Littekens van het Verleden

41

19 november, zaterdag, 6:07

De ochtend begint vroeg, veel te vroeg naar mijn zin, maar de opwinding van de dag houdt me op de been. Ik sta in de keuken in een oversized T-shirt die juist mijn billen bedekt. Ik heb geen broek aan, want wie heeft dat nodig op dit dit uur? Ik ben een eenvoudig ontbijtje aan het klaarmaken voor Matthy en mij. Het sissende geluid van eieren in de pan en de geur van versgebakken toast vullen de ruimte. Beau loopt zoals altijd tegen mijn benen aan waardoor zijn warme vacht zachtjes langs mijn huid strijkt. 

Net als ik de toast omdraai, hoor ik het zachte geluid van voetstappen op de vloer. Matthy verschijnt in de woonkamer terwijl zijn haar nog in de war ligt van het slapen en zijn ogen zijn nog half gesloten. Hij glimlacht zodra hij me ziet en er is iets aan die slaperige glimlach dat mijn hart doet smelten, zoals altijd.

"Goeiemorgen." zegt hij met een hese ochtendstem terwijl hij naar met toe loopt en een kus op mijn lippen drukt. De warmte van zijn lippen tegen de mijne zorgt ervoor dat ik even vergeet hoe vroeg het is. Daarna bukt hij zich om Beau een knuffel te geven. Beau is dolblij met de aandacht die hij krijgt en kwispelend in het rond.

"Goedemorgen." antwoord ik terwijl ik een ei op een bord schuif en het naar Matthy toe breng op het keukeneiland. "Heb je goed geslapen?" Matthy knikt terwijl hij gaat zitten aan het keukeneiland en zijn slaperige ogen over het ontbijt laat glijden. "Jazeker, vooral met jou naast me." Zijn ogen lichten op bij het zien van het ontbijt. "Dit ziet er geweldig uit, dank je wel." 

Ik glimlach terwijl ik het tweede bord voor mezelf klaarmaak. "Dat is het minste wat ik kan doet, aangezien we een lange vlucht voor de boeg hebben." Terwijl ik mijn ontbijt naar de andere kant van het eiland breng en tegenover hem ga zitten, kijkt hij me aan. "Dus, hoe laat vertrekt jouw vlucht ook alweer?" vraagt hij terwijl hij zijn vork in het ei prikt. 

"Om 13:00 uur." zeg ik terwijl ik een hap van mijn toast neem. "Maar jij vertrekt vroeger toch?" Hij knikt en zijn gezicht neemt een quasi-zielige uitdrukking aan. "Ja, om 10 uur. En ik land om 11 uur lokale tijd in Las Vegas en dan moet ik nog eens 3 uur wachten op jou." zegt hij met een dramatische zucht. Ik lach om zijn overdrijving en schud mijn hoofd.

"Zielig hoor, drie hele uren alleen in Las Vegas met Robbie. Hoe ga je dat overleven?"  "Geen idee." antwoordt hij terwijl hij zijn vork neerlegt en me over het eiland heen aankijkt. "Ik denk dat ik in die drie uur Robbie ga lastig vallen." Ik moet lachen. "Ik heb nu al medelijden met Robbie." Matthy moet lachen.  We eten in stilte verder maar het is een comfortabele stilte gevuld met blikken naar elkaar en kleine glimlachjes. 

~even later

Na het ontbijt lopen ik en Matthy hand in hand naar mijn slaapkamer. In de slaapkamer begin ik me langzaam uit te kleden. Ik trek mijn T-shirt over mijn hoofd terwijl Matthy me met een glimlach op zijn gezicht observeert. Zijn ogen volgen elke beweging die ik maak en ik voel hoe mijn wangen warm worden. 

"Je bent prachtig, weet je dat?" zegt hij zachtjes met een oprechte stem. Ik glimlach verlegen naar hem en voel mijn hart sneller kloppen maar probeer het te verbergen. "Jij ook." antwoord ik terwijl ik hem een plagende blik toewerp. Ik zie hoe zijn glimlach breder wordt, en voordat ik het weet, heeft hij zich ook uitgekleed en staat hij voor me terwijl hij zijn hand naar mij uitstrekt.

"Kom." zegt hij terwijl hij me zachtjes naar de badkamer leidt. We stappen de douche in, het warme water stroomt over onze lichamen en ik voel de spanning van de afgelopen weken langzaam wegspoelen. Matthy staat achter me en trekt me tegen zich aan. Ik sluit mijn ogen en leun tegen hem aan terwijl ik geniet van het gevoel van zijn huid tegen de mijne. Zijn armen wikkelen zich stevig om mijn middel en ik voel me veilig, alsof niet ons kan raken in dit moment.