AA'S POV...
Naka tingin lang ako sa picture namin ni Gail. Ang saya pa namin dito. Yan yung first month namin together. Lahat ng mga happiest moments namin. Naka frame yun, pina frame ko nga yung ultrasound ng anak namin eh.
"Ang bigat pa rin pala, sana ako na lang manang. Sana ako na lang yung nawala hindi yung mag ina ko." Sambit ko naman, habang naka tingin pa sa pictures namin.
Lumapit pa sa akin si manang. Tyaka nya ako niyakap, at nararamdaman ko yung mga luha nya.
"Naalala ko noong sinabi mo, nung buntis pa ako kela Ysa at Lean." Sambit naman ni Manang. "Sabi mo magiging mabuting mga magulang tayo sa pag dating ng panahon na tayo ay magka pamilya." Sambit naman nya sa akin.
"Pero manang, wala na sya ng dahil sa'yo at sa kabit mo." Saad ko naman sa kanya.
Nandito pa rin talaga yung sakit eh. Yung pait hindi ko pa rin pala kaya.
"Sorry, ano bang kailangan kong gawin? Para naman maka bawi ako sa'yo?" Tanong naman nya sa akin.
"Kung mabubuhay mo pa sila Gail, at kung maipag hihiganti mo ako sa pumatay sa kanya." saad ko naman sa kanya.
"Hindi ko naman yun magagawa eh, hayaan na natin mga authorities para dyaan." Sambit naman nya sa akin.
Habang tuluyan na akong naluha. Hindi ko na kasi alam eh, tapos wala pang lead kung nasaan na sila Mark at yung lalaking yun.
"Bayaw?" Sambit naman ni Lito.
"A-ano yun?" tanong ko naman.
"May lead na tayo, and na track na rin sila." Sambit naman ni Lito.
Tinanggal ko naman yung pagkaka yakap ni manang sa akin.
Dahil bumabalik lang sa akin ang lahat. Yung sakit, yung pait, pighati.
"Salamat naman kung ganun. So kelan tayo susugod??" Tanong ko naman sa kanya.
"Walang susugod langga, AA. Halika nga kayo kain na muna tayo." Sabi naman ni Manang Loren.
Hindi ko naman sya pinapansin. Kasi baka mamaya kung anong masabi ko. Nakaka ano lang kasi, hindi ako maka move on eh.
"Ano ba bakit ka nag pipigil? Ako yung kailangan ng hustisya para sa ating lahat." Sambit ko naman.
"Kasi ayoko ng ikaw din ay masaktan. Kayo ni Lito, ayoko kayo masaktan." Sambit pa ni Manang sa amin.
Alam ko naman na nag aalala si manang, tine test ko lang sya. Para naman malaman nya na nasasaktan pa rin ako.
"Alam ko manang, pero masakit pa rin eh. Ayan ka naman eh, kunwari ganyan. Pero yung totoo mananakit ka rin naman eh." Sambit ko naman sa kanya.
Lalo na naman akong umiyak sa mga pinag sasabi nya sa akin.
At sa mga sinasabi ko sa kanya.
LOREN'S POV.....
"Ano bang kailangan kong gawin para maibsan yan? Malabo kasi yung gusto mo eh." Sabi ko naman sa kanya.
"Wala wag na." Sambit naman nya sa akin.
"Please ading ko, please naman." sambit ko naman sa kanya.
"Tigilan mo muna ako please!!" Sambit naman nya sa akin.
Tyaka sya umalis, at nag punta sa kwarto nya.
"Ano pa bang gusto nya na gawin ko?" tanong ko naman sa asawa ko.
Habang naiiyak naman ako sa kanya. Hindi ko na naman maka usap ang kapatid ko eh.
"Hayaan mo na muna sya langga ko. Kahit naman ako galit pa sa'yo eh. Kaso yung anak natin syempre. Nasa kamay pa nya, kaya kailangan namin kumilos ni AA. Para naman makuha na namin yung hustisya na inaasam nya. Nating lahat, ayaw mo ba nun? Makakamit natin yung hustisya, pag pati tayo kumilos din." Sambit naman ni Lito sa akin.
Habang ako nakikinig at naiiyak, dahil nga baka tama sya. Kailangan na namin kumilos para makamit yung hustisya.
"Gail? Hayaan mo makakamit na natin yung hustisya." Sambit ko naman sa kanya.
Habang naka tingin sa mga pictures nila. Naka tingin lang ako sa mga pictures nila ni AA. Pati sa ultrasounds ng baby nila.
Sana may pamilya na sila, at hindi na sila nagkaka ganito.
"Malapit na ma, malapit na yang hustisya na makakamit natin." Sambit naman ni Lito sa akin.
"Oum, sorry sa inyo ha?" Sabi ko naman sa kanya.
"Ayan ka na naman eh, si sorry ka na naman." Sambit naman nya sa akin.
"saya nila sa picture ano?" Sambit ko na lang.
"Oo nga eh." Sabi na lang din nya.
Yumakap na lang ako sa kanya, at yumakap din sya pero wala syang emotion.
Napa tingin na lang ako sa kanya. At tipid akong ngumiti ng kaunti.
>>>>>>TC..
ANO NA NGA BA ANG NEXT NA MANGYAYARI AT MAHUHULI NA BA ANG MGA PUNO AT DULO NITO. OR MAKIKIPAG HABULAN PA RIN SILA DITO OR TAPOS NA BA ANG LABAN??
YOU ARE READING
Love Under The Sunset
FanfictionFive Years Gap, What if your childhood friend who treat you as his younger siblings, fell inlove with you 20 years after.
