Littekens van het Verleden

35

~vervolg

Na het eten ruimen we samen op. Het is iets kleins, maar ik waardeer de manier waarop we in een soort stille harmonie samenwerken. Het is gemakkelijk met hem, zo natuurlijk. We delen een paar grapjes terwijl we de borden afspoelen en de vaatwasser inladen. Toch, zelfs met de lichte sfeer, blijft diezelfde knagende vraag in mijn achterhoofd rondspoken: wat is er aan de hand met Matthy?

Wanneer alles opgeruimd is, besluiten we om op de bank te gaan zitten en een film te kijken. Matthy kiest een film uit die we allebei leuk vinden, en zodra die begint, slaat hij zijn arm om me heen. Ik leun tegen hem aan, mijn hoofd op zijn schouder, en voel zijn warmte tegen me aan. Het is geruststellend, maar de gedachte dat er iets niet helemaal klopt, blijft hangen.

Terwijl de film speelt, dwaal ik steeds verder af in mijn gedachten. Mijn ogen volgen de beelden op het scherm, maar mijn hoofd is ergens anders. Ik blijf nadenken over de subtiele tekenen die ik eerder op de avond heb opgemerkt. Zijn ogen, die normaal vol leven zijn, leken iets te verbergen, alsof hij iets zwaar op zijn hart had. Is hij bezorgd om iets? Of misschien om ons?

Mijn hartslag versnelt licht bij die gedachte. Ik weet dat we iets speciaals hebben, maar ik vraag me af of hij hetzelfde voelt. Misschien is dat waar hij mee zit? De onzekerheid knaagt aan me, maar ik ben te bang om het moment te verstoren door ernaar te vragen.

Ik probeer me weer te concentreren op de film, maar het lukt me niet volledig. De warmte van Matthy's arm om me heen is troostend, maar ik kan het gevoel niet van me afschudden dat er iets tussen ons in staat, iets onuitgesproken. Ik wil het weten, maar tegelijkertijd ben ik bang voor wat hij misschien zal zeggen.

Terwijl de aftiteling begint te rollen, blijf ik nog even tegen hem aan leunen. "De film was leuk." zeg ik zachtjes, maar mijn gedachten zijn niet echt bezig met de film maar bij de gesprekken die nog gevoerd moeten worden, bij de vragen die ik nog moet stellen. Matthy knikt en kust zachtjes mijn voorhoofd. "Ja, het was een goede keuze." zegt hij, maar zijn stem klinkt afwezig.

Ik haal diep adem en besluit dat ik het moet weten. Wat het ook is dat hem dwarszit, ik wil het van hem horen. Misschien, als ik het vraag, zal hij eerlijk tegen me zijn. Maar terwijl ik mijn mond open om iets te zeggen, komt er geen geluid uit. Ik voel de woorden in mijn keel vastzitten, niet zeker van wat de juiste manier is om te beginnen.

We blijven nog even stil zitten op de bank, mijn hoofd rust tegen Matthy's schouder, zijn arm ligt stevig om me heen. De film is allang afgelopen, maar we maken geen aanstalten om op te staan. Er hangt een soort geladen stilte in de lucht, alsof er iets onuitgesproken tussen ons in hangt. Ik voel het aan de manier waarop Matthy af en toe diep ademhaalt, zijn lichaam is gespannen terwijl hij probeert om zo ontspannen mogelijk er uit te zien.

Dan voel ik hem bewegen. Hij draait zich iets naar me toe en ik zie uit mijn ooghoek hoe hij naar me kijkt. Er is iets in zijn blik, een aarzeling die ik niet vaak bij hem zie. Alsof hij op het punt staat iets te zeggen, maar zichzelf nog net tegenhoudt. "Wat is er?" vraag ik zachtjes, mijn stem breekt de stilte die al een tijdje tussen ons hangt.

Hij ontmoet mijn blik en ik zie de worsteling in zijn ogen. Voor een moment zegt hij niets, alsof hij de juiste woorden zoekt, en dan begint hij, onzeker. "Lynn... ik... Ik wil al een tijdje iets met je bespreken."

Zijn woorden komen aarzelend, alsof hij ze zorgvuldig weegt voordat hij ze uitspreekt. Mijn hart begint sneller te kloppen, en hoewel ik een vermoeden heb van wat hij gaat zeggen, hou ik mijn adem in.

"Ik heb nagedacht." gaat hij verder, zijn stem is zacht en toch geladen met emotie. "Nagedacht over ons. Over jou en mij, en wat dit allemaal betekent." Hij pauzeert even, en ik zie hoe hij even wegkijkt, misschien om zijn gedachten te ordenen. "Ik wil... Ik wil dat we officieel zijn."