Multiverse Talks

#181 To tylko sen. nic się nie wydarzyło.

Kai: *siedzi sobie aura farmiąc na jakimś budynku tuż nad podejrzanie gwiazdy przypominającymi chmurami*

Kai: No dobra... Skoro nie mam co robić to chyba zobaczę jakie sny mają inni. Way not?

*Więc tak siedział na krawędzi wpatrując się w krajobraz*

*Nagle jedna z nich zmieniła swój kolor na krwawą czerwień*

Kai: oh. To niepokojące...

*Zeskoczył lecząc wprost do tego punktu*

Kreatura1: Suka!

Kreatura2: dziwka!

Kreatura3: nie zasługujesz na swoje szczęście!

*Kai od razu rzucił się do boju łapiąc za kołnierz jedną z kreatur kopiących leżącą na ziemi dziewczynę*

Kreatura4: czego?

Kai: jak śmiesz zakłócać sen-

Kreatura4: Debilka

Kai: to tylko npc...

*Ten rozpłynął się w jego rękach po czym chłopak zajął się resztą podnosząc wciąż pogrążaną w szale i strachu Loonę*

Kai: ej. Hej... Będzie dobrze...

*Do okoła zrobiło się całkowicie głucho i ciemno. Jednak była to uspokajająca ciemność*

Kai: słyszysz? Będzie dobrze. Nic ci nie grozi. Loona. Jestem tu.

Loona: co? Jak ty? Nie ważne. Nie powinnam pytać.

Kai: nie powinnaś się zadręczać. Pytać zawsze możesz.

Loona: ale nie zawsze chcę. Możesz mnie... Zostawić? Zaraz pewnie to skończy się i znów pójdę spać...

Kai: a ja mam mieć nadzieję, że znowu nie przyśni ci się koszmar? Chyba pozostanie tutaj byłoby lepszym wyjściem. Nie sądzisz.

Loona: nie o to chodzi. Po prostu chcę żebyś wyszedł.

*Gotycka Furraska założyła ręce i odwróciła wzrok.*

Kai: rozumiem... Ale wiesz dobrze, że nie zawsze się słucham... Taka moja wada.

Loona: wiem. Ale. Proszę...

Kai: normalnie już byś już mnie stąd wyrzuciła z hukiem...

Loona: nie mam na to siły.

Kai: *siada na ziemi i przekrzywia łepek* chcesz o tym pogadać?

Loona: *jeszcze bardziej odwraca wzrok* Nie.

Kai: więc możemy powiedzieć w milczeniu...

*Loona odwróciła się tyłem i też usiadła*

Minuty mijały im w ciszy gdy nawet na siebie nie patrzyli. Kai starał się skubać trawę (która jakimś cudem zastąpiła podłoże czarnej przestrzeni.) Loona zaś patrzyła w niebo pełne gwiazd (które zastąpiło czarne sklepienie)

Loona wstała oglądając się za siebie, sprawdzając czy Kai dalej za nią siedzi. Nie zaskoczyła się gdy spojrzał na nią z niecodzienne rozbawionym błyskiem w oku i pogodnym uśmiechem. Idealnym by ją pocieszyć. By nie pokazać, że się z niej naśmiewa. Zupełnie tak jakby patrzyła na inną osobę. Zaczęła oddalać się od niego coraz bardziej zagłębiając się w budynki które choć stały na opustoszałych ulicach w taką noc uspokajały również. Nie gonił jej. W końcu i tak tego nie chciała.

Loona jakby domyślnie dotknęła jednej ze ścian na której powierzchni zaczął malować się wzór. Jakby roślina która zaczęła się rozprzestrzeniać lecz nikła gdy tylko zabierała rękę.