Held Captive

Chapter 56-A Place Not To Be Visited

Chapter 56

"Ngayon mo sabihin na niloloko kita." Paghahamon ni Rad habang nakatitig pa rin ako sa briefcase na sumabog. Goodness. If he didn't save me, my body would be torn into million pieces. Nahihiya akong tumingin sa kaniya.

"Thank you." I said it in almost a whisper. I'm not even sure if he heard it. I hope he had not heard it.

"I didn't hear you. What?" A saw a flicker of his smile. I'm not sure if he didn't hear it or he's just teasing me.

I cleared my throat. As if those two words are very hard to say. With more aggravation I said, "Thank you."

Lumalakas na yung ulan pero hindi namin yun pinapansin.

"Alam mo, hindi ko talaga marinig eh. Ano ulit yung sinabi mo? Pwede pakilakasan?" His voice is teasing. And I'm pretty sure he's teasing me right now. Narinig naman niya eh, halata. Hindi niya ba alam kung gaano kahirap na lunukin ang pride ko para magpasalamat sa kaniya.

But that's the thing. He knew I hate saying thank you to him that's why he wants me to do it again.

Umirap ako at nilapit ko yung bibig ko sa tainga niya bago sumigaw, "THANK YOU!!"

Napaatras siya sa sobrang lakas pero tinawanan niya lang ako. "You know what, a thank you is not enough." He stared at my lips, making me feel nervous without apparent reason. "I miss kissing you so much."

He stepped forward but I stepped back. I raised my palms infront of him, signaling him to stop. "You know what forget it. I'm out of here!"

Tinalikuran ko na siya at naglakad pabalik sa dinaanan ko kanina.

"You can't go back there. Paniguradong nadala na ang signal sa Lurid na sumabog na ang briefcase. Pupunta na sila dito para malaman kung nagtagumpay ba ang plano nila. Bahala ka, baka makasalubong mo pa sila habang naglalakad ka." He chuckled making me want to punch him. Is he making fun of me? Huminto ako sa paglalakad at hinarap siya.

"At paano naman nila malalaman na sumabog na ang briefcase?" Taas-kilay kong tanong.

"Technology." He shrugged.

"Whatever." Muli ko siyang tinalikuran at tinuloy ang aking paglalakad.

"Fine. Akala mo niloloko na naman kita. Hihintayin na lang kita dito dahil alam ko namang babalik ka." Bahala ka! Hindi na ko babalik sa'yo!

Narinig kong sumakay siya sa kaniyang NCR M16 at binuksan ang makina nito. Bahala nga siya diyan, maghintay siya sa wala.

I can hear the sounds of wet leaves as I stepped on them. The birds kept on creating those weird sounds to fight the silence this forest brings. The sky is getting darker. Palakas nang palakas ang ulan. Basang basa na rin ako. Puro putik na rin ang boots ko. Kung alam ko lang na ganito yung mangyayari, sana pinasok ko na lang yung kotse ko.

Nang malapit na ko palabas ng gubat, may nakita akong mga armadong lalaki na paparating. Nagtago ako sa isang puno doon. Muntikan pa kong napatalon nang marinig ko ang malakas na pagkulog.

"Sumabog na ba yung briefcase?" Rinig kong tanong nung isang lalaki.

"Opo. Nakuha na namin yung signal." Sagot sa kaniya nung isa. Bad trip! Tama na naman si Radimir! Dapat nakinig ako sa kaniya.

Agad akong tumakbo pabalik sa kinaroroonan namin ni Rad kanina. Masyado nang madulas ang dinadaanan ko dahil sa putik. Bigla pa kong napahinto dahil lumubog yung boots ko doon sa putik. Pinilit ko yung ialis.

"Nandun yung agent!"

Now.I.Am.Dead.

Tinuro ako nung isa sa mga kasamahan nila kaya tumakbo sila papalapit sa'kin. Masnilakasan ko pa yung paghila ko sa paa ko.