Love Under The Sunset

141. New Beginning

LOREN'S POV...

Panibagong araw na naman, umaasa ako na pag gising ko. Babalik na sila, nami miss ko yung kapatid ko. Yung asawa ko yung mga anak ko.

"Kelan kaya kayo babalik?" Tanong ko namam habang naka tingin sa mga pictures namin.

"Wala ka pa bang balita sa kanila?" Tanong naman ni Noli.

Humarap naman ako sa kanya.
Lumapit pa ako sa kanya. At doon ako humagulgol.

"Hindi na sila bumalik. Hindi na alam kung nasaan sila. Hinahanap ko sila sa Pampanga, wala sila doon." Sagot ko naman habang umiiyak.

"Sa Antique?" Tanong naman ni Noli.

"Wala din." Sagot ko naman.

"Wala ka na bang ibang maisip na pwede nilang pag taguan?" Tanong pa nya.

"Anong pag tataguan? Hindi nila ako pinag tataguan." Sabi ko naman.

"Bakit hindi ba?" tanong naman nya.

"Hindi, alam kong babalik sila." Sambit ko naman. "Babalik sila, diba babalik sila? B-babalik yung mag - aama ko, y-yung kapatid ko." Sambit ko naman.

Habang patuloy lang ako sa pag iyak.
At halos naka salampak na ako sa sahig.
At doon na ako humagulgol at umiyak.

"Shh, I'm sorry love. Please? Para sa anak natin. Para sa mga anak mo." Sabi pa nya sa akin.

"Wala na yung mga anak ko. Hindi na nila ako mahal." Sambit ko naman.

"Hindi, hindi totoo yan. May respeto at pag mamahal pa rin sa'yo yung mga anak mo. Lalo na yung kapatid mo. At yung asawa mo." Sambit naman nya sa akin.

"Maging ang kapatid ko, hindi na rin nya ako mahal." Sabi ko naman sa kanya.

"Alam ko naman na mahal ka rin ng kapatid mo eh. Hindi lang nyan masabi yun. Dahil nababalot sya ng galit, poot at lungkot." Sambit naman nya sa akin.

"Ako pa rin yung sinisisi nya sa pagka wala ni Gail. Dahil ako lang naman yung kasama ni Gail nung panahon na yun eh." Sabi ko naman sa kanya.

"Aksidente naman yun eh. Kaya hindi mo naman talaga kasalanan yun eh." Sabi naman nya sa akin.

"Kahit na ba ako yung responsable eh. Pero wala eh, nag matigas ako kay Gail. Kaya sya namatay. Kaya nawala yung pamangkin ko. Hindi ko man lang inisip yung kapatid ko. Kung anong mararamdaman nya. Naging selfish nga ako, tama nga ang mga anak ko. Puro ako na lang or yung sarili ko na lang yung inisip ko." Sambit ko naman habang umiiyak pa rin ako.

Grabe iniwan talaga ako ng pamilya ko. Lalo na yung mag aama ko. Si AA, na alam kong sobrang nasasaktan sa mga nangyari sa amin.

Sana kung nasaan man si Gael. Sana mapatawad na nya ako.
Sana hindi sya galit sa akin.

"Grabe ano, hindi rin ako makapaniwala na mangyayari yun. Pero hindi ka naman masama eh. Hindi mo naman kasalanan lahat eh." Sabi naman ni Noli.

"Kasalanan ko nga eh, lahat kasalanan ko. Yung nasira yung pamilya namin. Yung iniwan ako ng asawa't mga anak ko. Yung nawalan ng nobya at anak si AA. "Sambit ko naman. Tyaka muling humagulgol.

Yumakap naman sya sa akin. At dahan dahan kaming tumayo.

"Nag sisisi ka ba na naging tayo? At nagka anak tayong dalawa?" Tanong naman nya sa akin.