweegt, terwijl ik stilsta. Ik vraag me af of Matthy en ik ooit die stap gaan zetten. Of ik überhaupt in staat ben om dat soort toekomstplannen te maken. Misschien moet ik dat onderwerp binnenkort eens aansnijden tijdens therapie.

Mijn ogen dwalen af naar mijn handen. De wondjes op mijn vingers zijn weer wat roder dan vorige week. Matthy had ze een paar dagen geleden voorzichtig verzorgt, zoals hij dat altijd doet. Zijn geduld en zorg blijven me verbazen, maar ik voel me er ook schuldig over. Alsof ik hem een last bezorg. Wat als hij er ooit genoeg van heeft? Wat als ik hem teleurstel? Die vragen liggen altijd op de loer, klaar om op te duiken op momenten zoals nu.

Ik dwing mezelf om een tweede hap te nemen van mijn yoghurt en probeer die gedachten te onderdrukken. Vandaag gaat het om hem. Matthy's verjaardag. Ik heb een lange dag voor de boeg met mijn stage, maar vanavond vieren we het bij hem thuis met zijn vrienden en familie. Hij verdient een dag zonder mijn zorgen, zonder mijn eeuwige twijfels. Een dag waarop alles draait om hem en hoe gelukkig hij is.

~

In de auto op weg naar mijn stage in Amsterdam besluit ik Matthy een berichtje te sturen. Terwijl ik bij een rood stoplicht wacht, grijp ik mijn telefoon uit mijn tas.

"Goedemorgen, jarige! 🎉 Gefeliciteerd met je 28ste verjaardag, opa. Misschien moet ik een rollator voor je regelen als cadeau? 😉"

Ik grinnik zachtjes en druk op "verzenden". Het voelt goed om hem te plagen. Terwijl ik de straat weer oprijd, kan ik me zijn grijns al voorstellen wanneer hij mijn bericht leest.

Het is rustig op de snelweg. Het geluid van de motor en het monotone gezoem van de banden tegen het asfalt kalmeren me op een vreemde manier. Ik houd mijn handen stevig aan het stuur en concentreer me op de weg voor me. In de verte doemen de hoge gebouwen van Amsterdam op, en mijn gedachten verschuiven langzaam naar mijn stage.

Het sterrenrestaurant waar ik vandaag werk, voelt elke keer weer indrukwekkend. De strakke lijnen van de gevel, het zilveren bord met de naam erop die glanst in het vroege ochtendlicht... het maakt me altijd een beetje zenuwachtig als ik eraan denk hoe ik hier werk. Mijn hart klopt wat sneller als ik parkeer en naar de deur loop.