Love Under The Sunset

82. Jealous (Other Man or Hubby)

LOREN'S POV...

Dalawa silang nandito pati mga bata. Ang haba naman ng buhok ko dito.

"Kumain ka na Loren/ Kain na Love." Sabay naman nilang sabi.

Tumingin pa si Lito sa kanya. Ganun din si Noli.
Napa iling naman ako sa kanilang dalawa.

"Pwede, kayo yung kumain. Mukhang uminom kasi kayo ng pagka concern. Kompitensyahan ba dito?" Tanong ko pa sa huli.

"Pinapakain ka lang naman, edi wag mo. Madali akong kausap." Sabi pa ng asawa ko.

Tyaka nya binaba yung pagkain.

"Yaan mo na ako na lang mag pa kain sa'yo. Kumusta sila baby? Ito oh bumili ako ng cake." Sabi naman ni Noli.

"Hoy? Tanga ka ba? Hindi mo ba alam na hindi kumakain si Loren ng sweets." Sabi naman ni Lito.

Tyaka nya tinabig yung box na may cake.

"Pare ano ba? Nakaka halata ka na ha?" Sabi naman ni Noli.

"Eh hindi nga kumakain si Loren nyan eh. Masyadong matamis, alam mong healthy living si Loren. Tapos pakakainin mo nyan." Sambit naman ni Lito. Na pagka taas taas na ng tono ng pananalita nya.

"Edi sorry alam ko ba? Hindi naman diba. Palibhasa nag seselos ka kasi eh." Sambit pa nya sabay bulong sa huli.

"May sinasabi ka?" Sabi naman ng asawa ko, at aambahan pa nya ng suntok.

"Wala, akala ko ba ayaw mo na kay Loren?" Tanong naman nya.

"Oo galit ako sa kanya, bulag ka ba? Eh nandito mga anak namin eh. Ayaw ko naman sila ipag katiwala sa inyo." Sabi naman nya kay Noli.

Wala naman akong magagawa eh, ganun talaga. Galit sya sa akin eh.
Ayaw kong ipilit, kasi mas lalo lang ako masasaktan.

"Oo nga naman, wala ka na pa lang tiwala sa akin. Kahit na alam mo naman na nag sisisi na ako. Hindi ko pa rin ititigil ang pag hingi ko ng sorry sa'yo. Maging sa mga magulang mo." sabi ko naman sa asawa ko.

"Hindi naman na sila sasagot eh. Wala na akong mga magulang. Ang tanging meron na nga lang ako ay ikaw eh. Tapos mawawala ka pa. Tapos gagaguhin mo ako. Diba ang sakit lang, pinapatay mo ako. Sa pamamagitan ng ganito. Alam mo ba wala akong malapitan nung pinag taksilan mo ako." Sambit naman nya sa akin habang naiiyak na.
Maging ako ay naiiyak na rin sa mga sinasambit nya.

Tumingin namna ako ng marinig ko na wala syang malapitan ng nag taksil ako sa kanya.

"Sorry." Sabi ko naman sa kanya.

"Kasi wala na akong magulang Loren, ikaw meron. Ako wala, and hindi pa naman ako maiinitindihan ng mga anak natin eh. Kasi mga bata pa sila para pilit na intindihin ang mga bagay bagay na ito." Sabi nya pa ulit.

"I'm sorry, sana talaga hindi na umabot sa ganito. I'm sorry also to Noli. Hindi ko sinasadya na pag sabayin kayo at saktan kayo." Sabi ko naman sa kanilang dalawa.

"wala na yun na eh." Sambit pa ng asawa ko.

Bigla naman may tumugtog sa radyo na kanta.

Looks like we made it
Look how far we've come my baby🎶🎶🎶

"Ok na yun love." Sabi pa ni Noli sa akin.

We mighta took the long way
We knew we'd get there someday🎶🎶🎶

"Ayan ka na naman si sorry. Nakaka pudpod na ng tenga." Sabi naman ng asawa ko.

They said, "I bet they'll never make it"🎶🎶🎶🎶