Anarchy

Κεφάλαιο 27

"Τι;" Με ρώτησε πελαγωμένος και νομίζω πως έκανε ένα βήμα πίσω σαν να παραπάτησε.

"Μήπως είσαι λίγο μπερδεμένη και δεν ξέρεις τι λες;" Τα χέρια του τρέμαν και έτσι τα έκρυψε βιαστικά πίσω από την πλάτη του.

"Θωμά συγνώμη απλά γίνονται τόσα πολλά εδώ και καιρό. Από την αρχή δεν ήμουν σίγουρη για όλο αυτό μεταξύ μας και πλέον είμαι βέβαιη πως.. σε βλέπω απλά σαν φίλο" Του είπα και η έκφραση του σκλήρυνε. Δεν τον είχα ξαναδεί ποτέ έτσι!

"Αυτός φταίει έτσι δεν είναι;" Φώναξε και γούρλωσα τα μάτια μου. Μα πως;

"Θωμά δεν καταλαβαίνω τι λες!" Είπα απότομα και δάγκωσα το κάτω μου χείλος.

"Έπρεπε να τους ακούσω όμως εγώ ήμουνα τυφλωμένος! Νόμιζα πως αυτό που είχαμε ήταν ακόμη εδώ και το ζούσαμε και οι δύο!" Άρχισε να φωνάζει ακόμη πιο δυνατά και πλέον ήμουν βέβαιη ότι από σε λεπτό σε λεπτό οι γονείς μου θα βγαίναν για να δούνε τι γινόταν.

"Σε πήδηξε έτσι δεν είναι;" Έπιασε τον καρπό και τον κοίταξα έκπληκτη με την χυδαιότητα του. Σήκωσα βιαστικά το ελεύθερο μου χέρι και τον χαστούκισα χωρίς να το περιμένει.

"Ντροπή σου Θωμά! Πίστευα ότι με ξέρεις καλά αλλά μάλλον είμαι γελασμένη. Όσο για τις ψευδείς κατηγορίες σου συνεχίζω να μην καταλαβαίνω τι εννοείς. Τώρα σε παρακαλώ σήκω και φύγε από εδώ πρωτού ειπωθούν λόγια που δεν πρέπει!" Φώναξα και εγώ και αποτραβήχτηκα. Του έδειξα με το δάχτυλο μου το αυτοκίνητο του πίσω μας και τότε ήταν που άκουσα την εξώπορτα του σπιτιού μου να ανοίγει.

"Παιδιά τι συμβαίνει;" Κατέβηκε σχεδόν τρέχοντας τα μαρμάρινα σκαλιά η μητέρα μου και μας πλησίασε.

"Κυρία Άνν η κόρη σας ισχυρίζεται ότι θέλει να με χωρίσει γιατί με βαρέθηκε και βρήκε άλλον!" Είπε νευριασμένα αλλά με μια δώση παραπόνου ο Θωμάς και η μητέρα μου γούρλωσε τα μάτια της.

"Σταμάτα να λες μαλακίες!" Ούρλιαξα αυθόρμητα και κάλυψα αμέσως το στόμα μου μετανιωμένη.

"Νεαρή μου έχεις μπλέξει πολύ άσχημα!" Φώναξε η μητέρα μου και προσπάθησε να με αρπάξει από τα χέρια, όμως κατάφερα να ξεγλιστρήσω και άρχισα να τρέχω μακριά τους.

Σταμάτησα όταν πλέον είχα βρεθεί στο παρκάκι κοντά στην γειτονιά μου. Τα χαμηλά φώτα δεν βοηθούσαν και πολύ στο να διακρίνεις μέσα στα σκοτάδια, καθώς είχε πλέον πάει δυόμιση τα μεσάνυχτα!