Όταν έφτασα στο νοσοκομείο η ώρα είχε πάει εφτά το πρωί. Μπήκα στον ανελκυστήρα και ανέβηκα στον όροφο των επειγόντων.
Εκεί καθόντουσαν όλοι, ξύπνιοι πλέον, και μόλις με είδαν τρέξαν καταπάνω μου. Η Ζαφειρένια με αγκάλιασε σφιχτά σαν να φοβόταν και ο Ηλίας με κοίταξε αυστηρά.
"Μου λες που ήσουν; Λείπεις σχεδόν τρεις ώρες!" Φώναξε η Ζαφειρένια και ξεροκατάπια. Γνώριζα πολύ καλά πως αν τους έλεγα που ήμουν θα θυμώναν ακόμη περισσότερο όμως ήμουν υπόχρεη να το κάνω.
"Πήγα στον Θωμά" Μουρμούρισα και γουρλώσαν τα μάτια τους. Η Ζαφειρένια με άφησε αργά από την αγκαλιά της και έκανε ένα βήμα πίσω.
"Μας κάνεις πλάκα έτσι δεν είναι;" Ρώτησε και την κοίταξα επιβεβαιώνοντας την.
"Δεν πας καλά! Θα μπορούσε να σε είχε τραυματίσει και εσένα όπως και τον Άρη. Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι άξιος της εμπιστοσύνης σου πλέον, δεν το βλέπεις;" Μίλησε ο Ηλίας και ένιωθα σαν μικρό παιδί.
"Ο Θωμάς δεν θα μόυ έκανε ποτέ κακό, δεν θα τολμούσε" Μουρμούρισα όμως ήταν αργά. Την συζήτηση μας έληξε η παρουσία του γιατρού, ο οποίος μας ενημέρωσε ότι ο Άρης τα πήγε πολύ καλά στο χειρουργείο.
[...]
Πετάρισα τα μάτια μου εξαντλημένα και κουλουριάστηκα στην θέση μου. Είχα να κοιμηθώ τρεις μέρες.
"Καλημέρα!" Αναφώνησε η Ζαφειρένια μόλίς με πλησίασε αλλά δεν την κοίταξα. Τα μάτια μου έτσουζαν όμως αρνιόμουν πεισματικά να τα κλείσω. Έκατσε δίπλα μου και με παρατηρούσε για αρκετή ώρα, ώσπου αποφάσισε να μιλήσει.
"Έχεις πραγματικά μεγάλη έλλειψη ύπνου" Σχολίασε και έτριψά σχολαστικά τους μαύρους κύκλούς κάτω από τα μάτια μου, σαν να την ειρωνευόμουν. Ξεφύσηξε.
"Σου έφερε κάτι να φας" Άλλαξε θέμα και άφησε πάνω στα πόδια μου μια πλαστική σακούλα από το κυλικείο, η οποία μύριζε φαγητό και με έκανε να αναγουλιάσω.
"Δεν έχω όρεξη" Αρνήθηκα και πήρα βιαστικά την σακούλα μακριά μου. Με κοίταξε λίγο σαν να προσπαθούσε να με πείσει όμως όταν κατάλαβε πως το εννοούσα πήρε πίσω το φαγητό υποχωρητικά.
"Εντάξει. Αλλά υποσχέσου μου ότι θα κάνεις μια προσπάθεια" Έγνεψα θετικά και έγυρα στον ώμο της. Έκλεισα τα μάτια μου και πίεσα το νύχι του αντίχειρα μου στην παλάμη μου, έτσι ώστε ο πόνος να μην με αφήσει να κοιμηθώ.
STAI LEGGENDO
Anarchy
Teen Fiction[ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΈΝΗ] "Για που νομίζεις ότι το έβαλες;" Με ρώτησε, ενώ εγώ εστίασα το βλέμμα μου στα καταγάλανα μάτια του που ξεπρόβαλαν μέσα από την μαύρη μάσκα του. Μου κίνησε τόσο το ενδιαφέρον που επιθυμούσα να την τραβήξω και να αποκαλύψω το πρόσωπο τ...
