Held Captive

Chapter 29-Princess in a Dungeon

A man in love mistakes a pimple for a dimple.

-Japanese Proverbs

~~~

Chapter 29

I stared at the ceiling, lying lazily on the bed. How can one be tired by just doing nothing? How can one be exhausted by just lying on the bed all day?

Maybe she's tired because she tried to escape Tenebrous Palace but FAILED. Big time.

Urgh! Napaupo ako sa kama at binato ko yung unan sa pader. Nakakainis!

Palpak.Palpak.Palpak.

Kaninang binalak kong tumakas kay Radimir ay hindi pa ko nakakababa ng hagdan nang sandamakmak na mga Tenebrous na ang humarang sa akin. Kinaladkad ako ni Radimir at kinulong sa kwartong ito.

To be honest, I'm expecting him to chain me on a chair inside a storage room filled with darkness. There's a masking tape covering my mouth and a blindfold. Like those kidnappings I see in movies.

But instead he locked me in a wide elegant room.

With a king size bed. Closet full of expensive clothes. Complete toiletries.

I don't look like a prisoner really. I look like a princess.
A princess in a dungeon.

Tsk.

Given that I'm resting in a comfortable king size bed, I'm still locked here. I'm still in a dungeon.
I'm still a prisoner.
This luxurious room is no different from the dirty and grimy Citadel.

Narinig kong bumukas ang pinto at agad akong bumaba sa kama para salubungin ng suntok si Radimir. Pero nadismaya ako nang makita ko ang dalawa sa mga tauhan niya.

May dala silang pagkain at inumin. Nilapag nila ito sa lamesa at akmang lalabas na sila ng pinto nang magsalita ako.

"I thought Tenebrous agents are bad ass warriors. Hindi ko alam na utusan na lang kayo ngayon at tagapaghatid na lang ng pagkain." Pang-iinsulto ko sa kanila. Nakita kong nagtiim bagang yung isang lalaki. If I cannot fight Radimir in a physical way, I will defeat him in a different strategy.

"Anong ibig mong sabihin huh, Miss?"

"Trinetrain kayong makipaglaban diba? Papayag ba kayo na gawin lang kayong utusan ni Radimir?"

"Hindi kami utusan." Matigas na tugon nung isa pang lalaki. Nginitian ko sila nang nang-aasar.

"Whatever you say, Radimir's puppets."

"Aba't sumosobra ka na ah." Susugurin na sana ako ng lalaki pero pinigilan sya ng kasama nya.

"Wag mo nang patulan, malalagot tayo kay Radimir."

"Wala kong pake. Makakatikim sakin tong babaeng to."

"Huminahon ka nga. Narinig mo naman kung anong nangyari doon sa lalaki na sumugat sa babaeng yan diba? Muntikan na yung mapatay ni Radimir. Halika na."

Hinila na nung lalaki yung kasama nya palabas ng kwarto habang nag-eenjoy lang ako sa panonood sa kanila. Sumara na nang marahas ang pinto at doon ako natawa. Paniguradong magagalit na kay Radimir ang isang yon at malaki ang posibilidad na sumaway na sya sa mga utos ni Rad.

Very good, Eve.

Umupo ako sa upuan na nasa tabi ng lamesa. Sa mga pelikula, hindi kinakain nung kinidnap yung mga pagkain na binibigay ng mga kidnapers. Nagmamatigas sya para sa pride niya.

Well, I'm not as stupid as them. Why will I deprive myself from eating? If I'm planning to escape this dungeon, I should eat foods to have energy.

Pagkatapos kong kumain, naglinis na ako ng katawan at nagsuot ng damit na nasa closet.

Pinag aralan ko ang kabuuan ng kwarto. Walang bintana. Sinigurado talaga ni Radimir na hindi ako makakatakas. Pinto lang ang tanging daan palabas.

There is always a way out my daughter. You just have to be smart enough to know where it is.

Isa yun sa mga turo sa'kin ni Mama. She's right. Of course there is always a way out.

The question is where is it?

I think I got an idea.

Pumasok ako sa bathroom at nakita kong may maliit na bintana doon. Ngayon, ang tanong paano ako makakaakyat doon?

Nag-iisip palang ako nang narinig kong bumukas ang pinto ng kwarto. Lumabas ako sa bathroom para insultuhin na naman ang mga utusan ni Radimir. Ngunit sumalubong sa akin ang kanina ko pa hinihintay.

"Hi Eva. Like the accommodation?"

I just shrugged. "Well..."

Kinuha ko yung upuan kanina na nasa tabi ng lamesa at umupo doon. Pansin ko na wala na rin yung pinagkainan ko kanina. Wow. Ang bilis maglinis ng mga Tenebrous.

"Okay sana kaso walang bintana. Nakakasuffocate."

Of course, I'm trying to trick him. Gusto ko na ilipat niya ko sa kwarto na may bintana. But I should have known better. The lion will not be lured.

He is the one who lured people. Not the other way around.

"Smart Eve. But you cannot deceive me. Any other request?"

I adjusted my position on the chair. I crossed my arms on my chest thinking of any other request that I can use to escape this room.

Nang marealize ko na wala na talaga. Doon na naubos ang pasensya ko. Tumayo ako at hinarap siya.

"Seriously Rad!? Balak mo kong ikulong dito hanggang sa oras na papatayin mo ko? Don't you realize that I deserve to enjoy life until the day of my death?"

"I already gave you a warning! Kapag lumapit ka pa kay Jackson kukunin na agad kita----"

I put my forefinger on his lips to shut him up. Napatulala ako at nanghina ang mga tuhod ko. Bigla akong napaupo sa upuan na ginamit ko kanina.

"Jackson.." I murmured. I covered my face with my palms. How cruel of me! Habang busy ako na nag-iisip kung paano ako makakatakas ay hindi man lang sumagi sa isip ko ang kalagayan ni Jackson. Nakalimutan ko pang ako ang dahilan kung bakit siya nabugbog. He's trying to protect me. And I'm so selfish to forget him.

"Eva..." Inalis ni Radimir ang mga kamay kong nakatakip sa aking mukha.

"Remember Rad, tinanong mo pa ko kung may iba pa akong request hindi ba? I want you to make sure that Jackson is safe." Something dark passed Radimir's eyes.

"What for?" Tanong niya na para bang hindi mahalaga ang hinihiling ko sa kaniya. Sinuklay ko ang aking buhok gamit ang aking mga daliri dahil naiinis na talaga ako.

"He was so messed up when I last saw him, dummy! Of course, I'm worried! I need to know if he's safe."

"You're worried. Why?" Seryoso niyang tanong at tinitigan ako nang masama.