Littekens van het Verleden

60

~vervolg

Ik parkeer de auto op de oprit en neem even een diepe ademteug. Het voelt altijd een beetje ongemakkelijk om hier terug te komen, zeker met iemand erbij die nog nooit eerder in mijn ouderlijk huis is geweest. Matthy kijkt naar het grote huis voor ons en zijn ogen worden iets groter, alsof hij niet had verwacht dat het er zo... indrukwekkend uit zou zien. De twee luxe auto's op de oprit maken het plaatje compleet. Mijn ouders hebben altijd goed verdiend, als advocaten, en dat is aan alles te merken. Het huis, de auto's, de manier waarop ze leven—het is altijd meer dan genoeg geweest, maar voor mij voelt het soms als te veel.

Ik vang Matthy's blik en haal mijn schouders op. "Advocaten, hè." zeg ik met een half zuchtje, een mengeling van trots en frustratie in mijn stem. Matthy lacht zachtjes en schudt zijn hoofd, duidelijk nog steeds onder de indruk van wat hij ziet.

We stappen uit de auto en ik bel aan bij de voordeur. Ik hoor voetstappen vanachter de deur, en dan gaat hij langzaam open. Mijn moeder staat daar met een warme glimlach op haar gezicht, net zoals altijd. Ze kijkt even naar mij en dan naar Matthy, en ik zie haar ogen lichtjes twinkelen, zoals ze altijd doet wanneer ze iemand voor het eerst ontmoet.

"Hoi mam." zeg ik terwijl ik naar voren stap voor een knuffel. Het voelt vertrouwd en veilig, zelfs al blijft er altijd een beetje een spanning hangen als ik hier ben.

"Lynn, wat fijn dat jullie er zijn!" Ze omhelst me stevig, en dan laat ze me los en richt ze haar aandacht op Matthy. "Jij moet Matthy zijn," zegt ze vriendelijk terwijl ze haar hand naar hem uitsteekt. "Leuk je te ontmoeten."

Matthy glimlacht beleefd en schudt haar hand. "Ja, leuk u te ontmoeten, mevrouw." Ze lacht zacht. "Noem me alsjeblieft gewoon Alice. Mevrouw klinkt zo formeel." Ik rol met mijn ogen en grinnik, typisch mijn moeder, altijd de beleefdheid zelf maar ze houdt ook niet van teveel afstandelijkheid.

We stappen naar binnen en ik pak even snel Matthy's hand voordat we verder naar binnen lopen. Ik voel dat hij een beetje gespannen is, en het lijkt me een klein gebaar om hem gerust te stellen. Zijn vingers klemmen zich zachtjes om de mijne en we lopen samen verder naar de woonkamer.

Mijn vader zit op de bank met een tijdschrift in zijn handen, maar zodra hij ons binnen ziet komen, legt hij het tijdschrift op de salontafel en staat hij op. "Lynn," zegt hij terwijl hij op me afloopt voor een knuffel. Zijn knuffels zijn altijd stevig en iets minder emotioneel dan die van mijn moeder, maar er zit altijd iets warms in. "Hoe is het met je?" "Goed, pap," zeg ik, terwijl ik hem loslaat en naast me naar Matthy kijk. "Dit is Matthy."

Mijn vader steekt zijn hand uit en glimlacht beleefd. "Aangenaam, Matthy. Erik." "Leuk u te ontmoeten." zegt Matthy, en hij schudt mijn vaders hand met een glimlach die ik ken—het is de beleefde glimlach die hij opzet als hij zich formeel voelt, maar er zit iets oprechts achter. Ik zie dat hij zich wel op zijn gemak probeert te voelen, maar ook wat nerveus is.

We nemen plaats op de bank en ik leg mijn hand op Matthy's knie, even een geruststellend gebaar. Hij kijkt me dankbaar aan en ontspant zich een beetje. De woonkamer is groot en smaakvol ingericht, met grote ramen die uitkijken op de tuin. Alles voelt hier altijd zo... perfect. Zo strak en georganiseerd, zoals mijn ouders hun hele leven hebben opgebouwd.

Mijn ouders leren Matthy kennen. Mijn ouders kijken hem aan met een interesse die oprecht lijkt. Ze hebben misschien niet zoveel op met YouTube en die wereld, maar ze willen wel weten wie hij is en wat hij doet. Dat waardeer ik aan ze. Ze zullen nooit oordelen voordat ze echt begrijpen wie iemand is.

We praten verder, en terwijl het gesprek vordert, zie ik hoe Matthy langzaam ontspant. Mijn ouders stellen vragen, en hij beantwoordt ze met gemak. Hij vertelt over zijn werk, over de video's, en zelfs een beetje over de Afas-show zonder dat het te opschepperig klinkt. Ik kan niet anders dan een beetje trots op hem zijn.