Littekens van het Verleden

66

4 zaterdag, februari, 12:34

Ik staar in de spiegel. Mijn vingers rusten op de rand van de wastafel, mijn knokkels zijn wit van het vastgrijpen. Het is alsof de spiegel me aankijkt, mijn eigen reflectie die me uitdaagt om weg te kijken. Maar ik blijf staren, gevangen in de stilte van de badkamer, met alleen het gezoem van de ventilator op de achtergrond. Mijn gedachten razen en ik kan ze niet tegenhouden. Ze komen in golven, alsof mijn geest wordt overspoeld door herinneringen die ik zo hard probeer weg te duwen. Herinneringen aan Scott.

Ik knipper, en ineens ben ik daar weer. Met hem.

Het is een jaar geleden. Hij staat voor me, zijn ogen donker en kil terwijl hij mijn telefoon van de tafel grist. "Wat ben je aan het doen? Met wie ben je aan het appen?" Zijn stem klinkt scherp, beschuldigend, en ik voel hoe mijn adem stokt. Ik weet niet wat ik moet zeggen, want alles wat ik zeg, zal verkeerd zijn. Altijd. Het maakt niet uit wat de waarheid is, want Scott heeft zijn eigen versie van de waarheid, en daar pas ik nooit in.

"Gewoon... met een vriendin." fluister ik.

Hij lacht spottend, zijn mondhoeken trekken omhoog in een grijns die me koude rillingen bezorgt. "Ja, een vriendin, zeker. Omdat ik dat geloof." Hij klikt door mijn berichten, leest elke regel met die ijzige blik in zijn ogen. "Je bent zo dom, Lynn. Denk je echt dat ik dit niet doorheb? Dat ik niet doorheb dat je een leugenaar bent?"

Mijn handen beginnen te trillen, en ik voel hoe de angst me weer overvalt. Ik probeer uit te leggen, probeer te zeggen dat er niets aan de hand is, maar hij snijdt me af voordat ik ook maar een woord kan uitbrengen. "Je probeert het altijd goed te praten, hè? Maar het is nooit genoeg."

Ik knipper weer, de spiegel voor me vervaagt en opnieuw duik ik in een herinnering, een andere keer, dezelfde angst.

We zitten in de auto. Scott zit achter het stuur, zijn knokkels strak om het stuur gewikkeld. De spanning in de auto is ondraaglijk. Het voelt alsof de lucht zwaar is, alsof ik elk moment kan stikken. Ik heb iets verkeerds gezegd – ik weet niet eens meer wat – en nu zijn we hier. Stilte. Dodelijke stilte.

"Je maakt me zo kapot, Lynn." zegt hij uiteindelijk, zijn stem kil. "Jij bent de reden dat ik zo ben. Alles wat fout gaat, komt door jou."

Ik open mijn mond om iets te zeggen, om te protesteren, maar de woorden blijven steken in mijn keel. Want hij heeft me zover gekregen dat ik geloof dat hij gelijk heeft. Dat het altijd mijn schuld is. Elke keer dat hij kwaad wordt, elke keer dat hij me neerhaalt, zegt hij dat ik de oorzaak ben. En misschien... misschien heeft hij gelijk. Misschien ben ik echt zo slecht voor hem als hij zegt.

De rit eindigt in een vernietigende stilte. Ik stap uit de auto, mijn benen trillen terwijl ik naar de voordeur loop. Hij blijft in de auto zitten, nog steeds woedend. En ik? Ik voel me leeg.

Ik knipper weer, terug in de badkamer. Mijn handen trillen op de rand van de wastafel. Het gevoel van machteloosheid dat hij me gaf, zit diep in mijn botten. Het achtervolgt me, zelfs nu, zelfs met Matthy. Matthy is het tegenovergestelde van alles wat Scott ooit was, maar dat maakt het niet gemakkelijker. Het maakt het niet minder eng om mezelf kwetsbaar op te stellen, om mezelf te geven zonder angst dat ik weer gekwetst word.

Ik draai mijn hoofd weg van de spiegel, de beelden vervagen niet. In plaats daarvan voel ik hoe mijn keel dichtknijpt. Waarom... waarom kan ik dit niet gewoon loslaten? Waarom blijft dit aan me trekken, alsof het me nog steeds in zijn greep heeft, ook al is Scott al lang uit mijn leven?

Nog een flashback, dit keer een van de ergste.

Hij staat boven me. Ik zit op de grond, mijn knieën opgetrokken, mijn rug tegen de muur. Ik huil, maar de tranen interesseren hem niet. Hij kijkt op me neer, zijn ogen donker en koud, geen spoor van medelijden of spijt.