Unedited... "Makakalbo talaga kita!" Dumiretso si Oliver sa kusina para kumuha ng malamig na tubig dahil natutuyo ang lalamunan niya para sa mag-ina niyang kanina pa nagsisigawan. "Mommy naman! Believe me, papatayin niya ako. Inamin na niya iyon kanina sa hospital. Hindi mo ba narinig?" giit ni Mandy, "Itinulak niya ako sa pool! He tried to lock me in the car! Ano pa ba ang hindi ninyo maintindihan?" "Ano ang hindi namin maintindihan? Walang ginagawa ang tao sa 'yo pero sinira mo ang buhay niya!" galit na sabi ni Cheska. Siya ang nahihiya para sa kalokohan ng anak. Ang pinakaayaw niya ay inuunahan ang pamilya niya pero at this time, si Mandy ang nakikita niyang may kasalanan. "Walang ginagawa? Hinuhusgahan niya ako! Namumula pa ang mga kamay ko dahi sa kakahatak niya sa akin palagi! Can't you get it?" she screamed. Sayang lang dahil nawala na ang pamumula ng braso at kamay kaya wala siyang patunay na sinaktan siya ni Aron. "I will file a case against him! Assault ang battery! Magpapa-blotter na rin ako, he threatened to kill me!" "Iyan ang huwag na huwag mong gagawin kung ayaw mong isumpa kita!" pagbabanta ng ina. "And what if he will kill me?" "Ano ba ang problema mo? Sinira mo na ang buhay niya! Paano pa sila magkabalikan nung mahal niya kung ganiyan ang ginawa mo? Subukan mong magpa-blotter at gumulo ang buong Pilipinas dahil sa pinaggagawa mo! Life is not a game, Mandy!" Mauubusan siya ng dugo sa anak. Hindi naman siya ganito kababaw noon. Sa mga gamit, oo. Pero ang sirain ang kinabukasan ng ibang tao, hindi niya linya iyon. Si Oliver lang talaga ang kalaban niya palagi dahil mukhang adik talaga ang asawa dahil sa hikaw nito. Napasulyap siya kay Oliver na nakaupo sa mesa at tinititigan ang baso. Alam niyang naririndi na ito sa kanilang mag-ina pero mahaba ang pasensiya ng asawa. Kaya kahit na ayaw man niyang aminin, mahal niya ito. Kahit na palagi niyang inaaway, bumabawi naman siya sa ibang paraan lalo na kapag patay na ang ilaw. She loves him so much. Lalo na ang well, katawan nito. Subukan lang nitong humanap ng iba at buong mundo ang magugulo. "Niloko lang siya kaya hindi na rin sila magkabalikan! Kung nasira man ang buhay niya, kasalanan niya 'yo dahil tanga siya!" depensa ni Mandy at napasimangot. "Mom, for the first time, please believe me, tanga talaga si Aron. I swear!" Tinaas pa niya ang kanang kamay bilang panunumpa. "Mandy naman! Alisin mo ang pagmumukha mo sa harapan ko dahil aatakihin ako sa puso nang dahil sa 'yo!" "Salamat at pinaalis mo na ako!" Padabog ni Mandy. Hindi naman sa wala siyang galang sa ina. She respects her mom pero sa ibang paraan. Ganito na talaga silang mag-ina kapag si Aron ang pag-uusapan. Pagdating niya sa kuwarto, patihaya siyang nahiga sa malambot na kama at nakatitig sa kisame. Sinusubukan niyang ihipan ang bangs na nakatakip sa noo niya para kahit paano, maaliw naman siya. "Ang bangs ko na lang ang nandito para sa akin," naiiyak na sabi niya saka nilalaro ang bangs at pinapaikot-ikot sa kanang mga daliri. Naalala naman niya ang nangyari pool at ang pagtangkang pagkulong ni Aron sa kaniya sa sasakyan. Nakaramdam siya ng pagkabahala para sa sarili lalo na nang sariwain niya ang namumula at nanlilisik na mga mata ng binata. Paano kung sa susunod, papatayin na siya nito? Ang bata pa niya para mamaalam kaagad sa mundo. Kinabukasan, maaga pa siyang bumangon. Kailangan niyang mag-ayo ng sarili ng maaga dahil baka matagalan siya. Gusto niyang magpalagay ng hair extension kaya maaga pang dumating ang tagaayos niya ng buhok. "Kailan mo ipakilala sa akin ang jowa mo?" tanong ng bakla habang inaayos ang buhok niya. "Wala akong jowa," sagot ni Mandy. "Inamin na nga ninyo kahapon, 