Littekens van het Verleden

68

11 april, dinsdag, 9:24

Het is vreemd hoe snel de tijd soms lijkt te gaan. Een maand is alweer voorbij en in die korte tijd is er zoveel veranderd. Elke week therapie volgen is nog steeds zwaar, maar ik merk dat er iets verschuift in mij, iets dat lichter voelt. Niet altijd, maar het is er. En dat is genoeg om me door de zwaardere dagen heen te helpen. Nova en Dylan zijn ondertussen vol op huizenjacht. De gesprekken erover komen steeds vaker voorbij. Vandaag is geen uitzondering.

Ik plof aan tafel met Nova voor het ontbijt, nog wat slaperig. Ze heeft de laptop voor zich openstaan met foto's van huizen. "Goedemorgen." zeg ik, terwijl ik mijn muesli in een kommetje gooi en melk erbij schenk.

"Goedemorgen!" Nova kijkt even op van haar scherm en lacht. "Ik heb echt het perfecte huis gezien. Niet te groot, maar toch genoeg ruimte. En de tuin is prachtig! We hebben volgende week een bezichtiging."

"Serieus? Alweer een bezichtiging?" Ik neem een hap van mijn ontbijt en probeer me in te beelden hoe het voor haar moet zijn. Zelf een huis kopen. Het lijkt me zo'n grote stap, bijna te groot om te bevatten. Maar voor Nova voelt het logisch aan. Ze is klaar voor die volgende fase met Dylan, dat is overduidelijk.

"Ja, ik weet het. We kijken zoveel, maar dit voelt anders. Het ligt in een rustige wijk, niet ver van het centrum, en je zou de tuin moeten zien. Dylan is helemaal verkocht." Nova's ogen glinsteren van enthousiasme, haar handen dansen over het toetsenbord terwijl ze me nog wat foto's laat zien.

Ik glimlach. "Het klinkt echt geweldig, Nova. En als het goed voelt, moet je ervoor gaan." "Dat is ook wat Dylan zegt. Hij is zo enthousiast dat hij al helemaal plannen heeft voor de inrichting. Al denk ik dat ik daar het laatste woord over heb." ze knipoogt en lacht.

Ik schud lachend mijn hoofd. "Jullie zijn zo schattig samen. Jullie vullen elkaar echt aan." Nova grijnst en haalt een hand door haar haar. "Ik hoop het. We hebben er in ieder geval heel veel zin in. Maar genoeg over mij, hoe is het met jou en Matthy? Jullie zijn nu een half jaar samen, toch?"

De vraag brengt automatisch een glimlach op mijn gezicht. "Ja, het voelt raar hoe snel die zes maanden voorbij zijn gevlogen. Maar tegelijkertijd ook... goed. We zijn echt aan het groeien samen, weet je?"

"Ja, dat kan ik wel zien. Je ziet er altijd zo gelukkig uit als je het over hem hebt." Ik haal mijn schouders op en neem nog een hap van mijn ontbijt. "Hij doet me gewoon goed. Hij geeft me ruimte, maar is er ook altijd voor me als ik hem nodig heb. We zijn steeds serieuzer aan het worden, en dat voelt ergens spannend, maar ook fijn."

Nova knikt begrijpend. "Het is echt mooi om te zien hoe jullie relatie groeit. Ik ben echt blij voor je, Lynn. Je verdient het om gelukkig te zijn, zeker na alles wat je hebt meegemaakt." Haar woorden raken me dieper dan ik had verwacht. "Dank je, Nova. Dat betekent veel voor me."

Ze reikt naar me toe en geeft me een knuffel over de tafel heen. "Je hebt de afgelopen maanden zoveel vooruitgang geboekt, je mag trots op jezelf zijn."

Ik glimlach en knik. "Het voelt ook wel alsof ik stappen aan het zetten ben, hoewel het nog steeds niet altijd makkelijk is. Maar therapie helpt, zelfs op de dagen dat ik het lastig vind om alles onder ogen te komen."

"Je doet het echt goed. En als er zware dagen zijn, ben ik hier voor je. Net zoals Matthy en Maarten dat zijn. Je bent niet alleen, dat weet je, toch?"  "Ik weet het, en ik waardeer het zo erg. Jullie zijn allemaal geweldig."

Nova leunt terug in haar stoel en neemt een slok van haar thee. "Weet je wat het is? We zijn een soort familie geworden. En het mooie aan familie is dat we er altijd voor elkaar zijn, in goede én slechte tijden."

Die woorden blijven in mijn hoofd hangen terwijl we verder praten over haar plannen met Dylan. Het idee dat we een soort familie zijn, brengt me een zekere rust. Terwijl ik luister naar Nova's verhalen over haar zoektocht naar een huis, voel ik een warm gevoel van verbondenheid. Ondanks alles wat ik nog doormaak, ben ik omringd door mensen die van me houden en die me steunen.