Held Captive

Chapter 70-How to Distract The Asad

Chapter 70

"How did you know that I forgot to give it to her?"

"Dahil walang nagbago sa pakikitungo mo sa akin."

Does he knew all this time? Na kapag nalaman kong siya ang tatay ko ay magbabago ang pakikitungo ko sa kaniya?

She's alive..

Hanggang ngayon ay hindi pa rin mawala sa isip ko kung gaano kasaya yung boses niya nang malaman niyang buhay ako.

Iniba ko yung posisyon ko sa kama. Mashinigpitan ko yung yakap ko sa unan ko. Hindi ako makatulog. Sino bang mag-aakala na si Tanda pala ang Papa ko? This is just unbelievable.

Buong gabi ay hindi ako dinalaw ng antok. Patuloy ko pa ring iniisip ang rebelasyong sinabi sa'kin ni Faith Bautista. Hindi ko pa rin tanggap. Hindi ko pa rin lubos na maisip.

~~*~~*~~*~~

Kinabukasan ay nanlalambot akong pumasok sa headquarters. Hindi ako nakatulog kagabi. I decided to just let the matter go and move on. Wala akong pakialam kung dugo ni Tanda ang dumadaloy sa mga ugat ko.

He is a Tenebrous.

He killed my mom.

He is an enemy.

I wish I will never see his oldie face again. I wish our paths will never cross. I wish he didn't exist at all.

Lutang lang akong binabasa ang mga dokumento sa aking desk. Nang tanghalian na ay dinalan ako ng pagkain ni Tito Adan.

"Salamat Tito Adan." My biological father might be worthless, but I have Tito Adan. And that's enough reason to be grateful. I wonder why my mom chose Arthur over Tito Adan. Kahit saang anggulo mo kasi tignan, maslamang si Tito Adan.

"Mukhang nanlalambot ka ngayon. May problema ba Anak?" Alam niya talaga akong basahin.

"Wala po Tito. Hindi lang po ako nakatulog kagabi."

"If you're stress, you can go back to your home. You need to rest."

"Later, I'll go home."

Nang medyo madilim na, bandang 6:00, napagpasyahan kong umuwi na sa bahay. Lumabas ako ng palasyo at sumakay sa aking McLaren F1. If Yvonne was still here, for sure she would be with me. But my best friend was not here, I'm all alone.

Nagmaneho ako at huminto muna sa pagbilihan ng popcorn. I'll buy our favorite food, alone.

Nang makabili ako ay muli akong nagmaneho papunta sa bahay. I'll watch movies tonight. Again. Alone.

I parked the car in front of our house. Pumunta ako sa harap ng pinto. Kukunin ko na sana yung susi sa bulsa ko nang mapansin kong nakabukas na ang pinto. Bigla akong ginapangan ng kaba. Nanginginig ang aking mga kamay na pumasok sa bahay. Bukas na yung ilaw.

Déjà vu.

Nangyari na ang scenario na to. Nilibot ko ang aking paningin sa buong bahay. Naglakad ako paabante. Wala namang nagbago sa lugar. Pero parang may mali talaga. Masama ang kutob ko.

Biglang sumara nang marahas ang pinto. Napatalon ako at agad lumingon.

A figure was standing behind the closed door. Dangerous eyes. Muscular built. Chiseled jaw.

As our eyes met, my heart began pumping like crazy. Every hair on my body rose. I knew, deep in my heart, that it's him. Who else would it be?

He was wearing his playful smirk. He stared at me like I was his prey. Bumalik na ang nakakatakot niyang aura. Bumalik na ang ang mga mata niyang kayang magpanginig ng mga tuhod mo.