Our Counterplay Love

Chapter 26: His tears.

T A I R I S H
M A M A R I E

Kurt Calling...

Tumingin ako sa phone ko nang mag-ring 'yon at nagtaka kung bakit natawag ang isang 'to sa ganitong oras.

1:30 AM na pero hindi parin ako makatulog at dahil 'to sa lalaking kasalukuyang natawag sa 'kin ngayon.

"Hello!? Bakit?!" Bungad ko.

Pinupuyat n'ya ako masyado kakaisip sa kanya. Buti nalang walang pasok kinabukasan dahil weekend.

"Hoy, sumagot ka."

Mga ilang segundo din bago ako may marinig na boses.

"Mamarie~"

Pinakinggan kong maigi kung sino 'yung nagsalita nang makumpirma kong si Kurt 'yon.

Bakit ganito ang boses n'ya?

Para s'yang lasing o sa tingin ko lasing nga talaga s'ya.

"Wag mo akong lokohin d'yan lagot ka talaga sa 'kin kapag nakita kita!" Narinig ko s'yang ngumisi at tumawa ng mahina.

"Uy~ she miss me~ miss n'ya ako~ uyyy~"

Ano daw?

Hindi ko talaga akalain na makakausap ko s'ya ng ganito.

Si Kurt?

Tinalo pa nga n'ya ang babaeng nasa menopausal stage dahil sa sobrang sungit tapos kung magsalita ngayon parang ewan.

"Mamarie~ uy~ sumagot ka~ miss mo ako? Na-miss mo ako ano? Yeah, i know~ i know~"

Gusto kong matawa sa naririnig ko ngayon. Hindi ko talaga s'ya ma-imagine na nagsasalita ng ganito.

Pero kahit pala lasing s'ya ang hangin n'ya parin.

"Umayos ka, bakit ka napatawag?"

"Wag kang maniwala d'yan! Walang forever~"

Rinig kong boses sa kabilang linya.

Sino naman ang kasama n'ya?

"Wag kang maingay d'yan!" Rinig ko namang sigaw ni Kurt.

Nasaan ba s'ya at bakit ganito s'ya makipag-usap?

Halata sa boses n'ya na lasing na lasing s'ya habang sinok ng sinok.

Parang silang wala sa wisyo.

"Nasaan ka ba?" Tanong ko.

"Nandito kami sa.. sa ano... dito sa... hoy, saan ba 'to?"

"Sa.. puso mo~ hihi~"

"Yieeeee~ bromance sila Kurt at Mikael~ yieee~"

"Ul*l ka, Tyler! May Mamarie na ako."

Napa-facepalm nalang ako.