'di ba?" Close sila. Isa ito sa mga hindi natatakot kapag sumigaw ang dalaga dahil mula noon, siya na ang nag-aayos kay Mandy. Kabisado na nga niya ang ugali nito. "Duh! As if na totoo 'yon!" pag-amin niya. Alam naman ni Ice ang totoong estado nila ni Aron. "Loka ka talaga! Tiyak, nag-aalburuto na 'yon!" "Well, he got what he deserved!" maarteng sabi ni Mandy kaya tumawa si Ice. "Nice, knowing you, ayaw mong magpatalo!" Mula noon, nasaksihan niya kung paano lumaban si Mandy at hindi nito ugaling magpatalo. In that, mas humanga siya rito. Ito ang tipo ng taong kapag maging kaibigan mo, umasa kang hindi ka maaapi. "Naman! Kapag binato ka ng bato, gumanti ka, barilin mo!" sagot ni Mandy. Hindi na uso ang maging mabait. Sa mundong ito, kapag unahan ka nilang i-bully, gantihan mo ng mas matinding pambu-bully. Kapag sampalin ka, suntukin mo. Bakit ka magpapatalo kung alam mong kaya mo sila? Mabu-bully ka lang kung hayaan mong i- bully ka nila. "Kaya nga kaibigan kita!" proud na sabi ni Ice. "Ayaw kitang maging kaibigan! Wala lang akong choice dahil pinutulan ni Stupidman ang buhok ko!" reklamo niya kaya napailing na lang si Ice. Mandy is Mandy! "Ano pala ang apelyido mo?" tanong niya. Ang alam lang niya ay Lacson ito. Kahit sa pahayagan, Mandy lang talaga ang nakasulat. Kung meron man, Mandy Lacson ang pagkakilala ng mga journalists sa kaniya. "Hindi ka magkakapera sa apelyido ko kaya huwag mo nang abalahin ang sarili mo!" pagsisinuplada ni Mandy. Kung meron mang nakakaalam ng tunay na apelyido niya, sila lang 'yon. Basta siya si Mandy. Tapos! "Gusto mo ng makeup?" "Ayaw ko!" sagot niya. Hindi siya mahilig maglagay ng makeup. Minsan lang kapag sipagin siya. More on bags, shoes, and clothes ang trip niya. "Nose line?" "I hate you! Ano ba ang problema mo sa nose ko?" nakasimangot na sabi niya. Alam naman niyang hindi matangos ang ilong niya pero wala na siyang magagawa. As long na hindi ikasira ng ganda niya, wala siyang problema sa ilong. Maliit lang talaga ang nose niya na bumagay sa heart shape niyang pisngi. "Biro lang. Ang iba kasi, todo makeup and well, alam mo na, plastic surgery." Bilib din siya kay Mandy. Kahit mapera, hindi ito retokada. "My ghad! I am confidently beautiful! No need to undergo plastic surgery! You know, I hate plastics!" she proudly answered. Matapos niyang magpaayos ng buhok, bumaba na siya tapos nagpatid sa ama. "Mandy, puwede bang walang gulo muna ngayon?" pakiusap ni Oliver sa anak. "Hindi naman po ako nanggugulo," sagot niya. Hanggat walang bumabangga sa kaniya, walang gulo na mangyayari. Siya ang tipo ng taong hindi nag-uumpisa ng away pero oras na hamunin, wala siyang inuurungan. Isa sa mga rason kung bakit ayaw niyang ipagalaw ang katawan niya. Para kapag may mang-away sa kaniya, handa siyang makipagsampalan. Hirap naman nun. Makipag-away ka tapos hindi mo namalayan, nasa noo mo na ang ilong mo o di kaya'y nasa puson ang boobs? Huwag na! "Hindi mo ba kayang tiisin na hindi inaaway si Aron?" "Correction, daddy! Siya ang nag-uumpisa ng gulo, hindi ako!" pagtatama niya. "Okay pero please, walang gulo." "Ayaw kong mangako." Baka mamaya, may susuntok sa kaniya. Hindi naman yata puwedeng palampasin lang niya 'yon? "Mandy? Walang shoes!" "Daddy naman!" "No fight, with shoes." "Okay, geez! I'll try!" pagsuko niya. Bahala na. Iiwasan na lang niya si Aron dahil ito lang naman ang nagbibigay ng kamalasan sa buhay niya. Pagtigil ng kotse, humalik siya sa ama at bumaba na. Habang naglalakad, pinapanalangin niya na sana wala siyang Aron na makakasalubong. Pagpasok niya sa classroom, agad na sinalubong siya nina Jersel. "Kamusta si Aron?" nag-aalalang tanong nito kaya tinaasan niya ng kilay. "Still