Littekens van het Verleden

36

29 oktober, zaterdag, 10:02

Ik word wakker door het zachte licht dat door de gordijnen in de kamer valt. Het is iets na tien uur, en wanneer ik me omdraai, zie ik dat Matthy nog diep in slaap is. Zijn ademhaling is rustig en gelijkmatig, en hij ziet er zo schattig en vredig uit dat ik bijna niet wil bewegen. Maar ik weet dat hij straks wakker zal worden, dus ik besluit om zachtjes op te staan.

Ik trek snel een van zijn T-shirts aan die op een stoel liggen en voel me meteen omhuld door zijn geur. Het voelt veilig en vertrouwd, en een glimlach krult mijn lippen. Ik sluip naar beneden, voorzichtig om hem niet wakker te maken, en loop naar de keuken. Het is rustig in huis, en ik besluit om ontbijt voor ons tweeën te maken. Een simpel, maar liefdevol gebaar om onze eerste ochtend als officieel koppel te vieren.

Net wanneer ik de ingrediënten uit de koelkast haal, begint mijn telefoon te trillen op het aanrecht. Nova, Lars en Emma videobellen me allemaal tegelijk. Ik grinnik en neem snel op.

"Goedemorgen, slaperd." plaagt Nova me meteen, terwijl ik haar gezicht op het scherm zie verschijnen, gevolgd door de enthousiaste gezichten van Lars en Emma. "Goedemorgen." fluister ik terug, terwijl ik een broodrooster tevoorschijn haal. "Nou, vertel op!" begint Emma, haar ogen glinsteren van nieuwsgierigheid. "Hoe was het gisteravond met Matthy?"

Ik kan het niet helpen om te lachen om hun enthousiasme. "Nou... Ik ben niet meer single." zeg ik zachtjes, maar met een brede glimlach. Die woorden veroorzaken een kleine explosie aan de andere kant van de lijn. Nova juicht, Lars grijnst breed en Emma klapt enthousiast in haar handen. Ze praten allemaal door elkaar heen, terwijl ik mijn best doe om niet te hard te lachen zodat Matthy niet wakker wordt.

"Oh my god, Lynn!" roept Nova, "Dat is geweldig! Ik ben zo blij voor je!"  "Vertel alles!" dringt Emma aan. "Hoe is het gegaan? Wat zei hij? Wat zei jij?" Ik vertel hen in het kort over ons gesprek van gisteravond, de zorgen die we hebben gedeeld en hoe we samen besloten hebben om het toch een kans te geven, ondanks alles. Ze luisteren aandachtig en stellen af en toe een vraag, maar uiteindelijk hangt er een gevoel van vreugde en opwinding in de lucht.

"Nou, ik moet verder met het ontbijt." zeg ik uiteindelijk, nog steeds grijnzend. "Maar we praten later verder, oké?"  "Deal." zegt Lars met een knipoog. "Maar we willen alles horen, tot in de details!" Ik moet lachen en na een laatste groet hangen we op. Ik concentreer me weer op het ontbijt.

Wanneer ik al een tijdje bezig ben met het ontbijt, hoor ik zachte voetstappen de trap af komen. Ik glimlach in mezelf, wetende dat Matthy elk moment binnen zal komen. En inderdaad, wanneer ik me omdraai, zie ik hem in de deuropening van de woonkamer staan. Zijn haar is nog half in de war, wat hem alleen maar schattiger maakt. Zijn ogen stralen, en ik voel een warme gloed door me heen trekken.

"Goedemorgen." zegt hij met een zachte glimlach, terwijl hij naar het keukeneiland loopt en op een van de krukken gaat zitten. "Goedemorgen." antwoord ik, terwijl ik de laatste eieren kluts. Ik voel zijn blik op me branden, en hoewel het me een beetje nerveus maakt, kan ik het niet laten om te grinniken. "Wist je dat staren onbeleefd is?"

Hij lacht zachtjes, zijn ogen zijn nog steeds op mij gericht. "Sorry, ik kan er niks aan doen. Ik bewonder gewoon het meisje in mijn keuken, in mijn kleren." Mijn hart maakt een sprongetje en ik kan het niet helpen om terug te glimlachen. "Nou, als je nog even geduld hebt, dan kun je het meisje bewonderen terwijl ze je ontbijt serveert."

Niet veel later is het ontbijt klaar, en we zetten alles op tafel. We gaan zitten tegenover elkaar, en ik voel me ineens een beetje verlegen, ondanks dat we al zo dicht bij elkaar zijn geweest. Matthy pakt een stuk van de toast die ik voor hem heb gemaakt en neemt een hap, zijn ogen sluiten zich even terwijl hij geniet van de smaak.