Anarchy

Κεφάλαιο 68

"Ναι σου λέω! Ο Γιάννης ανέλαβε τα ποτά και ο Στέλιος όλα τα χαζά που θα χρειαστούμε για το πάρτυ." Την διαβεβαίωσα για χιλιοστή φορά μέσω τηλεφώνου, αλλά δεν έλεγε να καταλάβει.

"Δηλαδή δεν χρειάζεται να φέρουμε εμείς τίποτα;" Ρώτησε η Αναστασία για επιβεβαίωση ξανά.

"Μα τι δεν καταλαβαίνεις; Τα χρήματα τα βάζω εγώ, άλλωστε το αποχαιρετιστήριο γίνεται σπίτι μου και είναι για τους φίλους μου... δήλαδη μας πλέον, αλλά κατάλαβες." Απάντησα.

"Εντάξει, εντάξει αφού επιμένεις τόσο. Θα φέρω μόνο ένα κρασί. Μπάι!" Είπε τόσο γρήγορα που ούτε την κατάλαβα και μου το έκλεισε. Σήκωσα το βλέμμα μου στον ουρανό και απόρησα τι είχα κάνει και όλοι μου οι φίλοι είναι τόσο χαζοί!

Ύστερα πήρα τον δρόμο για το σαλόνι. Η Δήμητρα βρισκόταν ήδη εκεί και συμμάζευε με την βοήθεια της μητέρας μου.

"Τι κάνετε εσείς εδώ;" Ρώτησα μόλις μπήκα μέσα και γυρίσαν και οι δύο να με κοιτάξουν γεμάτες κούραση.

"Εδώ σιγυρίζουμε λίγο για το πάρτυ των παιδιών. Α, και τώρα που σας βρήκα μαζί! Δήμητρα μου, Κάλη μου, ελπίζω να μην σας πειράζει που δεν θα βρισκόμαστε εδώ εγώ και ο πατέρας σου το βράδυ, αλλά ξέρεις καθιερωμένες εξαιτάσεις και διανυκτερεύσεις σε δημόσια νοσοκομεία της Ελλάδας." Μας είπε και εγώ με την Δήμητρα κοιταχτήκαμε πονηρά.

"Μα τι λες βρε μαμά; Είναι δυνατόν να μας πειράζει που ο μπαμπάς πρέπει να κάνει τις εξετάσεις του; Άλλωστε τα παιδιά φεύγουν αύριο το μεσημέρι, θα έχετε χρόνο να τους αποχαιρετήσετε." Την καθησύχασα εγώ και η ανακούφιση φαινόταν καθαρά στα μάτια της.

Την λήξη της συζήτησης σήμανε ο ήχος που έκανε η εξώπορτα όταν έκλεισε, πράγμα που σήμαινε ότι ο Γιάννης είχε γυρίσει από την κάβα.

"Γειά σας κ. Άννα!" Την χαιρέτησε πρώτη από όλες μόλις μας βρήκε και άφησε τις σακούλες με τα ποτά σε μια γωνίτσα για να μην ενοχλούν.

"Καλά είμαι Γιαννάκη μου. Αλλά τι είναι αυτά που βλέπω; Τόσο πολύ αλκοόλ βρε παιδιά μου; Με προσοχή, γιατί δεν το έχετε σε τίποτα να βρεθείτε στην εντατική για πλύση στομάχου." Μας συμβούλεψε αλλά και οι τρεις μας ξέραμε ότι δεν θα την ακούγαμε, οπότε απλά γνέψαμε και ξαναστρωθήκαμε στο καθάρισμα και το τακτοποίημα.

Τελειώσαμε αργά το απόγευμα με τις δουλειές και πλέον όλοι περιμέναμε τον Στέλιο να φέρει τις πλαστικές κούπες και όλα τα υλικά που θα χρειαζόμασταν για να φτιάξουμε κοκτέιλ και τέτοια, καθώς και να συνδέσει τα ηχεία του σαλονιού για να βάλουμε μουσική.