Anarchy

Κεφάλαιο 34

Παραπάτησα. Ήθελα τόσο πολύ να ουρλιάξω, να κλάψω! Γιατί δεν έλεγε κάτι;

"Κάλη εγώ.." Ήταν το μόνο που κατάφερε να ξεστομίσει. Το ήξερα. Ήξερα πως τα αισθήματα δεν ήταν αμοιβαία αλλά και πάλι ένιωσα κάτι μέσα μου να σπάει.

Δεν περίμενα να ακούσω τι θα έλεγε, αν θα έλεγε κάτι. Σκούπισα αποφασιστικά τα δάκρυα που τρέχαν σαν ποτάμια από τα μάτια μου και του γύρισα πλάτη για μια ακόμη φορά. Με μόνη διαφορά ότι τώρα δεν προσπάθησε να με σταματήσει. Με άφησε να τρέξω μακριά του και αυτό έκανα.

Έτρεχα χωρίς να σταματήσω μέχρι που έφτασα έξω από την αυλή μου. Κοντοστάθηκα και στηρίχτηκα πάνω στα κάγκελα γιατί είχα αρχίσει να ζαλίζομαι. Οι ανάσες μου τραχιές, δεν βοηθούσαν καθόλου να καταφέρω να ηρεμήσω.

Άνοιξα την καγκελόπορτα και μπήκα μέσα με αργά βήματα. Ο παγωμένος αέρας του φθινοπώρου πάγωνε τα υγρά μου μάγουλα και θυμήθηκα να τα σκουπίσω μια τελευταία φορά, προτού μπω στο σπίτι.

Ανέβηκα στο δωμάτιο μου, χωρίς να χαιρετήσω κανένα, και σωριάστηκα στο κρεβάτι μου. Στο μυαλό μου έπαιζε η ίδια σκηνή ξανά και ξανά. Τι έκανα; Γιατί του το είπα; Πως μου ξέφυγε;

Ξεφύσηξα και έκλεισα το φως του δωματίου, που έκανε τα υγρά μου μάτια να καίνε. Κουλουριάστηκα σε μια μπάλα και έμεινα έτσι για το υπόλοιπο απόγευμα δίχως να πάψω να σκέφτομαι και να κλαίω.

[...]

"Σταμάτα να κλαις επιτέλους!" Είπε αγανακτισμένα η Αλεξάνδρα και μου έδωσε το τριακοστό χαρτομάντιλο για σήμερα.

Σκέφτηκα πως θα με βοηθούσε αρκετά να της μιλούσα και έτσι το πήρα απόφαση και σύρθηκα μέχρι το σπίτι της.

"Άκουσε με γιατί δεν θα το ξαναπώ!" Είπε αυστηρά και έσκυψα το κεφάλι μου. Έσφιξα το χαρτομάντιλο στην παλάμη μου και πήρα μια βαθιά ανάσα.

"Έκανες πολύ καλά που του το είπες. Και άσε τις χαζομάρες του στυλ 'δεν πρόκειται να μου ξαναμιλήσει ποτέ' ή 'αυτό ήταν τελειώσαμε'. Αν ήθελε να τελειώσετε θα το είχε κάνει εδώ και καιρό, δεν έχω δίκιο;" Με ρώτησε και έγνεψα θετικά.

"Κάλη.. δεν αγαπάμε για να μας αγαπάνε. Αγαπάμε γιατί είμαστε άνθρωποι και έχουμε αδυναμίες και πίστεψε με ο έρωτας είναι η πιο γλυκιά αδυναμία ενός ανθρώπου! Αγαπάμε γιατί πως αλλιώς θα επιβιώναμε; Σκέψου πόσο όμορφο μπορεί να είναι το συναίσθημα του να ξέρεις ότι κάποιος εκεί έξω σε αγαπάει με όλη του την καρδιά. Και τι την χρειαζόμαστε την ανταπόκριση; Είναι μια απλή ανάγκη για να νιώσουμε αρκετοί, έτσι δεν είναι;" Έμεινα σιωπηλή καθώς επεξεργαζόμουν τα λόγια της.