Held Captive

Chapter 82-It Is Done

Chapter 82

Napalitan na naman ng kadiliman ng gabi ang liwanag ng umaga. Ilang oras na lang ang kailangan kong hintayin bago ako dalawin ni kamatayan. Nanginginig ang buo kong katawan kapag iniisip ko yun. Nagsisitayuan ang aking mga balahibo. Ito na ang aking katapusan. At wala na akong magagawa para pigilan iyon. Mamamatay ako na hindi nakakapagpaalam kay Radimir. Mamamatay ako na galit pa rin ang buong Safronov sa akin. Mamamatay ako na traydor ang tingin sa akin ng mga taong malalapit sa puso ko.

For the first time in a very long time, I kneeled and prayed. I know I don't deserve to be heard by Him. I know I don't deserve His mercy. He was always there, and yet I only come to Him when I'm in trouble. I felt guilty and ashamed. I do not have the right to come to Him and beg for help after I kept on ignoring Him. I am not entitl—

Warm wind suddenly caressed my skin, as if someone was embracing me. As if someone was comforting me through the warmth.

Ang hikbi na kanina ko pa pilit pinipigilan ay napalitan ng hagulgol. Pakiramdam ko ay nasa tabi ko ang Diyos kahit hindi ko siya nakikita. Dininig Niya ang aking panalangin kahit hindi ako karapat-dapat dinggin. Kahit anuman ang mangyari sa araw ng bukas, tatanggapin ko ito ng buong puso.

Sa aking pagtulog, iyon lamang ang laman ng aking isipan.

~~~~~~~~~~~

Pagmulat ko ng aking mga mata ay pumapasok na ang sinag ng araw sa aking selda sa pamamagitan ng mga maliliit na butas sa pader. Ito na. Dumating na ang araw na kinatatakutan ko. Ang araw ng aking kamatayan.

The palace should be celebrating right now. The Safronov was supposed to prepare a feast for the queen's birthday. Yet everyone was preparing for my execution. How sweet of them to think of me.

August 15. From the very start, I knew that this day would be my end. But I never knew that my end would be in the hands of the Safronov.

I would die with no grudge against them. I deserved to die. I owe Queen Callisha a big debt.

Ngunit bago ako mamatay ay may isang tao akong gustong makausap. Gusto kong mapatawad muna ako ng taong nagsilbi kong magulang nung mga panahong nag-iisa ako.

Para bang nabasa niya ang aking iniisip dahil bigla siyang sumulpot sa harap ng aking selda. Agad akong napatayo sa aking pagkakaupo. Tumakbo ako papunta sa kaniya pero hindi pa ako nakakalapit sa kaniya ay pinigilan niya na ko.

"Don't go near me."

"Tito Adan.." nangingilid ang aking luha. Handa kong tanggapin ang galit ng lahat ng tao.. pero huwag lang pati si Tito Adan.

"You failed me. You are such a disappointment." His voice was hard as a stone. Gusto kong maglaho na lang. Nanghihina ako sa mga salita niya. All my life, I never thought Tito Adan was capable of saying those words to me.

"I'm sorry." My voice was cracking now. I was in the verge of crying. "I'm so..rry Tito Adan. I'm sorry."

"What do you think you were doing!? Betraying the Safronov just to protect an enemy!? Use your brain Eve! Why are you repeating your mom's mistakes? And now.. I'm gonna lose you." He paused. His expression softened. "Like the way I lose her."

Umiiyak na rin siya katulad ko. Gusto kong tumakbo sa kaniya at humingi ng lakas ng loob. Pero natatakot ako na baka muli niya kong itaboy.

Nang nakita niyang nag-aalinlangan akong lapitan siya ay pinasok niya ang kaniyang mga kamay sa magkabilang butas ng rehas. He stretched his arms, inviting me in an embrace. Wala akong inaksayang segundo. Tumakbo ako sa kaniya at yumakap. Ramdam na ramdam ko ang matigas at malamig na rehas sa pagitan naming dalawa.