Anarchy

Κεφάλαιο 48

"Για ποιόν γαμημένο λόγο;" Σχεδόν ούρλιαξε και δάγκωσα δυνατά το χείλος μου. Είχε δίκιο ότι και να έλεγε..

"Σκέφτηκα πως θα ήταν ωραίο να μαζευόμασταν όλοι μαζί και περνούσαμε χρόνο. Δεν ξέρεις μπορεί και να νιώσεις άνετα μαζί τους, ακόμη και να τον συγχωρέσεις" Εξήγησα και αμέσως μετάνιωσα αυτό που είπα. Το βλέμμα του σκοτείνιασε και με έσπρωξε προς τα πίσω.

"Μην το ξαναπείς ποτέ αυτό! Ο άνθρωπος αυτός όχι μόνο την συγχώρεση μου δεν αξίζει, αλλά ούτε και το σάλιο που θα ξοδέψω για να συζητήσω μαζί του! Και δεν είναι πατέρας μου, στέρησε τον τίτλο αυτό από τον ίδιο του τον εαυτό εδώ και χρόνια" Φώναξε και δάκρυσα. Έμοιαζε με εξαγριωμένο αγρίμι! Έτσι όπως το στέρνο του ανεβοκατέβαινε σε ασταθή ρυθμό και οι γροθιές του είχαν πλέον γίνει άσπρες από την δύναμη που τους ασκούσε.

"Άρη.." Ψυθίρισα και προσπάθησα να τον πλησιάσω αλλά με απώθησε με το τρομακτικό του βλέμμα. Έκανα ένα βήμα πίσω και τα δάχτυλα μου αγγίξαν τα κρύα σίδερα της αυλόπορτας.

"Φύγε.. φύγε πριν πω ή κάνω κάτι που μετανιώσω" Είπε μέσα από τα δόντια του όμως δεν το έκανα. Δεν ήθελα να τον αφήσω σε αυτή την κατάσταση μόνο του.

"Κάνε ότι είναι να κάνεις, πες ότι είναι να πεις! Ξέρω ότι δεν θα το κάνεις επειδή το θέλεις αλλά επειδή δεν μπορείς να το ελέγξεις!" Επέμεινα και μου γύρισε πλάτη. Το χέρι του πέρασε μέσα από τα μαλλιά του και έκανε πέρα τις καστανόξανθες τούφες που έπεφταν άτσαλα στο μέτωπο του.

"Είπα φύγε" Είπε χαμηλόφωνα αυτή τη φορά και αποφάσισα να τον ακούσω όσο και αν δεν ήθελα. Του έριξα μια τελευταία ματιά και μπήκα αργά μέσα στον κήπο. 

[...]

Στριφογυρνούσα στο κρεβάτι όλο το μεσημέρι και γκρίνιαζα μόνη μου. Πέντε μέρες έχουμε να μιλήσουμε και νιώθω πραγματικά απαίσια γιατί εξαιτίας μου τσακωθήκαμε τόσο πολύ.

Τις τελευταίες ημέρες το έχω συζητήσει αρκετά με την Αναστασία και με συμβούλεψε πως θα ήταν καλύτερα αν τον άφηνα λίγο καιρό μόνο του. Όμως είμαι αρκετά πεισματάρα και ξεροκέφαλη για να την ακούσω.

Σηκώθηκα από το κρεβάτι μου και φόρεσα ένα κολάν και ένα μακρύ φούτερ με κουκούλα. Πήρα τα κλειδιά μου και το κινητό μου και προσεκτικά για να μην με καταλάβουν έφυγα από το σπίτι.

Ο ουρανός ήταν γκρίζος και που και που άστραφτε δείχνοντας έτσι ότι πλησίαζε δυνστή βροχή. Έτσι κι εγώ ξεκίνησα να περπατάω πιο γρήγορα όμως δυστυχώς δέκα λεπτά πριν φτάσω στο σπίτι του η καταιγίδα με πρόλαβε και δεν άργησα να γίνω μούσκεμα.