Anarchy

Κεφάλαιο 63

Στάθμευσα ανάμεσα στα υπόλοιπα οχήματα του υπόγειου πάκρινγκ του νοσοκομείου και έσβησα την μηχανή, παίρνοντας μια βαθιά ανάσα. Η μητέρα μου είχα ήδη βγει μαζί με τον Γιάννη και περιμέναν εμένα. Άρπαξα την τσάντα μου από το πατάκι του συνοδηγού και βγήκα έξω. Πάτησα το κουμπί στο χερούλι της πόρτας και αυτομάτως το αυτοκίνητο κλειδώθηκε.

Έξω από τα ασανσέρ υπήρχε τόσος κόσμος που περιμέναμε σχεδόν δέκα λεπτά μέχρι να καταφέρουμε να χωρέσουμε στον σχετικά μεγάλο θάλαμο. Μόλις φτάσαμε στον όροφο του πατέρα μου βγήκαμε έξω σπρώχνοντας αρκετά και κοντοσταθήκαμε στον διάδρομο. Ακολουθήσαμε την μητέρα μου μέχρι το δωμάτιο του και σταθήκαμε πίσω από την πόρτα.

"Είναι ώρα επισκεπτηρίου, οπότε μπορούμε να μπούμε όλοι μας. Δεν νομίζω ο πατέρας σου να κοιμάται τέτοια ώρα." Μας εξήγησε και μετά άνοιξε την πόρτα, αφού πρώτα χτύπησε τρεις φορές.

"Άννα σου έχω πει δεκάδες φορές ότι δεν είναι ανάγκη να ξημεροβραδιάζεσαι εδώ πέρα!" Την αποπήρε ο πατέρας μου μόλις την είδε να μπαίνει μέσα, χωρίς να έχει προσέξει την παρουσιά μου και του Γιάννη.

"Σταμάτα να θυμώνεις και κοίτα ποιά ήρθε να σε δει!" Του απάντησε η μητέρα και έκανε στην άκρη έτσι ώστε να φαίνομαι. Μόλις το βλέμμα του πατέρα μου έπεσε πάνω μου τα μάτια του ανοίξαν διάπλατα! Του χαμογέλασα και έτριψα τα υγρά μου μάτια. Πλησίασα το μεταλικό του κρεβάτι και αγκάλιασα προσεκτικά τους αρκετά αδυνατισμένους ώμους του.

"Πως είσαι πατερούλη μου;" Τον ρώτησα μόλις τράβηξα μια πλαστική καρέκλα και κάθισα πλάι του. Αγκάλιασα το κρύο του χέρι με δύο δικές μου παλάμες και το χάιδεψα με τον αντίχειρα μου.

"Άτιμο πράγμα η καρδιά κόρη μου, όμως ο πατέρας σου είναι βράχος!" Είπε και σήκωσε το χέρι του ψηλά με περηφάνεια. Εκείνη την στιγμή η μητέρα έσπευσε να του γνωρίσει τον Γιάννη, ο οποίος μας πλησίασε δειλά και έσφιξε το χέρι του πατέρα μου σε μια ανδρική χειραψία. Έπειτα μας ανακοίνωσαν ότι θα πηγαίναν μέχρι το κυλικείο και μας αφήσαν μόνους.

"Κάθε μέρα με κάνεις υπερήφανο κοριτσάκι μου, το ξέρεις έτσι; Σε έναν χρόνο θα πάρεις το πτυχείο σου και θα γίνεις η καλύτερη γιατρός, να τα θυμάσαι τα λόγια μου." Χάιδεψε τρυφερά το μάγουλο μου και εγώ του χαμογέλασα συγκινημένη. Εδώ και πολύ ώρα του περιγράφω την ρουτίνα μου με την σχολή, τα μαθήματα που μου φαίνονται πραγματικά εύκολα, τα εργαστήρια τα οποία λατρέυω αλλά και για την ειδικότητα την οποία αποφάσισα να ακολουθήσω αφού πάρω το πτυχείο μου.