ONE N.H.

Part 120

Lizzy Point Of View ✼

Jaydan houdt mijn en Niall's hand vast wanneer we naar het hotel lopen. Daarachter hebben we al een speeltuin zien liggen, dus weten we dat Jaydan daar op de schommel kan.

We lopen het hotel door naar buiten en ik til Jaydan daar op de schommel. "Goed vasthouden," zeg ik zacht en hij knikt, voordat hij zich vastpakt. Niall duwt hem voorzichtig, maar hij laat niet merken aan Jaydan dat hij het voorzichtig doet, want dan wil hij alleen maar hoger.

"Teddy wants too!" roept Jaydan uit plezier en ik kijk in mijn tas, maar ik zie en voel de zachte stof van zijn knuffel niet.

"Niall, had jij die?" vraag ik en ik kijk Niall, die zijn hoofd schudt. Jaydan's ogen worden groot en Niall zet de schommel stil. Ik kijk nog een keer goed, maar zie hem echt niet.

"Mommy," mompelt Jaydan zielig.

"Sorry, baby. We hebben hem laten liggen, denk ik," zeg ik zacht en ik til hem van de schommel.

"I want my Teddy!" roept hij. Ik hurk voor hem neer en neem hem in mijn armen wanneer hij gaat huilen.

"We gaan hem halen, Jaydan. Het komt goed. Had je hem toen we uit het restaurant gingen?" Ik kijk naar hem en hij kan niks anders doen als huilen.

"Het helpt niet, Lizzy. Hij gaat toch huilen totdat hij hem heeft," zegt Niall en hij pakt mijn hand. "Kom, we gaan eerst bij het restaurant kijken." Hij pakt Jaydan op en belt tegelijk met Louis, om te vertellen dat het wat langer gaat duren.

Jaydan blijft huilen, terwijl we naar het restaurant lopen. Het is best een eind en ik begin me steeds meer zorgen te maken, omdat ik zeker weet dat Jaydan zijn knuffel nog had toen we weg gingen.

Niall opent de deur van het restaurant en loopt naar achter. "Sorry, uhm, mevrouw?" vraagt Niall zacht. Het is druk in het kleine restaurantje en het lijkt niet alsof ze tijd hebben voor een vraag. "Heeft u een knuffel gevonden? Een teddybeer?"

Niall geeft Jaydan aan mij en ik probeer hem zo goed mogelijk te troosten, maar het lijkt alsof hij mij de schuld geeft van dat hij zijn knuffel nooit meer gaat zien, en dus wil hij alleen maar bij me weg.

Wanneer ik hem op de grond zet, rent hij naar Niall toe en knuffelt hij zijn benen. Ik kijk met een gebroken hart naar mijn zoontje, die mij aankijkt en dan zijn hoofd in Niall's middel verbergt.

"Nope," zegt Niall als hij over Jaydan's hoofdje wrijft en zijn andere hand door zijn haar haalt. "Waar kan dat ding zijn.." mompelt hij wanneer we het restaurantje uitlopen.

Ik loop achter ze aan en kijk om me heen. Nergens te bekennen. "Daddy," huilt Jaydan en Niall pakt hem op.

"Ik weet het. We zijn aan het zoeken." Ik ga naast Niall lopen en hij legt zijn arm om me heen. Hij had ook al gemerkt dat er wat was.

"Niall, heb je dat blaadje nog wat je van Jaydan kreeg?" vraag ik zacht. We waren daarnet naar het park geweest en daar heeft Jaydan van alles opgeraapt om het daarna aan ons te geven. Misschien heeft hij toen zijn knuffel laten liggen.

Niall glimlacht en knikt dan, voordat hij naar het park loopt. Bij het bankje waar hij al die blaadjes en steentjes heeft gepakt, ligt hij niet.

"No daddy," huilt Jaydan. Ik zucht radeloos en schud mijn hoofd.

"Sorry, buddy," mompelt Niall en hij kijkt om zich heen en ik doe hetzelfde.

"I'm sorry," onderbreekt een vrouw ons gepieker. "Mijn dochter vond dit," zegt ze en ze houdt Teddy naar me uit. "Hij lag hier en ik zag jullie zo radeloos kijken, is hij van jullie?"