stupid!" Mandy answered. "Why?" "Anong klaseng girlfriend ka?" bulalas ni Persia dahil sa sagot ni Mandy. "Beautiful, rich, sexy and hot!" she raised her brows, "Any problem with that?" "My gosh! Paano naging kayo ni Aron kung ganiyan ang ugali mo?" hindi makapaniwalang sabat ni Jersel. "Ugali lang ba ang dahilan kung bakit naging kami? E di sana naghanap siya ng madre!" pagsisinuplada ni Mandy. "Tumabi kayong dalawa! Huwag ninyong sirain ang umaga ko!" She sat on the chair and crossed her legs. Doing nothing. "What a boring day," she murmured Ayaw niyang lumabas at gumala sa hallway. Less people, less catfight. Nang lunch time, palinga-linga pa siya sa palibot na para bang hinahabol ng mga goons. Bahala na kung ano ang isipin ng mga makakasalubong niya basta kailangan niyang magsakripisyo pata sa latest edition ng Louis Vuitton. "Bakit ganiyan po ang mukha mo?" tanong ni Lee Patrick nang makapasok siya sa tambayan. "Dahil na naman 'yan kay Kuya!" sabat ni Jairah na tumabi kay John Matthew. "Haist! Huwag ninyo akong pansinin," naiiritang sabi ni Mandy at inayos ang buhok. "Ate, kalat na kalat na na kayo ni Kuya Aron," sabi ni Lance Leonard. "Hayaan mo sila! Basta ang mahalaga, kalmado tayo, family natin, relatives, and friends." "Kahapon ko pa narinig 'yang linyang 'yan," sabat ni Jairah. Ito rin ang sinabi ni Mandy kahapon sa reporters nang lumabas sa kuwarto ng hospital. "Psh! Hindi updated!" ani Mandy saka dumiretso sa kusina. "Jairah, saan kakain ang istupido mong kuya?" "Huwag kang mag-alala, hindi rito." Naupo siya sa tabi ni Mandy habang sine-serve ng cook ang pagkain. "Good news," sagot niya. "What's your plan?" tanong ni Jairah. Hindi niya masasabing pabor siya sa ginawa ni Mandy at hindi rin na hindi. As of now, 50.50 siya. Ayaw niya kay Julie pero ayaw rin niya sa ginawa ni Mandy dahil naaawa siya sa kapatid. Hindi ito umiimik pero alam niyang napupuno na ang kuya. "Nothing," Mandy replied, "I want to collect more bags and shoes!" Bakit ba? Shoes is life! Matapos nilang kumain, bumalik na siya sa classroom hanggang sa abutin siya ng last subject. "Hindi na ako sasabay, susunduin ako ng boyfriend ko," kinikilig na sabi ni Persia. Tumayo si Mandy at inayos ang sarili. Kanina pa niya hinihintay ang text a tawag ng ama pero wala. Tatlo na lang silang natira kaya lumabas na siya. She stepped backward while her eyes widened when she saw Aron sa tapat ng pinto ng classroom nila na tila naiinip sa hinihintay. Napayuko siya nang magkasalubong ang kanilang mga mata. "Papa Jesus, I know I am dyosa pero ano po ang kasalanan ko ngayon?" she prayed. Wala talaga siyang nagawamg kasalanan. Patapos na e. Uwian tapos heto ngayon, naramdaman niyang nasa harapan na niya si Aron. "Kyaaah!" tili niya saka muling itinikom ang bibig nang hawakan siya ni Aron sa kanang braso. "Bukas na lang, Aron, please," pagmamakaawa niya pero sila lang ang nakakarinig. Naramdaman niya ang pagkuha nito ng shoulder bag niya kaya napatingala siya rito. Inilagay ni Aron ang bag niya sa right shoulder nito at hinawakan siya sa kaliwang kamay. "Let's go, ihahatid na kita sa inyo," mahinahong sabi ni Aron at hinila na siya para maglakad palabas ng gate. Kahit ang mga nakakasalubong nila ay napapasulyap sa kanila. Nagulantang ang utak niya kaya nagpahila siya rito hanggang sa makarating sa parking lot. "Hindi ka masundo ni Tito Oliver dahil ang sabi ko, ihahatid kita ngayon." Para siyang naging manniquen na nakatitig lang kay Aron at pagkurap lang ang tanging nagawa. "Anyare?" bulong ni Mandy.
Oops! Ang larawang ito ay hindi sumusunod sa aming mga alituntunin sa nilalaman. Upang magpatuloy sa pag-publish, subukan itong alisin o mag-upload ng bago.
